Φονταμενταλισμός-Πολιτικός Δογματισμός και Ιδεοληψίες

                  Απ’ αφορμή την επίθεση των ισλαμοφασιστών στο σατυρικό περιοδικό Charlie Hebdo και τη δολοφονία δημοσιογράφων και αστυνομικών αλλά και τον τραυματισμό ακόμη περισσοτέρων, θεώρησα ότι είναι σκόπιμο (έστω κι εν μέσω προεκλογικής περιόδου) να συνοψίσουμε και να πραγματοποιήσουμε μια εν γένει προσέγγιση στον κάθε είδους φονταμενταλισμό με τον τρόπο που ίσως θα θελε και η ίδια η εφημερίδα προσεγγίζοντας ταυτόχρονα και τον πολιτικό και ιδεολογικό δογματισμό και τις ιδεοληψίες.

                Σύμφωνα λοιπόν με τον όρο «Φονταμενταλισμός» (θεμελιωτισμός) νοούνται οι τάσεις εμμονής σε θρησκευτικά βιώματα του παρελθόντος οι οποίες αποτελούν το ανάχωμα σε κάθε είδος νεωτερισμό ή θρησκευτική αλλαγή. (Αποστόλος Β. Νικολαΐδης, Κοινωνιολογία της Θρησκείας, εκδόσεις Γρηγόρη, Αθήνα 2007, σελ 290). Οι Θρησκείες είναι εύκολο να εκφραστούν με φονταμενταλιστικές ακρότητες, διότι ξεκινούν από αξιώματα τα οποία δεν είναι συζητήσιμα καν για κανέναν ακόλουθο της. Θρησκείες όπως ο Χριστιανισμός, ο Καθολικισμός, ο Ιουδαισμός, ο Ινδουισμός, αλλά κυρίως στις μέρες μας ο Μουσουλμανισμός έχουν να επιδείξουν μαύρες σελίδες στην Ιστορία τους. Πρόκειται για σελίδες γεμάτες αίμα θρησκευτικών αντιπάλων, αλλά και αθώων ανθρώπων.

                Ο Μουσουλμανικός φονταμενταλισμός παρουσιάζει ραγδαία αύξηση στην Ανατολή αλλά και στην Αφρική αλλά και στα Ευρωπαϊκά κράτη. Κανείς δε νοείται να ξεχνά ότι αυτά τα φονταμενταλιστικά στοιχεία χρησιμοποιήθηκαν από τις εξουσίες του σύγχρονου Δυτικού κόσμου για να πολεμήσουν εξουσίες που θεωρούσαν αντίπαλες όπως του κομμουνιστικού Αφγανιστάν, του καθεστώτος του Χουσεΐν στο Ιράκ, του Ασαντ στη Συρία. Αλλά όπως και η προσπάθεια ανάπτυξης των σκεπτόμενων μηχανών από τους ανθρώπους μπορεί να είναι η αφορμή για την εξαφάνιση του ανθρωπίνου είδους κατά τον Stephen Hawking (Καθημερινή 03-12-2014, «Χόγκινγκ: Απειλή οι σκεπτόμενες μηχανές»), έτσι και οι φανατισμένοι άνθρωποι οι οργανωμένοι σε θρησκείες, στην αρχή χειραγωγούμενοι από μια ιδέα και από θεμελιωτικές πηγές καταντούν στο τέλος μη ελέγξιμοι και είναι δυνατόν να στραφούν ενάντια στην ανθρωπότητα. (βλ. εργασίες σε διαφορετικό προσανατολισμό η κάθε μία: (Θανάση Παπαρήγα Μια μαρξιστική προσέγγιση στον «ισλαμικό φονταμενταλισμό»” στο «Κομμουνιστική Επιθεώρηση» – ΚΟΜΕΠ τεύχος 1, του 1996) - Κωνσταντίνος Κωστογλούδης, «Εμφάνιση, Αίτια, Εξέλιξη του Θρησκευτικού φονταμενταλισμού και επιρροή του στις Διεθνείς σχέσεις (Παγκοσμιοποίηση – Τρομοκρατία)» Αθήνα 2012)

                Ο Μουσουλμανισμός ως θρησκεία δίνει την ευχέρεια από τους ριζοσπάστες ισλαμιστές που μετατράπηκαν σε πολιτική οντότητα της παρερμηνείας θεμελιωδών αξιών του. (John L. Esposito, «The Islamic Threat, Myth or Reality», Oxford University Press, New York 1999)

Το κοράνι είναι έτσι δομημένο σε «σουρίες» . Ο Ιερός πόλεμος (Τζιχάντ) σήμερα είναι το κυρίαρχο δόγμα του, ενώ αντίθετα όπως σημειώνει ο Κωστογλούδης «ερμηνεύεται ως η μάχη ενάντια στο κακό, η αυτοπειθαρχία, μέσα από την οποία οι πιστοί ακολουθούν το θέλημα του Θεού για να γίνουν καλύτεροι μουσουλμάνοι.» Ο ίδιος σημειώνει περιπτώσεις Ιερών πολέμων θρησκειών όπως του Καρλομάγνου, των Σταυροφοριών κ.αλ. (Κωστογλούδης 23). Τα δημιουργήματα των θρησκειών οι άυλοι Θεοί και οι ακόλουθοί τους απελευθερωμένοι επιμένουν στις θεμελιακές αξίες τους. Ας μην ξεχνάμε ότι ο ίδιος ο Απόστολος Παύλος στις επιστολές του υποβίβαζε για παράδειγμα τις γυναίκες και θεωρούσε τουλάχιστον ως απαραίτητο γεγονός την κάλυψη της κεφαλής τους. Ο Χριστιανισμός όμως μεταβλήθηκε και επιβίωσε γιατί κατάφερε να προσαρμοστεί στις συνθήκες. Απέβαλε όσο του επέτρεπαν οι θεμελιακές αξίες του, το φονταμενταλιστικό στοιχείο αποστασιοποιήθηκε από την πολιτική εξουσία σιγά – σιγά και περιορίστηκε σε τμήματα της κεφαλής της εκκλησίας. Αντίθετα ο ριζοσπαστικός ισλαμισμός που έχει εξελιχθεί σε πολιτικό κίνημα, την όποια επικαιροποίηση των θεμελιωδών αξιών τη θεωρεί παράβαση και την τιμωρεί σκληρά ερμηνεύοντας κατά το δοκούν το κοράνι.. Η διαφορά του ως θρησκεία με τον Χριστιανισμό αλλά και με άλλες θρησκείες είναι ότι κατάφερε να διαδώσει την πίστη στις θεμελιακές αξίες, τις φονταμενταλιστικές σε μεγάλα τμήματα ανθρώπινου πληθυσμού τα οποία αποκαμωμένα από την οικονομική, πολιτιστική, κοινωνική και παγκόσμια ένταξη βρήκαν στήριγμα σε φονταμενταλιστικά θρησκευτικά μορφώματα. Μετατράπηκε έτσι ο Ισλαμισμός σε ακραία πολιτικά κινήματα.

Όμως δεν υπάρχει μόνο στο «σύμπαν» των θρησκειών ο φονταμενταλισμός. Στην εποχή που ζούμε υπάρχει και ιδεολογικός - πολιτικός φονταμενταλισμός δηλαδή τον δογματισμό ή τις ιδεοληψίες που μπορούμε να τον ονομάσουμε έτσι για να τον ξεχωρίσουμε από τις θρησκείες Αυτός ο πολιτικοιδεολογικός φονταμενταλισμός ή αλλιώς ο δογματισμός και οι ιδεοληψίες κατηγοριοποιούνται είτε βάσει των θεμελιακών ιδεών που εξελίσσονται σε δόγματα χωρίς όμως πάντα σε πρακτικό επίπεδο να σημαίνει κάτι, είτε σε απλές ιδεοληψίες που φρενάρουν οποιαδήποτε νεωτεριστική αντίληψη.

Ως νεότευκτο φρούτο σήμερα ακμάζει ο δογματισμός των φασιστών (βλ. Λεπέν, Μιχαλολιάκος και οι συμμορίες τους) που έχει κατορθώσει να εγείρει τα πιο ακραία ένστικτα του ανθρώπινου είδους.(ξενοφοβία, ομοφοβία αλλά και επιθέσεις κατά της ανθρώπινης ύπαρξης βλ. κακοποιήσεις μεταναστών ή δολοφονίες όπως αυτή του Π. Φύσσα) Δεν αξίζει καν να μιλήσουμε περισσότερο για το κάθε είδους φασισταριό που οι συμπολίτες μας του έδωσαν εν λευκώ βήμα στη βουλή. Μια κατάσταση που ίσως θα ’πρεπε να μας προβληματίσει όλους μας από πολύ νωρίτερα.

Ακολουθεί ο δογματισμός των φιλελευθέρων οι οποίοι κινούνται από τη δεξιά έως την κεντροαριστερά. Οι θεμελιακές αξίες σ’ αυτή την ιδεολογία είναι αξίες που δημιουργήθηκαν ή επαναδημιουργήθηκαν για την ακρίβεια και ονομάστηκαν μεταρρυθμίσεις ή εκσυγχρονισμοί, σε μια προσπάθεια να περισώσουν μια κοινωνία και οικονομία, τις οποίες αυτοί ήταν οι δημιουργοί. Αυτή η ιδεολογία παραπαίει και παραγκωνίζει μεγάλα τμήματα ανθρώπινου πληθυσμού στη φτώχεια μέσω της μείωσης της δημοκρατίας. Ο Κριστιάν Λαβάλ σε συνέντευξή του στην Il manifesto σημειώνει: «Με τον νεοφιλελευθερισμό όμως η πολιτική σφαίρα διαμορφώνεται αντιγράφοντας το υπόδειγμα της οικονομικής πραγματικότητας και όχι μόνον υπερασπίζεται τα συμφέροντα των κυρίαρχων τάξεων και των μεγάλων επιχειρήσεων, αλλά μετασχηματίζει ολόκληρη την κοινωνία σε ένα πεδίο ολοκληρωτικά υποταγμένο στο βασίλειο της καπιταλιστικής ορθολογικότητας. Σήμερα η πολιτική εμφανίζεται όλο και περισσότερο εναρμονισμένη με τη λογική του ανταγωνισμού. Η «ανταγωνιστικότητα» γίνεται η υπέρτατη πολιτική αρχή, ενώ αρχές όπως τα «δικαιώματα του πολίτη» και η «αλληλεγγύη» εξαφανίζονται όλο και περισσότερο από το προσκήνιο». (αναδημοσίευση Left, 30-08-2014) Η αλήθεια είναι ότι ο μόνος δρόμος που επαγγέλλονται οι νεοφιλελεύθεροι εμμένοντας ιδεοληπτικά είναι η περισσότερη φτώχεια, το λιγότερο κράτος, τα περισσότερα κέρδη.

Για να επικαιροποιήσουν τις θεμελιακές αξίες τους οι δογματικοί νεοφιλελεύθεροι που συμπεριλαμβάνουν στη χώρα μας και νεότευκτα κόμματα του ονομαζόμενου κέντρου προχωρούν σε συγκεκριμένες πράξεις καταστρατήγησης των ανθρωπίνων και συνταγματικών δικαιωμάτων, στη νομική υποστήριξη του δόγματός τους, στην υπεράσπιση των ανθρώπων του πλούτου. Αμφισβητούν κάθε είδος κεκτημένο ακόμη και την ίδια την ανθρώπινη ύπαρξη, αφού προκαλούν ή συμμετέχουν ενεργά σε πολεμικές συρράξεις. Τα δόγματα των νεοφιλελευθέρων γίνονται πράξεις όταν κατέχουν την εξουσία η οποία περιλαμβάνει ανθρώπους σαν την Μέρκελ και το καπετανάτο της ΕΕ, τον Ομπάμα, και στα καθ’ υμάς Σαμαράς, Βενιζέλος, Βορίδης, Γεωργιάδης, Μπαλτάκος και πολλοί άλλοι. Στα πλαίσια αυτά η δογματικοί φιλελεύθεροι συναντώνται με θεμελιακές αξίες της ακροδεξιάς γιατί επιστρέφουν στο παρελθόν και χρησιμοποιούν παραδείγματα από αυτό. Προχωρούν σε υβριστικού τύπου αντιμετώπιση των ιδεολογικών τους αντιπάλων και αποκρούουν το διάλογο.

Υπάρχει όμως (προσπαθώντας να είμαι αντικειμενικός) και ένας ιδιόρρυθμος αριστερός δογματισμός που θεωρεί ότι κατέχει τη μια και μοναδική αλήθεια και είναι ενάντια στη κάθε νεωτεριστική επικαιροποίηση των αξιών της αριστεράς. Αυτός ο δογματισμός χωρίζεται σε δυο κατηγορίες, λαμβάνοντας υπόψη βεβαίως ότι ευτυχώς δεν έχει καταλήξει να είναι ακραίος στη χώρα μας, αλλά εκεί που είχε την εξουσία (βλ. «υπαρκτός σοσιαλισμός») κατάφερε να προχωρήσει και σε ακραίες πράξεις.

Ποιες λοιπόν οι περιπτώσεις στην αριστερά; Η πρώτη έχει να κάνει με έναν οργανωμένο και καλά σχεδιασμένο δογματισμό από την ηγεσία του ΚΚΕ ο οποίος διατρέχει την συντριπτική πλειοψηφία των μελών, αλλά και την πλειοψηφία των ψηφοφόρων τους και αποκρυσταλλώνεται στον όρο «σοσιαλισμός» ακόμη και αν είναι ανάγκη με τη μορφή του «υπαρκτού σοσιαλισμού». Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση ανθρώπων στελεχών ή βουλευτών του ΚΚΕ που δεν παράγουν πολιτική αντιπαράθεση αλλά προχωρούν σε χαρακτηρισμούς και μάλιστα υβριστικούς κυρίως σ’ εκείνους που είχαν ιδεολογικό δεσμό μαζί τους. Πιθανώς γιατί αυτός ο δογματισμός δεν ανέχεται καμιά αμφισβήτηση από παραβάτες των θεμελιακών του αξιών. Πρώτα τιμωρούνται οι παραβάτες με σκληρό τρόπο και μετά ακολουθεί ιεραρχικά η πάλη με τον ιδεολογικό αντίπαλο.

Ακόμη μια περίπτωση έχει να κάνει με τα τμήματα της υπόλοιπης αριστεράς, τα οποία εκφράζονται είτε συλλογικά είτε προσωπικά φέροντας ως όπλο κάποιες από τις μοναδικές τους αλήθειες. Εδώ είναι καταλύτης η ριζοσπαστική αριστερά και δεν εννοώ μόνο τον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και άλλους κομματικούς φορείς οι οποίοι προσπάθησαν και προσπαθούν να επικαιροποιούν τη θέση τους μέσα στη κοινωνία. Και είναι καταλύτες γιατί προσπάθησαν και προσπαθούν να δημιουργήσουν το υπόβαθρο του δημοκρατικού διαλόγου, της έκφρασης της άλλης άποψης. Πολλές φορές αναφερθήκαμε από αυτό το ιστολόγιο σε περιπτωσιολογίες ανθρώπων ή συλλογικοτήτων, οι οποίοι στο όνομα της υπεράσπισης της κομματικής ή προσωπικής αλήθειας, στο όνομα της αριστεράς, προχώρησαν σε άνευ όρων επιθέσεις ή χαρακτηρισμούς τις περισσότερες φορές υβριστικούς, ειρωνικούς και σπανίως πολιτικούς. Κάποιοι από αυτούς θεωρούν την ευγένεια αστικό προνόμιο, ενώ το όπλο του προσωπικού τους αλάθητου μετατρέπεται εύκολα σε υφέρπουσα δογματίλα και καθαρή ιδεοληψία.

Δεν έχουμε (αλλάζω το πρόσωπο εδώ) ως αριστερά καταφέρει παρά τα λεχθέντα και τα επιδιωκόμενα να κατακλύσει η δημοκρατία όλους μας, ούτε είμαστε ανεκτοί στο διάλογο. Βλέπουμε και εμείς πρώτα «αριστερούς» ή «δεξιούς» μέσα στις ίδιες τις τάξεις μας  και αδυνατούμε να αποδεχτούμε κάτι καλό ακόμη κι όταν προέρχεται έστω κι από τον ιδεολογικό αντίπαλο. Ξαφνικά δημιουργείται θέμα γιατί όπως σημειώνουν στις θεμελιακές αξίες της αριστεράς δεν είναι δυνατόν να παρευρίσκεται ο άθεος κατά δήλωσή του πρόεδρος σε θρησκευτική τελετή, αλλά την ίδια στιγμή ξεχνούμε την υπέρτατη αξία μας, της υπεράσπισης της κάθε θρησκείας. Πολλές φορές αδυνατούμε να αποδεχτούμε μια άλλη προσωπικότητα προερχόμενη από άλλο κομματικό χώρο και την περνάμε από χίλια κόσκινα ή την αποκλείουμε μη λαμβάνοντας υπόψη ότι έκανε το βήμα να έρθει να μας συναντήσει Παραγνωρίζουμε ταυτόχρονα τις δικές μας αδυναμίες λες και εμείς είμαστε «καθαροί». Χαρακτηριστικό παράδειγμα (από τα τελευταία) είναι η κριτική που ασκείται κυρίως μέσα από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης στο σταθμό «στο κόκκινο» γιατί προσκαλεί ιδεολογικούς αντιπάλους ή γιατί ο Κούλογλου (εξωκομματικός) λέει την άποψή του για τα ψηφοδέλτια.

Κάποιες τελευταίες επισημάνσεις.

Ο φονταμενταλισμός ως χαρακτηριστικό σήμερα κυριαρχεί με διαφορετικό τρόπο στις θρησκείες από εκείνον το δογματισμό και τις ιδεοληψίες σε κόμματα πρόσωπα και κοινωνικοπολιτικές καταστάσεις. Ο θρησκευτικός φονταμενταλισμός και ο πολιτικός δογματισμός, στην περίπτωση του Ισλάμ σε κάποιες περιπτώσεις συναντώνται. Βέβαια βοηθούν και οι κοινωνικές και ταξικές συνθήκες οι οποίες είναι ιδιαίτερα οξυμένες. Γι αυτό δεν έχει κανένα λόγο ύπαρξης το «κέντρο». Έχει ήδη από καιρό συναντηθεί με τη νεοφιλελεύθερη δεξιά.

Εκείνο που κατά τη γνώμη μου θα κάνει τη διαφορά και θα δώσει ελπίδα είναι ότι καλούμαστε ως ΣΥΡΙΖΑ να κυριαρχήσει ως αξία η ανοχή της άλλης ιδέας ή άποψης, του δημοκρατικού διαλόγου, η ανοχή της διαφορετικής προσωπικότητας από εκείνη της δικής μας. Έτσι μόνο θα πετύχουμε στους νεωτερισμούς μας και την αλλαγή της κοινωνίας. Αυτή που άμεσα αλλά και την άλλη που έμμεσα ονειρευόμαστε.

Τώρα δίνουμε τη μάχη των εκλογών! 
Ψηφίζουμε ΣΥΡΙΖΑ με δύναμη κι ελπίδα…

ΣΥΡΙΖΑ και συνεργασίες ενόψει των εκλογών.

Είναι βέβαιο περισσότερο από κάθε άλλη φορά ότι η Αριστερά εκτός από την ενότητά της χρειάζεται τις συνεργασίες για να προχωρήσει με επιτυχία στο στόχο της. Είναι αλήθεια ότι η οποιαδήποτε συνεργασία με πρόσωπα ή κόμματα θα πρέπει να γίνεται με βάση μια κοινή προγραμματική συμφωνία. Είναι κοινή διαπίστωση ότι αυτή η κυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ δεν πρέπει να έχει μέλλον. Επίσης να μην έχει καμιά άλλη κυβέρνηση τέτοιου είδους. Είναι βεβαίως φυσικό στους όρους της οποιασδήποτε συμφωνίας να κυριαρχούν οι πολιτικές απόψεις του μεγαλύτερου εταίρου. Δεν είναι δυνατόν να μπαίνουν αξιώματα από κόμματα ή προσωπικότητες που δεν έχουν ανάλογη αντιστοιχία στον ελληνικό λαό. Είναι σημαντικό πριν απ’ όλα να καθορίζεται ο στόχος αυτής της συνεργασίας. Αν ο στόχος είναι η διακυβέρνηση της χώρας από την αριστερά, τότε όλα πρέπει να κινηθούν γύρω απ’ αυτό. Αν ο στόχος είναι η κάθε προσωπικότητα ή το κάθε κόμμα να βάζει όρους που δεν είναι δυνατόν να τις αποδεχθεί ο άλλος συνομιλητής που διαθέτει και το ειδικό βάρος στο εκλογικό σώμα, τότε σωστά κάποιοι δεν δέχονται.

Ο ΣΥΡΙΖΑ κατά τη γνώμη μου σ’ αυτές τις εκλογές κατεβαίνει μ’ ένα εξειδικευμένο πρόγραμμα θέτοντας ως κυρίαρχο ζήτημα το θέμα της παραμονής μας στην Ευρωζώνη και στο Ευρώ, αλλά και την έναρξη μιας πραγματικής διαπραγμάτευσης για το χρέος. Είναι κάτι που δεν το διαπραγματεύεται. Επομένως όλα τα υπόλοιπα είναι συζητήσιμα. Και αμέσως το οξύμωρο σχήμα. Κάποιοι θα προστρέξουν να πουν ότι αυτό είναι ιδιαιτέρως αριστερό και μπορεί να μας πετάξει έξω από την ευρωζώνη και κάποιοι άλλοι θα πουν ότι αυτό είναι δεξιά πολιτική και δεν μπορεί να είναι βασικές θέσεις του κυβερνητικού προγράμματος ενός αριστερού κόμματος. Αναλόγως λοιπόν με το πώς βλέπουν κάποιοι αυτή τη θέση του ΣΥΡΙΖΑ τοποθετούνται.

Η τοποθέτηση όμως θα πρέπει να είναι απόλυτα πολιτική γιατί ο στόχος, να βγει κυβέρνηση της αριστεράς, θα πρέπει να κυριαρχεί στο μυαλό όλων. Και εδώ τίθεται το ερώτημα; Κυριαρχεί στο μυαλό όλων αυτή η επιθυμία; Δυστυχώς δε νομίζω.

Ας ξεκινήσουμε από τη ΔΗΜΑΡ. Στόχος της ΔΗΜΑΡ, (δε μιλάω για το παρασκήνιο, αλλά γι αυτά που λέχθηκαν δημόσια) είναι σύμφωνα με την ανακοίνωσή της «η πάση θυσία παραμονή στο ευρώ», επομένως αμφισβητεί την βασική θέση του ΣΥΡΙΖΑ και η «αυτοτέλειά της ως κόμμα μέσα στη κοινοβουλευτική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ» επομένως αμφισβητεί εκ προοιμίου την ενότητα της ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ με την οποία θα εκλεγούν τα στελέχη της.

Από την άλλη η Ανταρσύα θέτει ως προϋπόθεση τη διαγραφή του χρέους, την έξοδο από την ΕΕ, θέσεις που αμφισβητούν τις θεμελιακές θέσεις και αντιλήψεις του ΣΥΡΙΖΑ για την αντιμετώπιση της οικονομικής κρίσης και την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Το ΚΚΕ ακόμη περισσότερο δεν συζητά καν, την οποιαδήποτε συμμαχία με τον ΣΥΡΙΖΑ, έχει εκ των προτέρων σταθεί απέναντι σ’ αυτόν και δεν θα το έκανε όχι αν άλλαζε ο ΣΥΡΙΖΑ τις θεμελιακές του θέσεις για την Οικονομία και την Ευρωπαϊκή Ένωση, αλλά ακόμη κι αν αποδέχονταν τον «υπαρκτό» σοσιαλισμό και την προσωπικότητα του Στάλιν. Χίμαιρες κατέχουν εκείνους τους συντρόφους που προσφεύγουν σε εκκλήσεις

Οι διάφορες προσωπικότητες που έρχονται ή θα έλθουν στον ΣΥΡΙΖΑ ως συνεργαζόμενοι δε φαίνεται ν’ αμφισβητούν (οι λόγοι που το κάνουν δεν έχουν για μένα πρωτεύουσα σημασία) το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ.

Ποια λοιπόν η θέση μας ως κόμμα και μέλη, πάνω σ’ αυτές τις λογικές συνεργασιών που αναπτύσσονται; Ένα κομμάτι του ΣΥΡΙΖΑ όχι μόνο της μειοψηφίας, αλλά και της πλειοψηφίας, (εκφράστηκε και δια του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ, αν και είχε άλλο στόχο) καλοβλέπουν τη συνεργασία με ΚΚΕ και Ανταρσύα. Πραγματικά δε βλέπω τους λόγους της απεύθυνσης στις ηγεσίες αυτών των κομμάτων, όταν τα ίδια έχουν ξεκαθαρίσει από πολύ νωρίς τις θέσεις τους απέναντι στη συνεργασίες με τον ΣΥΡΙΖΑ. Η επιμονή μας στο ίδιο το μοτίβο δε μας δικαίωσε ποτέ τα τελευταία χρόνια. Το ΚΚΕ και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ έστω κι αν χάνουν τη μισή εκλογική τους δύναμη (γιατί οι απλοί ψηφοφόροι βλέπουν το σήμερα και όχι το αόριστο αύριο) παραμένουν σταθερά στις θέσεις τους και στη κριτική τους. Έστω κι αν ο ΣΥΡΙΖΑ ψήφισε τη δεύτερη Κυριακή δημάρχους προερχόμενους από το ΚΚΕ, έστω κι αν η ΑΝΤΑΡΣΥΑ σε πολλές των περιπτώσεων συνεργάζεται αγαστά με τον ΣΥΡΙΖΑ ή δυνάμεις του στο συνδικαλιστικό χώρο (βλ. καθηγητές). Δικαίωμα του κάθε κόμματος να έχει τη δική του πολιτική συνεργασιών. Τι λοιπόν δεν καταλαβαίνουμε;

Με τη ΔΗΜΑΡ είναι διαφορετικά και πολύπλοκα τα πράγματα, εφόσον εχει μια κακή Ιστορία στη σύντομη ιστορία της και εκ προοιμίου αμφισβητεί και πρακτικώς τη συνεργασία.

Μας έμειναν εκτός από τους Οικολόγους Πράσινους οι διάφορες προσωπικότητες. Αυτές δεν αμφισβητούν κάτι από το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά αμφισβητούνται από τα μέλη του ΣΥΡΙΖΑ έτσι όπως φάνηκε και από το Διαρκές συνέδριο. Εκεί χωρίς κανένα λόγο μπαίνουν σε δράση τα αριστερόμετρα. Ναι τα αριστερόμετρα και το λέω αναλαμβάνοντας πλήρως την προσωπική ευθύνη. Είναι δε μερικές φορές τόσο ισχυρή αυτή η αντίληψη που ο καθένας μας λειτουργεί σαν μια μικρή ηγεσία ΚΚΕ και ΑΝΤΑΡΣΥΑ προτιμώντας μια καθαρότητα η οποία βεβαίως δε θα είναι πιθανώς σε θέση να μας δώσει την αριστερή διακυβέρνηση της χώρας και να μας απαλλάξει από τον Σαμαρά. Το δίλημμα ή εμείς ή αυτοί είναι πέρα για πέρα ουσιαστικό και επίκαιρο.

Θεωρώ ότι υπάρχει έλλειμμα στην πολιτική και στην κουλτούρα των συνεργασιών στο κόμμα μας τόσο σ’ ένα μεγάλο κομμάτι της ηγεσίας, όσο και στα ίδια τα μέλη. Όχι ότι δεν υπάρχουν πρόσωπα που δεν είναι δυνατόν να συνεργαστούμε μαζί τους, αλλά με αφορμή αυτά τα πρόσωπα αναζητούμε λόγους να μην προσεγγίσουμε θετικά κάποιους άλλους.

Θεωρώ ότι η διεύρυνση των συμμαχιών μας είναι σήμερα επιτακτική ανάγκη και απαραίτητη προϋπόθεση για τη διεκδίκηση της κυβερνητικής εξουσίας. Δεν έχουμε να φοβόμαστε τίποτε, όσα κι αν παραδείγματα αρνητικά υπήρξαν στο παρελθόν. Αυτή την ώρα η επίκληση των αρνητικών παραδειγμάτων κάνουν το ίδιο κακό όσο και η δυσκαμψία μας στις συνεργασίες. Δεν θ’ αναφέρω παρά μόνον το παράδειγμα των τελευταίων εκλογών στη Τοπική Αυτοδιοίκηση. Προβάλλαμε την καθαρότητα με αποτέλεσμα άτομα που ηγήθηκαν στις περισσότερες των περιπτώσεων (δεν αναφερθώ συγκεκριμένα γιατί δεν έχει σημασία η περιπτωσιολογία) συσπείρωσαν μόνο το 50% της εκλογικής δύναμης του ΣΥΡΙΖΑ του 2012. Αυτά προς γνώση για να μην ξεχνάμε. Πάνω από το κόμμα είναι ο λαός μας που προσμένει αυτή την ώρα από μας πολλά.

Λίγο σεβασμό στα θύματα του Ζαχαριάδη

του Κλέαρχου Τσαουσίδη

       Μπόλικα δημοσιεύματα και εκπομπές για τον γενικό γραμματέα του ΚΚΕ Νίκο Ζαχαριάδη, με αφορμή την έκδοση δύο τόμων των απάντων του και την εκδήλωση που έγινε στον τελευταίο τόπο εξορίας του, το Σουργκούτ, εκεί που αυτοκτόνησε.

Εξαρχής ξεκαθαρίζω ότι όλα τα λεγόμενα από μέλη της οικογένειάς του -και εν προκειμένω από τον γιο του Ιωσήφ- τα σέβομαι απόλυτα. Αυτά είναι ανθρώπινα.

Όμως, ανθρώπινο είναι να απαιτήσει κανείς από τους νέους αγιογράφους του Νίκου Ζαχαριάδη να είναι σεμνότεροι όταν μιλούν ή γράφουν για διώξεις, παρακολουθήσεις (!), εκτοπίσεις σε βάρος του. Δηλαδή μεθοδεύσεις κοινές στο ΚΚΕ καθ' όλη τη διάρκεια της διοίκησης Ζαχαριάδη και επιγόνων, μεθοδεύσεις χυδαίες και αντιδημοκρατικές, που οδήγησαν στελέχη στην οδύνη, την αυτοκτονία ή και την εκτέλεση με την κατηγορία του πράκτορα του εχθρού, διαδικασίες που ο Ζαχαριάδης και οι άνθρωποι του επέβαλαν στο κόμμα σε όλα τα επίπεδα.

Θυμίζω απλώς τη βαθυστόχαστη ανάλυση του Ζαχαριάδη, λίγες μέρες αφότου είχε γυρίσει στην Ελλάδα, στις 12 Ιουνίου 1945, όπως την κατέγραψε ο «Ριζοσπάστης» για τον αρχικαπετάνιο Άρη:

«Ο σ. Ζαχαριάδης μας ανακοίνωσε ότι η Κ.Ε. του ΚΚΕ, αφού συζήτησε πάνω σε εκθέσεις που ήλθαν από διάφορες κομματικές οργανώσεις, αποφάσισε να καταγγείλει ανοιχτά την ύποπτη και τυχοδιωκτική δράση του Άρη Βελουχιώτη ή Θανάση Κλάρα ή Μιζέρια».

Χωρίς σχόλια.

Συνυπεύθυνοι

         Δεν πρόκειται να σχολιάσω ούτε τη δολοφονία του Κώστα Καραγιώργη, την ηθική εκτέλεση του Πλουμπίδη, τις αγριότητες στο Μπούλκες και στην Τασκένδη. Ούτε τη συμπεριφορά σε βάρος του αρχιστράτηγου του Δημοκρατικού Στρατού Μάρκου Βαφειάδη (αυτόν ποιος τον είχε εξορίσει στη Σιβηρία;), του πρωθυπουργού του βουνού Μήτσου Παρτσαλίδη. Όλα τα μέλη των Κεντρικών Επιτροπών και των Πολιτικών Γραφείων είχαν την ίδια ευθύνη με τον Ζαχαριάδη. Έτσι έστρωσαν, έτσι κοιμήθηκαν όλοι. Και ο ίδιος ο Ζαχαριάδης.

         Θα αναφερθώ όμως, κι όσο μπορώ με ονόματα, στους αγωνιστές της Αριστεράς που δεν συμμετείχαν στο ΚΚΕ ή που, όντας μέλη του, δεν είχαν διανοηθεί ακόμη σε ποια εγκληματική διαδικασία είχαν εμπλακεί στα πρώτα χρόνια της εμπέδωσης του σταλινισμού.

Το 1931, χρονιά που ο Ζαχαριάδης διορίζεται καθοδηγητής του ΚΚΕ (γενικός γραμματέας έγινε το 1934), διαφεύγουν με πλοίο στην ΕΣΣΔ οκτώ υψηλά κομματικά στελέχη που δραπέτευσαν από τις Φυλακές Συγγρού. Ανάμεσά τους τα παλιά μέλη του Πολιτικού Γραφείου Ανδρόνικος Χαϊτάς και Κώστας Ευτυχιάδης, που συλλαμβάνονται την περίοδο των σταλινικών εκκαθαρίσεων (1937-38) και εκτελούνται. Το ίδιο κι ο Μάρκος Μαρκοβίτης. Εξαφανίζεται κι ο Μπεζεντάκος που τραγουδάμε ακόμη τη δραπέτευσή του. Εκτελούνται ο παλιός γενικός γραμματέας της ΟΚΝΕ Γιώργος Κολοζώφ, ο Αλέξης Πηλιώτης, μέλος της Κ.Ε. του ΚΚΕ. Το 1938 εκτελείται κι ο δάσκαλος Γιάννης Ιορδανίδης, σύζυγος της συγγραφέα Άννας Ιορδανίδου.

Ακολουθούν Πόντιοι κομμουνιστές και Έλληνες της Διεθνούς Ταξιαρχίας. Μήπως θα μάθουμε ποτέ πόσοι και ποιοι;

Και ήρθε η ανάταση του ελληνικού λαού στην κατοχή, χάρη στον Άρη Βελουχιώτη (τον... Μιζέρια) και τα στελέχη που πίστεψαν στην ενότητα του λαϊκού κινήματος. Η συμμορία που πήρε στα χέρια της το ΚΚΕ τους βαφτίζει κι αυτούς χαφιέδες: ο πράκτορας Σιάντος, οι χαφιέδες της Προσωρινής Επιτροπής, οι εχθροί του λαού... Όλοι σχεδόν οι καπετάνιοι. Έτσι οδηγήθηκε στην αυτοκτονία ο κόκκινος συνταγματάρχης Ευριπίδης Μπακιρτζής, ο ελευθερωτής της Θεσσαλονίκης.

  

Αρχειομαρξιστές και τροτσκιστές

        Στο δεύτερο αντάρτικο έχουμε εκτελέσεις μόνιμων αξιωματικών που είχαν περάσει στον Δημοκρατικό Στρατό, όπως οι Γεωργιάδης και Γιαννούλης, και στελεχών που αντιδρούσαν στη μεγαλομανία του Ζαχαριάδη.

       Συνεχίζω με τους αρχειομαρξιστές / κομμουνιστές του Αγρινίου, αρκετοί από τους οποίους ήταν αντάρτες του ΕΛΑΣ: από τον Απρίλη ώς τον Αύγουστο του '44, οι σταλινικοί εκτέλεσαν τον επικεφαλής τους Πάνο Αναστασίου και τους Αρμογένη, Νίκο Ζαχαριάδη (!), Ζησιμόπουλο, Γιάννη, Μήτσο και Θεμελή Θεμελή, Καλογεράκη, Μήτσο, Νίκο, Γιάννη, Τριαντάφυλλο και Λευτέρη Καπετανάκη, Κωνσταντίνου, Θόδωρο και Κώστα Λαδά, Γιάννη Μάγειρα, Κώστα Μπαϊρακτάρη, Ξανθόπουλο, Παγώνη, Θωμά Παπαδόπουλο, Ράπτη, Αλέκο και Γιώργο Ντούβα.

     Ο φόρος των τροτσκιστών / κομμουνιστών ήταν πολύ μεγαλύτερος. Ο ίδιος ο Μπαρτζώτας, από τα πρωτοπαλίκαρα του Ζαχαριάδη, επαίρεται ότι εξοντώθηκαν περισσότεροι από 300 τον Οκτώβρη του '44 και στη διάρκεια των Δεκεμβριανών. Κάποια ονόματα τροτσκιστών που εκτελέστηκαν κυρίως από την ΟΠΛΑ: Δ. Βουρζούκης, Σταύρος Βερούχης, Θ. Δημητριάδης, Μήτσος Μελιάδης, Σ. Στεφάνου, Σ. Στεργίου, Σ. Πηλίτσης, Κοσμάς Χαριτωνίδης, Σταής (Καρβούνης), Κώστας Μάγγος, Νίκος Αραβαντινός, Ν. Βενετσάνος...

          Αυτοί δεν γύρεψαν αγιογραφίες. Μια συγγνώμη;

ΠΗΓΗ: Αυγή

Ηθική και τάξεις.

Α.Βατώ, Ταξίδι στα Κύθηρα

Σύμφωνα με την ερμηνεία της λέξης «ηθική» πρόκειται, για την αποδοχή των κοινών αποδεκτών όρων σε μια κοινωνία. Πολλές φορές η Ηθική είχε καταστεί Ανήθικη αφού οι αποδεκτά κοινοί όροι της κοινωνίας ήταν συντηρητικοί. Ποιος όμως καθορίζει τους όρους σε μια κοινωνία; Μήπως έρχονται και κυριαρχούν και επιβάλλονται μόνοι τους, ή αντίθετα έχουν ένα ταξικό υπόβαθρο; Η απάντηση τουλάχιστον η δική μου είναι ότι η ηθική έχει ταξικά χαρακτηριστικά. Δηλαδή με λίγα λόγια οι όροι διαφέρουν και διαμορφώνονται αναλόγως με τη κοινωνική τάξη. Στην πολιτική η ηθική που εκπέμπουν τα κόμματα είναι η ηθική των τάξεων που θέλουν να εκπροσωπήσουν.

Ας ξεχάσουμε τα πολιτικά σχήματα «κεντροδεξιά ή κεντροαριστερά» που ποτέ δεν τα καταλαβαίναμε και που στο τέλος δεν αξίζει να συζητήσουμε την ηθική τους, αφού είναι καταδικαστέα ιδεολογικά και ας μπούμε σε μια αναδίφηση στην Αριστερά και στα πολιτικά κόμματα εκείνα που θέλουν να εκπροσωπήσουν σύμφωνα με δήλωσή τους, τους εργαζόμενους, την εργατική τάξη, τα λαϊκά στρώματα κλπ, τα αριστερά κόμματα δηλαδή. Ακόμη και στους κόλπους της αριστεράς (σύσσωμης) οι άνθρωποι που την στελεχώνουν προέρχονται από τάξεις και κουβαλούν τους κοινωνικά αποδεκτούς όρους της τάξης τους. Η υπέρβαση, η επαναστατικότητα για έναν αριστερό δεν είναι να υπηρετήσεις με οποιοδήποτε τίμημα τους ηθικούς όρους της τάξης σου, την ηθική της τάξης σου,(όποια κι αν είναι αυτή η τάξη) γιατί μπορεί αυτοί οι όροι να είναι απαράδεκτοι και ιδιαιτέρως συντηρητικοί. Υπέρβαση και επανάσταση είναι να αλλάξεις τους όρους αυτούς, να δημιουργήσεις μια νέα ηθική, δηλαδή νέους όρους. Το ν’ αλλάξεις προς το καλύτερο, προς το προοδευτικότερο την ηθική της τάξης που υποτίθεται ότι εκπροσωπείς δημιουργεί νέα δεδομένα στο πολιτικό σκηνικό. Για να γίνω πιο αντιληπτός:

Η δημοκρατία που βεβαίως συνεπάγεται το διάλογο είναι μια αξία που η αριστερά θα έπρεπε να την έχει ως βασική της γραμμή. Πόσο όμως η δημοκρατία ως αξία είναι κυρίαρχη στους πολιτικούς φορείς της αριστεράς; Η ερμηνεία της δημοκρατίας στους πολιτικούς φορείς της αριστεράς γίνεται με τρόπο τέτοιο που να βαραίνει τις περισσότερες φορές η προσωπική άποψη. Μάλιστα γίνεται κυρίαρχη η πλειοψηφούσα άποψη στη καθ’ υμάς κομμουνιστική αριστερά, η οποία κονιορτοποιεί και εξαφανίζει την οποιαδήποτε άλλη άποψη με διάφορες μεθόδους. Στην ριζοσπαστική αριστερά αντίθετα η μειοψηφούσα άποψη θέλει να κατατροπώσει στο όνομα της δημοκρατίας την πλειοψηφούσα άποψη. Οι χαρακτηρισμοί συντρόφων ως «δεξιοί» ή «αριστεροί», οι ηπιότεροι που έχουν ακουσθεί δημιουργεί την αλαζονεία της άποψης.

Η συλλογικότητα είναι ακόμη μια αξία που από τη μια δεν θα πρέπει να κονιορτοποιεί στιβαρές προσωπικότητες, αλλά θα είναι το υπόβαθρο της ανύψωσης της συνολικής πολιτικής των αιτημάτων της τάξης που εκπροσωπεί η αριστερά. Και εδώ όμως υπάρχει έλλειμμα στα κόμματα της αριστεράς, όσο κι αν περηφάνως την επαγγέλλονται όλα. Δεν έχει να κάνει μόνο με τον τρόπο που παίρνονται οι αποφάσεις, αλλά με την στάση του καθενός απέναντι στις αποφάσεις. Ο δημόσιος λόγος των κομμάτων είτε δημιουργεί την αντίληψη της μονολιθικότητας, είτε δημιουργεί σύγχυση και χάος στο κοινό. Κυρίως τα στελέχη της ριζοσπαστικής αριστεράς υπηρετούν τη συλλογικότητα έτσι όπως αυτά την αντιλαμβάνονται. Η ανυπαρξία θέλησης να βρεθεί η τομή εκείνη που θα κατορθώσει να συμβάλλει ώστε η αριστερά να υπερβεί το προκείμενο και να διασφαλίσει τη δυνατότητα καταντά να δημιουργεί καταστάσεις επικίνδυνες για το μέλλον της.

Η ανιδιοτέλεια πρέπει να είναι χαρακτηριστικό της αριστεράς. Στην υπεράσπισή της βοηθάει η ανάπτυξη της δημοκρατίας και της συλλογικότητας. Δεν έχουν θέση στην αριστερά οι προσωπικές φιλοδοξίες. Είναι έτσι; Αν για κάποιους που αυτοπροσδιορίζεται «αριστερός» η ιδιοτέλεια έχει σχέση μόνο με τους άλλους «δεξιούς» τότε αυτός ο «αριστερός» δεν έχει καταλάβει τίποτε, ή απλώς κρύβεται πίσω από τη δική του ιδιοτέλεια. Η ανιδιοτέλεια χτίζεται με πράξεις καθημερινές, είναι ανθρώπινο χαρακτηριστικό και τιθασεύεται μόνο από την προσήλωση της υπηρέτησης των λαϊκών συμφερόντων. Δεν μπορεί ο ανιδιοτελής «αριστερός» να επιθυμεί μια δια βίου καρέκλα και το επιχείρημά του να είναι απλά και μόνο ότι αυτοαποκαλείται «αριστερός».

Η συνέπεια λόγων και έργων θα μπορούσε να είναι αξία κάθε ανθρώπου, κάθε πολιτικού κόμματος, αλλά της αριστεράς επιβάλλεται να είναι ο αέρας που αναπνέει. Τι σημαίνει συνέπεια λόγων και έργων; Μήπως στην προσπάθεια να την υπηρετήσει κανείς αυτή τη συνέπεια είναι ασυνεπής η οποιαδήποτε πολιτική τακτική; Και αν ναι, γιατί δεν είναι άκυρη η τακτική της αποσιώπησης και παραμερισμού μεγάλων ιστορικών γεγονότων κι αυτό στο όνομα μιας ενωμένης αριστεράς; Γιατί δεν προτάσσεται σ΄ αυτή την τακτική η ιδεολογική διαπάλη που πρέπει και υποχρεούται να έχει η ριζοσπαστική αριστερά με τα λεγόμενα κομμουνιστικά κόμματα; Φοβάται αυτή η άποψη ότι αν ειπωθεί η αλήθεια θα χαθεί κάτι ή απλώς πιστεύει και ταυτίζεται ιδεολογικά πλέον σε ότι πιστεύει η «κομμουνιστική αριστερά;». Κι αν συμβαίνουν κα τα δυο είναι συνέπεια λόγων και έργων;

Η αλήθεια θα πρέπει να διαπερνά τη κάθε λέξη, φράση και πράξη της αριστεράς και των εκπροσώπων της. Ούτε καν την αποσιώπηση της αλήθειας δεν θα πρέπει να σκέφτεται η αριστερά. Η αλήθεια είναι ακριβώς η συνέχεια της προηγούμενης αξίας που αναφέραμε πιο πάνω. Τι είναι αλήθεια λοιπόν; Μήπως είναι μια έννοια αφηρημένη ή η αποκρυστάλλωση της πραγματικότητας; Για παράδειγμα αποκρυστάλλωση της πραγματικότητας για κάποιους είναι ν’ απευθυνθείς αυτές τις ώρες, τις δύσκολες ώρες σε ευρύτερες μάζες του κόσμου, έτσι ώστε να κατορθώσεις να κυριαρχήσεις ιδεολογικά και πολιτικά. Ο πολίτης, ο εργαζόμενος που ψηλαφίζει (εκ της ψήφου;) πρώτη φορά αριστερά δεν έχει κάνει τα βήματα εκείνα που θεωρεί ο οργανωμένος αριστερός. Ψηλαφίζει για να δει αν αυτό που λάμπει είναι χρυσός ή απλά είναι κάρβουνο. Και ψηλαφώντας δεν θέλει να βλέπει αποσιωπήσεις της αλήθειας στο όνομα ενός δόγματος της αριστεράς. Η συγκρότησή του εκτός των όρων της τάξης του η υπέρβασή του, η επαναστατικοποίησή του, εξαρτάται κάθε φορά από το τι ανακαλύπτει από αυτό το ψηλάφισμα και βεβαίως από τη μυρωδιά που αναδύεται. Αν πρόκειται για κάτι φρέσκο γίνεται και αποδεκτό. Αν έχει συμπυκνωμένη ενέργεια που το μόνο που θα κάνει είναι να εκραγεί στα χέρια του θα το θεωρήσει επικίνδυνο. Η αλήθεια εγγυάται την φρεσκάδα, η μη αποσιώπηση εγγυάται τη δημιουργία επιχειρημάτων υπέρ της αριστεράς.

Η προσωπικότητα στη αριστερά. Είναι μεγάλη κουβέντα αυτή για το ρόλο που διαδραματίζει η προσωπικότητα. Θεωρώ λάθος την αντίληψη ότι δεν υπάρχει ή δεν πρέπει να υπάρχει προσωπικότητα ή προσωπικότητες στην αριστερά. Είναι ιστορικά γελοίο να αποκαλύπτονται οι προσωπικότητες αυτές πολύ αργότερα ή μέσα από τις σελίδες της ιστορίας. Είναι εντελώς άκυρη η αντίληψη ότι η προσωπικότητα διαδραματίζει ρόλο μόνο στο κακό και όχι στο καλό της ιστορικής πορείας της αριστεράς. Είναι απευθείας ενάντια σε κάθε λογική να αναγνωρίζει κάποιος την ιδεολογία τους ως μαρξιστική, λενινιστική ή τροτσκιστική ξεχνώντας τις προσωπικότητες που έπαιξαν ρόλο και απ΄ αυτές πήραν και το όνομά τους τα διάφορα βασικά ιδεολογικά ρεύματα. Είναι στη φύση του ανθρώπου και πολύ περισσότερο του αριστερού ανθρώπου να υποτιμά εν θερμώ στο όνομα της συλλογικότητας το ρόλο που διαδραματίζει η προσωπικότητα με τα αρνητικά και θετικά της χαρακτηριστικά. Είναι ένας από τους όρους δυστυχώς των πολιτικών φορέων της αριστεράς να χαθεί η προσωπικότητα μέσα στη συλλογικότητα. Επομένως θεωρώ σημαντική την δράση της προσωπικότητας στην πολιτική τακτική της αριστεράς.

Θα τελειώσω με δυο επισημάνσεις:

Η αριστερά κέρδισε όταν έβαλε στην άκρη τη μιζέρια της και την εσωστρέφειά της, όταν πίστεψε ότι η τάξη της έχει τις δυνατότητες να κυβερνήσουν μια χώρα, ξεκινώντας με την κατάληψη της κυβερνητικής εξουσίας. Όποιος δεν πίστεψε σ’ αυτό το βήμα στο τέλος έχασε. Και το κυριότερο έχασε και η χώρα και η τάξη που υποτίθεται ότι εκπροσωπούσε. Το παράδειγμα του ΕΑΜ είναι χαρακτηριστικό. Οι αριστεροί κέρδιζαν όταν μάθαιναν να κάνουν διάλογο μεταξύ τους πρώτα και μιλάμε για διάλογο ιδεολογικό και διάλογο απόψεων και όχι λόγο καταγγελτικό με χαρακτηρισμούς ανοίκειους που με ευκολία δίνονται μέσα από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης που τείνουν να υποκαταστησουν τις κομματικές οργανώσεις.  Θα θυμηθώ ότι είναι πολύ εύκολο στην αριστερά να επονομαστεί κάποιος προδότης ή παλαιότερα χαφιές, ή νεροκουβαλητής του συστήματος ή «δεξιός" οπορτουνιστής, λικβινταριστής και άλλα πολλά και πολύ δύσκολο να καθίσουν στο ίδιο το τραπέζι να δουν που συμφωνούν μεταξύ τους. Κι αυτό βέβαια το βλέπει ο κόσμος και αυτοκαθορίζεται από την κυρίαρχη ηθική της κοινωνίας του που φαντάζει ομαλότερη.

Ο αριστερός δεν μπορεί να δέχεται τους κοινωνικά αποδεκτούς όρους της κοινωνίας και της τάξης του στις σημερινές ιστορικές συνθήκες. Η αριστερά πρέπει να αναδεικνύει συνεχώς νέα φρέσκα πρόσωπα που έχουν την ικανότητα να θέτουν νέους όρους στη κοινωνία. Πρόσωπα που θα είναι αντίθετα με τη νοοτροπία των συντρόφων τους η οποία είναι ενσωματωμένη σε μια συντηρητική κοινωνία και δεν το έχουν πάρει χαμπάρι. Η αριστερά πρέπει να μετεξελίξει την ίδια την ιδεολογία της. Θέσφατα, δόγματα δεν μπορεί να είναι τα ευαγγέλια της αριστεράς. Θέσφατα της αριστεράς πρέπει να είναι η υπεράσπιση της εργατικής τάξης, η προσπάθεια αφύπνισής της και η πολιτισμική της ανόρθωση. Η αριστερά δεν μπορεί να συμπεριφέρεται ως μια καθεστηκυία πολιτική δύναμη. Όχι τώρα, αλλά ποτέ! Η αριστερά πρέπει να διακρίνεται στο πολιτικό σκηνικό γιατί αλλιώς δε διακρίνεται η ίδια η τάξη που θέλει να εκπροσωπεί. Κι αυτό θέλει πολύ δουλειά.

ΥΓ: Τελειώνοντας το κείμενο διάβασα το κείμενο συμβολής των 53 συντρόφων που κάποιους γνωρίζω και θεωρώ ότι είναι πραγματικά ουσιαστική η συμβολή τους. Επειδή το κείμενο δημοσιεύθηκε και πήραν θέση πολλοί θεωρώ ότι άλλο να λες τις απόψεις σου προσωπικά στις οργανώσεις σου και άλλο να βάζεις την υπογραφή σου κάτω από ένα κείμενο που μοιάζει ως μαγιά μια νέας τάσης. Τις τάσεις αν και κατοχυρωμένες στο καταστατικό τις απεχθάνομαι γιατί είναι αυτές που αναδεικνύουν πρόσωπα και μηχανισμούς. Επομένως η επιστροφή στη δημοκρατία είναι απαραίτητη απ’ όλους. Ακόμη και σ’ αυτούς που την επικαλούνται ως έλλειμα.