ΣΥΡΙΖΑ και συνεργασίες ενόψει των εκλογών.

Είναι βέβαιο περισσότερο από κάθε άλλη φορά ότι η Αριστερά εκτός από την ενότητά της χρειάζεται τις συνεργασίες για να προχωρήσει με επιτυχία στο στόχο της. Είναι αλήθεια ότι η οποιαδήποτε συνεργασία με πρόσωπα ή κόμματα θα πρέπει να γίνεται με βάση μια κοινή προγραμματική συμφωνία. Είναι κοινή διαπίστωση ότι αυτή η κυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ δεν πρέπει να έχει μέλλον. Επίσης να μην έχει καμιά άλλη κυβέρνηση τέτοιου είδους. Είναι βεβαίως φυσικό στους όρους της οποιασδήποτε συμφωνίας να κυριαρχούν οι πολιτικές απόψεις του μεγαλύτερου εταίρου. Δεν είναι δυνατόν να μπαίνουν αξιώματα από κόμματα ή προσωπικότητες που δεν έχουν ανάλογη αντιστοιχία στον ελληνικό λαό. Είναι σημαντικό πριν απ’ όλα να καθορίζεται ο στόχος αυτής της συνεργασίας. Αν ο στόχος είναι η διακυβέρνηση της χώρας από την αριστερά, τότε όλα πρέπει να κινηθούν γύρω απ’ αυτό. Αν ο στόχος είναι η κάθε προσωπικότητα ή το κάθε κόμμα να βάζει όρους που δεν είναι δυνατόν να τις αποδεχθεί ο άλλος συνομιλητής που διαθέτει και το ειδικό βάρος στο εκλογικό σώμα, τότε σωστά κάποιοι δεν δέχονται.

Ο ΣΥΡΙΖΑ κατά τη γνώμη μου σ’ αυτές τις εκλογές κατεβαίνει μ’ ένα εξειδικευμένο πρόγραμμα θέτοντας ως κυρίαρχο ζήτημα το θέμα της παραμονής μας στην Ευρωζώνη και στο Ευρώ, αλλά και την έναρξη μιας πραγματικής διαπραγμάτευσης για το χρέος. Είναι κάτι που δεν το διαπραγματεύεται. Επομένως όλα τα υπόλοιπα είναι συζητήσιμα. Και αμέσως το οξύμωρο σχήμα. Κάποιοι θα προστρέξουν να πουν ότι αυτό είναι ιδιαιτέρως αριστερό και μπορεί να μας πετάξει έξω από την ευρωζώνη και κάποιοι άλλοι θα πουν ότι αυτό είναι δεξιά πολιτική και δεν μπορεί να είναι βασικές θέσεις του κυβερνητικού προγράμματος ενός αριστερού κόμματος. Αναλόγως λοιπόν με το πώς βλέπουν κάποιοι αυτή τη θέση του ΣΥΡΙΖΑ τοποθετούνται.

Η τοποθέτηση όμως θα πρέπει να είναι απόλυτα πολιτική γιατί ο στόχος, να βγει κυβέρνηση της αριστεράς, θα πρέπει να κυριαρχεί στο μυαλό όλων. Και εδώ τίθεται το ερώτημα; Κυριαρχεί στο μυαλό όλων αυτή η επιθυμία; Δυστυχώς δε νομίζω.

Ας ξεκινήσουμε από τη ΔΗΜΑΡ. Στόχος της ΔΗΜΑΡ, (δε μιλάω για το παρασκήνιο, αλλά γι αυτά που λέχθηκαν δημόσια) είναι σύμφωνα με την ανακοίνωσή της «η πάση θυσία παραμονή στο ευρώ», επομένως αμφισβητεί την βασική θέση του ΣΥΡΙΖΑ και η «αυτοτέλειά της ως κόμμα μέσα στη κοινοβουλευτική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ» επομένως αμφισβητεί εκ προοιμίου την ενότητα της ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ με την οποία θα εκλεγούν τα στελέχη της.

Από την άλλη η Ανταρσύα θέτει ως προϋπόθεση τη διαγραφή του χρέους, την έξοδο από την ΕΕ, θέσεις που αμφισβητούν τις θεμελιακές θέσεις και αντιλήψεις του ΣΥΡΙΖΑ για την αντιμετώπιση της οικονομικής κρίσης και την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Το ΚΚΕ ακόμη περισσότερο δεν συζητά καν, την οποιαδήποτε συμμαχία με τον ΣΥΡΙΖΑ, έχει εκ των προτέρων σταθεί απέναντι σ’ αυτόν και δεν θα το έκανε όχι αν άλλαζε ο ΣΥΡΙΖΑ τις θεμελιακές του θέσεις για την Οικονομία και την Ευρωπαϊκή Ένωση, αλλά ακόμη κι αν αποδέχονταν τον «υπαρκτό» σοσιαλισμό και την προσωπικότητα του Στάλιν. Χίμαιρες κατέχουν εκείνους τους συντρόφους που προσφεύγουν σε εκκλήσεις

Οι διάφορες προσωπικότητες που έρχονται ή θα έλθουν στον ΣΥΡΙΖΑ ως συνεργαζόμενοι δε φαίνεται ν’ αμφισβητούν (οι λόγοι που το κάνουν δεν έχουν για μένα πρωτεύουσα σημασία) το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ.

Ποια λοιπόν η θέση μας ως κόμμα και μέλη, πάνω σ’ αυτές τις λογικές συνεργασιών που αναπτύσσονται; Ένα κομμάτι του ΣΥΡΙΖΑ όχι μόνο της μειοψηφίας, αλλά και της πλειοψηφίας, (εκφράστηκε και δια του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ, αν και είχε άλλο στόχο) καλοβλέπουν τη συνεργασία με ΚΚΕ και Ανταρσύα. Πραγματικά δε βλέπω τους λόγους της απεύθυνσης στις ηγεσίες αυτών των κομμάτων, όταν τα ίδια έχουν ξεκαθαρίσει από πολύ νωρίς τις θέσεις τους απέναντι στη συνεργασίες με τον ΣΥΡΙΖΑ. Η επιμονή μας στο ίδιο το μοτίβο δε μας δικαίωσε ποτέ τα τελευταία χρόνια. Το ΚΚΕ και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ έστω κι αν χάνουν τη μισή εκλογική τους δύναμη (γιατί οι απλοί ψηφοφόροι βλέπουν το σήμερα και όχι το αόριστο αύριο) παραμένουν σταθερά στις θέσεις τους και στη κριτική τους. Έστω κι αν ο ΣΥΡΙΖΑ ψήφισε τη δεύτερη Κυριακή δημάρχους προερχόμενους από το ΚΚΕ, έστω κι αν η ΑΝΤΑΡΣΥΑ σε πολλές των περιπτώσεων συνεργάζεται αγαστά με τον ΣΥΡΙΖΑ ή δυνάμεις του στο συνδικαλιστικό χώρο (βλ. καθηγητές). Δικαίωμα του κάθε κόμματος να έχει τη δική του πολιτική συνεργασιών. Τι λοιπόν δεν καταλαβαίνουμε;

Με τη ΔΗΜΑΡ είναι διαφορετικά και πολύπλοκα τα πράγματα, εφόσον εχει μια κακή Ιστορία στη σύντομη ιστορία της και εκ προοιμίου αμφισβητεί και πρακτικώς τη συνεργασία.

Μας έμειναν εκτός από τους Οικολόγους Πράσινους οι διάφορες προσωπικότητες. Αυτές δεν αμφισβητούν κάτι από το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά αμφισβητούνται από τα μέλη του ΣΥΡΙΖΑ έτσι όπως φάνηκε και από το Διαρκές συνέδριο. Εκεί χωρίς κανένα λόγο μπαίνουν σε δράση τα αριστερόμετρα. Ναι τα αριστερόμετρα και το λέω αναλαμβάνοντας πλήρως την προσωπική ευθύνη. Είναι δε μερικές φορές τόσο ισχυρή αυτή η αντίληψη που ο καθένας μας λειτουργεί σαν μια μικρή ηγεσία ΚΚΕ και ΑΝΤΑΡΣΥΑ προτιμώντας μια καθαρότητα η οποία βεβαίως δε θα είναι πιθανώς σε θέση να μας δώσει την αριστερή διακυβέρνηση της χώρας και να μας απαλλάξει από τον Σαμαρά. Το δίλημμα ή εμείς ή αυτοί είναι πέρα για πέρα ουσιαστικό και επίκαιρο.

Θεωρώ ότι υπάρχει έλλειμμα στην πολιτική και στην κουλτούρα των συνεργασιών στο κόμμα μας τόσο σ’ ένα μεγάλο κομμάτι της ηγεσίας, όσο και στα ίδια τα μέλη. Όχι ότι δεν υπάρχουν πρόσωπα που δεν είναι δυνατόν να συνεργαστούμε μαζί τους, αλλά με αφορμή αυτά τα πρόσωπα αναζητούμε λόγους να μην προσεγγίσουμε θετικά κάποιους άλλους.

Θεωρώ ότι η διεύρυνση των συμμαχιών μας είναι σήμερα επιτακτική ανάγκη και απαραίτητη προϋπόθεση για τη διεκδίκηση της κυβερνητικής εξουσίας. Δεν έχουμε να φοβόμαστε τίποτε, όσα κι αν παραδείγματα αρνητικά υπήρξαν στο παρελθόν. Αυτή την ώρα η επίκληση των αρνητικών παραδειγμάτων κάνουν το ίδιο κακό όσο και η δυσκαμψία μας στις συνεργασίες. Δεν θ’ αναφέρω παρά μόνον το παράδειγμα των τελευταίων εκλογών στη Τοπική Αυτοδιοίκηση. Προβάλλαμε την καθαρότητα με αποτέλεσμα άτομα που ηγήθηκαν στις περισσότερες των περιπτώσεων (δεν αναφερθώ συγκεκριμένα γιατί δεν έχει σημασία η περιπτωσιολογία) συσπείρωσαν μόνο το 50% της εκλογικής δύναμης του ΣΥΡΙΖΑ του 2012. Αυτά προς γνώση για να μην ξεχνάμε. Πάνω από το κόμμα είναι ο λαός μας που προσμένει αυτή την ώρα από μας πολλά.

Για την μομφή του ΣΥΡΙΖΑ

Θα θελα να πω κάποια λόγια για τις εξελίξεις που προηγήθηκαν. Μιλάω απ’ αφορμή  την εισβολή των ΜΑΤ στην ΕΡΤ και τη συζήτηση στη Βουλή μετά την πρόταση μομφής του ΣΥΡΙΖΑ κατά της δικομματικής –κυβερνητικής  πλειοψηφίας.

Όλος ο λαός συμπαραστάθηκε στους εργαζόμενους της ΕΡΤ. Και δε μιλάω μόνο για αυτούς που ήταν έξω από την ΕΡΤ, αλλά για τους χιλιάδες που παρακολούθησαν μέσω δικτύου το πρόγραμμά της . Ο ΣΥΡΙΖΑ έκανε αυτό που έπρεπε και αυτό που κοινοβουλευτικά ήταν δυνατόν. Όλοι οι βουλευτές του ανέπτυξαν με πληρότητα τις θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ για την ΕΡΤ και γενικά τη κυβερνητική πολιτική. Αυτό βέβαια δεν ήταν αρκετό για να πεισθούν οι βουλευτές της πλειοψηφίας. Αυτό βεβαίως το γνώριζε ο ΣΥΡΙΖΑ. Αλλά εκτέθηκαν όλοι. Κανείς τους πλέον δεν μπορεί να μιλά για έχω αντίρρηση στο τάδε ή στο δείνα μέτρο ή τροπολογία που έρχεται. Με την πρόταση μομφής του ΣΥΡΙΖΑ κάποιοι είχαν μια τελευταία ευκαιρία να δουν την πραγματικότητα, να διαχωρίσουν την θέση τους από αυτή την εγκληματική πολιτική που ασκείται σε βάρος του λαού.

Για πρώτη φορά μέσα στη Βουλή με τη βοήθεια των καναλιών ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης δεν είχε να κάνει μ’ έναν αρχηγό, αλλά με δυο και τον Στουρνάρα τρεις.

Ο Α. Σαμαράς

Ο Α. Σαμαράς εμφανίστηκε ως πρόεδρος ποδοσφαιρικού συλλόγου σε συνέλευση μετόχων μιας ομάδας. Δε θα ξεχάσουμε τα «γαλλικά» που χρησιμοποιούν πρόεδροι εναντίον των αντιπάλων τους. Δεν απάντησε σε τίποτε απ’ όσα ρωτήθηκε. Αντίθετα έδειξε ποιος είναι ο σαμαράς. Ένα ακροδεξιό στοιχείο που για να κρατηθεί στη θέση του ακούει τους συμβουλάτορές του και οδηγείται στα ρείθρα . Η προς τα έξω μαγκιά που μας πούλησε, μόνο μαγκιά δεν ήταν. Απλά έδειξε ένδεια επιχειρημάτων και ουσίας στην πολιτική του. Απλά έδειξε έναν πρωθυπουργό που το μόνο που κατέχει είναι ο τίτλος του. Αν για το ΣΥΡΙΖΑ είναι δύσκολο να καταλάβει πως από 4,5% έφτασε στο 27%, για τον Σαμαρά της ΠΟΛΑΝ είναι αδύνατον ν’ αντιληφθεί πως όχι μόνο δεν είναι αρχηγός της ΠΟΛΑΝ, αλλά πρωθυπουργός. Ουδέποτε και στις πιο σκληρές κόντρες στη Βουλή δεν υπήρξε τέτοια γλοιώδη συμπεριφορά από πρωθυπουργό. ¨αλλωστε όπως λεει και το τραγούδι: «Οι μάγκες δεν υπάρχουν πια, τους πάτησε το τραίνο» και τον Σαμαρά τον πάτησε το τραίνο της πολιτικής του. Τα χειροκροτήματα τα παγωμένα γελάκια απλά επιβεβαιώνουν την παλιά θέση ότι η ΝΔ κινείται «εππ ακροδεξιά!». Επιβεβαιώνεται μια ακόμη φορά ότι η κυβέρνηση είναι αυτή που εκτρέφει τα άκρα. Ναι υπάρχουν δυο άκρα .Μόνο που βρίσκονται από το ίδιο μέρος, σφιχταγκαλιασμένα.

Κι όταν γέλασε με τη λέξη λαός, έδειξε σε όλους μας που μας γράφει ακριβώς. Που γράφει τους απολυμένους, τους άνεργους, τους δημόσιους υπαλλήλους (καθηγητές, γιατρούς, κλπ), τους ιδιωτικούς υπαλλήλους, αυτούς που με τόσα χρέη αυτοκτονούν.

Ο Βενιζέλος

Η εικόνα του Βενιζέλου που θέλει να μονομαχήσει πάνω στο σκάνδαλο των υποβρυχίων ήταν εντελώς αυτή που γνωρίζαμε. Το ΕΓΩ σε όλο του το μεγαλείο. Είχε όμως και κάτι παραπάνω. Ζωγραφίζονταν στο βλέμμα του ο πανικός. Τι να τα κάνεις τα πτυχία και την επιστημονικότητα, αν κινδυνεύεις να βρεθείς κατηγορούμενος και πίσω από της φυλακής τα σίδερα,παρέα με τον Τσοχατζόπουλο, τον Μαντελη, τον Τσουκάτο; Τι να κάνεις την ευχέρεια λόγου όταν συντριπτικά πολιτικά στοιχεία υποδεικνύουν ότι ο Βενιζέλος από το 1993 και μετά βρίσκετε πίσω από κάθε «τακτοποίηση» που είναι και νομικώς διασφαλισμένη. Ναι είναι αλήθεια αυτό που είπε στον Τσίπρα. «Είστε νέος στην πιάτσα». Με τέτοια πιάτσα δεν θέλουμε να έχουμε ποτέ σχέση.

«Το ΠΑΣΟΚ δεν υπάρχει πια το πάτησε το τραίνο», το τραίνο της ακροδεξιάς γελοιότητας του Σαμαρά. Αυτό ισχύει για το ΠΑΣΟΚ του Βενιζέλου.

Η γελοία εμφάνιση των βουλευτών της πλειοψηφίας 154 τον αριθμό βγήκε στον αφρό. Η βουλή με την Χρυσή αυγή στη φυλακή επρεπε ν’ αντικατασταθεί και να είναι παρούσα στην αίθουσα, με οχλαγωγία,με γέλια με ψευτικα χειροκροτήματα με τσιρίδες του Γεωργιάδη που θα θυμήθηκε τη τέχνη του «πουλάω βιβλία».

Το «παρών» της ΔΗΜΑΡ

Απλά ήταν ένα ντροπαλό ΝΑΙ στη κυβερνητική πολιτική. Τίποτε άλλο.

Οι άλλες φωνές

Τέλος θα ήταν μεγάλη παράλειψή μου να μην πω και λίγα λόγια για τις φωνές που ακούστηκαν από τα’ αριστερά και που με μεγάλη ευχέρεια μας τις κουνούσε στο χέρι ο ακροδεξιός Σαμαράς. Το ΚΚΕ που έλεγε ότι αυτά λύνονται στους δρόμους και όχι κοινοβουλευτικά δεν τόλμησε ν΄ απευθυνθεί στο λαό για να μην φανεί ότι σέρνεται από τον ΣΥΡΙΖΑ. Παρ΄ όλα αυτά ψήφισε την πρόταση μομφής όπως ήταν αναμενόμενο. Το να μην καλέσει τον κόσμο στους δρόμους δεν ήταν όμως αναμενόμενο. Επίσης ο πάλε ποτέ πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ. Αλαβάνος επιτέθηκε στον ΣΥΡΙΖΑ μια μέρα πριν τη συζήτηση  μέσω του Σκάι. Τιο άλλο θα δούμε; Άλλες φωνές μικρότερες με αρθρογραφία (Δελαστίκ) καταφέρθηκαν ενάντια στη μομφή του ΣΥΡΙΖΑ. Μετά λύπης μου βέβαια ήταν εκείνοι που εγκαλούσαν τον ΣΥΡΙΖΑ ότι δεν κάνει τίποτε, δεν ανοίγεται στο κόσμο, δεν είναι κινηματικό κλπ, κλπ. Ψευτοαριστεροσύνη θα πω εγώ τέτοιου είδους μάλιστα, που όταν φτάνει ο κόμπος στο χτένι την κάνει με απλά θεωρητικά βηματάκια.

Τα ΜΜΕ

Η προσπάθεια των ΜΜΕ να χειραγωγήσουν τη κοινή γνώμη πριν και μετά τη συζήτηση ήταν και είναι όχι απλώς γελοία, αλλά ταυτόχρονα και επικίνδυνη. Η λυσσαλέα επίθεση ενάντια στον ΣΥΡΙΖΑ αποδεικνύει ότι φοβούνται τον ΣΥΡΙΖΑ και καλά κάνουν. Να γνωρίζουν ότι θα πληρώσουν τις συχνότητες έως το τελευταίο ευρώ. Ο φασισμός που εκπέμπουν τα βρωμοκάναλα τα καθιστά έναν κυβερνητικό οχετό και τίποτε παραπάνω. Μετά λύπης μου βλέπω ανθρώπους να συνάδουν σε τόνους Κακοφωνίξ αυτή την προσπάθεια. «Δημοσιογραφικές φωνές» ή δε μιλάνε, ή επιτίθενται. Το μετά λύπης μου πάει στον σκιτσογράφο των Νέων Χατζόπουλο. Οι τύποι τύπου Πρετεντέρη και μυστακοφόρου Παπαχρήστου κλπ δεν αξίζουν τίποτε. Πάντα με την εξουσία ήταν.

Ναι θα μιλήσω και για τη συγκέντρωση του ΣΥΡΙΖΑ που είχε κόσμο, αλλά όχι όσο θα θέλαμε, έτσι που να μας θυμίζει τις μεγάλες συγκεντρώσεις του 2011 και 2012. Ίσως να κάνουμε λάθος εμείς κάπου έγραφαν μερικοί, ίσως να κάνει λάθος ο καθένας από μας λέω εγώ και προσπαθούμε να ρίξουμε τα βάρη σε άλλους κάνοντας πράξη την παροιμία «πέσε πίτα να σε φάω».

Απέδειξε ότι θέλουμε γρήγορα τηλεόραση της αριστεράς, ισχυρή ενότητα, δυναμική παρέμβαση

Για τους λόγους αυτούς και μόνο ήταν αναγκαία η πρόταση μομφής στη κυβέρνηση. Ήταν αναγκαία να βγει στον αφρό μια εικόνα που έκαναν μια προσπάθεια να τη θολώσουν.

Ορίστε η πραγματική εικόνα.

2. Η ΔΗΜΑΡ κι αυτή στο χορό του "Ζαλόγγου".

           Όποιος από τους πολίτες ψήφισαν ΔΗΜΑΡ, ίσως (λέω ίσως) δε φαντάζονταν την μετεκλογική ασυνέπειά της. Τα στελέχη της βέβαια ήταν σίγουρα για την εξέλιξη. Την επιδίωκαν. Μας το ‘λεγαν… «Εμείς είμαστε σίγουροι ότι έτσι κι αλλιώς θα είμαστε στη κυβέρνηση..»… «Εντολή για λύση» διαμήνυε ο Φώτης μέσα από την αφίσα. Το «αλλιώς» λοιπόν δεν έτυχε κι έτυχε το «έτσι». Κανένα πρόβλημα η ΔΗΜΑΡ και ο Φώτης. Ακόμη καλύτερα θα σκέπτονταν, που να τρέχεις τώρα με τον ΣΥΡΙΖΑ. Ενώ εδώ συμφωνούμε σε όλα. Έτσι βρέθηκαν με τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ να σφυρίζουν αδιάφορα για όλα τα ζητήματα. Από κάποια βασικά όπως η απλή η αναλογική έως και το μεταναστευτικό, απολύσεις κ.αλλ. Η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ πέρασαν αυτά που ήθελαν. Η ΔΗΜΑΡ; Δια στόματος Στουρνάρα τίποτε!!

          Η ΔΗΜΑΡ στήριξε μια κυβέρνηση με μια άνευ προηγουμένου αντι δημιουργική πρόταση. Μια πρόταση χωρίς ουσία. Πάει  και η επαναδιαπραγμάτευση, πάει και η απαγκίστρωση.Η ΔΗΜΑΡ όπως και το ΠΑΣΟΚ δεν τοποθέτησε στελέχη της  στη κυβέρνηση για να μοστράρει κι ως συμπολίτευση κι ως αντιπολίτευση. Ήδη το μετεκλογικό διάστημα πολλά μέλη και στελέχη της αποχωρούν μη μπορώντας να πιστέψουν σε μια κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ-ΝΔ. μη μπορώντας ν’ αντέξουν τον χαμαιλεοντισμό της ηγεσίας της. Η ΔΗΜΑΡ για να επιβιώσει και για να είναι «εντολή για λύση» θα διαβεί με ευκολία τον Ρουβίκωνα για τη συνδημιουργία και επαναδημιουργία του κέντρου (του νεοφιλελεύθερου κέντρου) Ο Κουβέλης και άλλοι γύρω του επιτέλους ζουν τ’ όνειρό τους. Η ΔΗΜΑΡ είναι το σκαλοπάτι για να πατήσει γερά (έτσι νομίζει ή είναι η τελευταία λύση) για να πατήσει γερά το πολιτικό σύστημα Ο Κουβέλης  δεν προβάλλει αντιστάσεις, απλές διευκολύνσεις κάνει.Η ΔΗΜΑΡ προσφέρεται, δεν έχει ενδοιασμούς, δεν είναι αριστερή η πολιτική της,δεν είναι αριστερόκόμμα.Τα όποια αριστεράψηγματα εξανεμίστηκαν και βρίσκονται μόνοστη βάση τοκόμματος,τα οποία ψαχνονται να κρατηθούναπόκάπου.Να είναι βέβαιοι ότι θα βρουν.

          Η ΔΗΜΑΡ δεν είναι η «Δημοκρατική αριστερά» σύμφωνα με το τίτλο της, είναι η «Κουβελική κεντροαριστερά» Αυτή που από χρόνια ονειρεύονταν ο Σημίτης και πραγματοποιεί ο Κουβέλης. Η ΔΗΜΑΡ στη κυβέρνηση, το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ στην εξουσία. Τέτοια επιτυχία.