Β. Κορέα! Καμιά σχέση με το σοσιαλισμό!

Όπως γνωρίζουμε καλά η Β. Κορέα συνεχίζει να ισχυρίζεται ότι βρίσκεται στον αστερισμό του σοσιαλισμού, ενός βεβαίως ανύπαρκτου σοσιαλισμού στον οποίον οι Μαρξ Ένγκελς Λένιν θα ήταν κρατούμενοι και υποψήφιοι για εκτέλεση

Προς επίρρωση των παραπάνω αποτελεί η εκτέλεση του Γιάνγκ Σονγκ-Θαέκ, μεγαλοστέλεχους της κυβέρνησης. Έγινε γνωστό βέβαια γιατί πρόκειται για προβεβλημένο στέλεχος, αλλιώς δε θα μαθαίναμε τίποτε αν επρόκειτο για απλό άνθρωπο – πολίτη αυτής της χώρας. Οι αιτίες για την εκτέλεση ήταν: «διάπραξη του ασυγχώρητου εγκλήματος της προδοσίας», τρέχα-γύρευε δηλαδή. Το γεγονός, αναπαράγοντας βεβαίως από πρώτο χέρι τα επιχειρήματα της Β. Κορέας, επιβεβαίωσε και ο Ριζοσπάστης (ναι η εφημερίδα του ΚΚΕ) χωρίς να θέτει ούτε ένα ερωτηματικό για την ενέργεια αυτή.

Επομένως έχουμε να κάνουμε μ’ ένα αναμφισβήτητο γεγονός αφού το αποδέχονται όλες οι πλευρές που στην ουσία του είναι πέρα για πέρα αποτρόπαιο.

Στη Β. Κορέα δεν υπάρχει σοσιαλισμός αλλά ούτε βέβαια ελευθερία και δημοκρατία. Για όποιον ισχυρίζεται το αντίθετο μάλλον δεν έχει καταλάβει τίποτε από τον σοσιαλισμό. Οι προδότες, οι καταχραστές, οι μετέχοντες σε ταινίες πορνό (μ’ αυτά τα επιχειρήματα ακόμη κι αν τα ποαραδεχθούμε, εκτελέστηκε ο Γιάνγκ Σονγκ-Θαέκ) δεν δικάζονται από πολιτικά δικαστήρια αλλά από έκτακτα στρατοδικεία, δεν φυλακίζονται, αλλά εκτελούνται με συνοπτικές διαδικασίες. Κι αν είναι κατακριτέο να μην έχει δίκαιη δίκη κάποιος άνθρωπος που διαπράττει ποινικές πράξεις, ή να κλείνεται σε στρατόπεδο τύπου Γκουαντανάμο ή να εκτελείται ένας άνθρωπος στη δύση, άλλο τόσο είναι και στην Β.Κορέα.

Για να πούμε τα πράγματα με τα’ όνομά τους. Το καθεστώς της Β. Κορέας είναι ένα απάνθρωπο απολυταρχικό καθεστώς και θα έφτανε μόνο η ύπαρξη εκτέλεσης ενός ανθρώπου όσο ένοχος κι αν ήταν( αν ήταν δηλαδή) να το επιβεβαιώσει Βεβαίως όπως φαίνεται ούτε είναι ο πρώτος, ούτε ο τελευταίος. Είναι η συνήθης πρακτική. Η καταδίκη αυτού του γεγονότος από όλους μας και πρώτα από τους αριστερούς κυρίως είναι αναγκαία. Έτσι όπως καταδικάζουμε τα Γκουαντανάμο, τις επιθέσεις στο Ιράκ και στη Σερβία, την ποινή θανάτου για άλλες χώρες όπως οι ΗΠΑ.

Τέτοιου τύπου σοσιαλισμό Β. Κορέας, ούτε τον θέλουμε , ούτε μας αντιπροσωπεύει.

Για το διάλογο στο ΚΚΕ και τις μετασυνεδριακές εξελίξεις.

          

           Ας με συγχωρήσουν (πολύ πιθανώς όχι) οι  φίλοι του ΚΚΕ που παρεμβαίνω στις εσωκομματικές τους διαδικασίες και μάλιστα στη μεγαλύτερη, όπως είναι αυτή του συνεδρίου.          

Θεωρώ ότι θα μπορούσαν να φιλοξενηθούν οι απόψεις μου στα πλαίσια  του προσυνεδριακού διαλόγου, (θράσος που έχω έ;) αλλά βέβαια αυτό δεν είναι εφικτό για τα μέσα μαζικής ενημέρωσης του ΚΚΕ. Εγώ άλλωστε  γι αυτούς είμαι «εχθρός του ΚΚΕ», «αντικομμουνιστής»,«οπορτουνιστής», "ρεβιζιονιστής"  και ότι άλλο, όπως «την ευκαιρία που βρήκα(ή τα βόλια)  να χτυπήσω το ΚΚΕ» όπως θα με κατηγορούσε ο Μεντρέκας, ο Μαίλης , αλλά και οι διαδυκτιακοί «φίλοι» του ΚΚΕ.

        Έτσι αποφάσισα  να γράψω στο προσωπικό μου ιστολόγιο, αναλογιζόμενος ότι κι εγώ κάποτε βρισκόμουν στην ίδια θέση με τους τωρινούς διαφωνούντες. Απλά θέλω να τους υπενθυμίσω ότι η κατάληξη είναι πάντα η ίδια.

Μετά από 22 χρόνια το ΚΚΕ όπως όλα δείχνουν, βρίσκεται αντιμέτωπο με μια βαθιά εσωτερική κρίση. Αυτό φαίνεται από τις ακραίες και σπασμωδικές αντιδράσεις της ηγεσίας του με τους διαφωνούντες με τις θέσεις για το 19^ο Συνέδριο. Με μεγάλο ενδιαφέρον παρακολουθώ τον προσυνεδριακό διάλογο, και τις διαφορετικές απόψεις όπως εκφράζονται σ’ αυτόν, αλλά και στα άλλα μέσα, το πορτάλ 902 και αλλού. Οι έχοντες διαφορετική άποψη με τις θέσεις του 19^ου συνεδρίου ανεξάρτητα αν συμφωνώ ή όχι με τις απόψεις τους έχουν βγει με τόλμη μπροστά.  Πιστεύουν δε όπως πίστευαν όλοι οι κατά καιρούς διαφωνούντες, ότι το ΚΚΕ είναι δυνατόν ν’ αλλάξει από τα μέσα. Έτσι πιστεύαμε και μεις τότε το 1991. Μάλιστα τότε οι απόψεις μας είχαν μια δυνατή πλειοψηφία στη βάση του, αλλά και στα ηγετικά κλιμάκια, όμως καθόλου μα καθόλου οργανωμένη( παρά τα όσα ακούστηκαν μετά περί άγριου φραξιονισμού) , παρά το γεγονός ότι υποστηρίχτηκε το αντίθετο. Και χρειάζεται βεβαίως οργάνωση για ν’ αντιμετωπίσεις τον πανίσχυρο εσωκομματικό μηχανισμό. Από πού πηγάζει αυτή η δύναμη του εσωτερικού μηχανισμού; Από τη μη τήρηση  της θεμελιώδους αξίας του Δημοκρατικού συγκεντρωτισμού; Ή από την ίδια τη δομή του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού; 

      Γνωρίζω ότι οι τωρινοί διαφωνούντες θα απαντούν σ’ αυτά τα ερωτήματα με τις φράσεις: «ότι παραχαράσσεται από τη σημερινή ηγεσία η έννοια του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού ο οποίος έχει μεταμορφωθεί  σε συγκεντρωτισμό». Αλλά με τον ίδιο τρόπο δε φέρονταν πάντοτε οι ηγεσίες του ΚΚΕ στους διαφωνούντες; Από πού να ξεκινήσει κανείς; Από τον Άρη και Πλουμπίδη που τους κατηγόρησε ο Ζαχαριάδης, από τον  Ζαχαριάδη που τον κατηγόρησε ο Κολιγιάννης, από  τον Παρτσαλίδη- Δημητρίου κλπ, που τους κατηγόρησε ο Χαρίλαος;  Από τον Χαρίλαο και  Φαράκο που κατηγόρησε τον Γράψα, από την Παπαρήγα   που κατηγόρησε τον  Φαράκο και στην ουσία σήμερα κατηγορεί και την πολιτική Χαρίλαου και του τότε ΚΚΕ; Αυτά είναι τα κορυφαία παραδείγματα, γιατί είναι δυνατόν να διανθιστούν  με πάρα πολλά δευτερεύουσα επεισόδια  που αφορούν στελέχη και μέλη του κόμματος.  Στην ουσία  της απάντησης, ο δημοκρατικός συγκεντρωτισμός χρησιμοποιήθηκε πάντα από την ηγεσία ως εργαλείο για να διαγραφούν και να διαπομπευτούν άνθρωποι και απόψεις.

      Ήδη από το 18^ο συνέδριο υπήρξαν οι διαφορετικές απόψεις σύμφωνα και  με την Α. Παπαρήγα η οποία λέει σε παρέμβασή της σε κομματική συνδιάσκεψη η οποία αναδημοσιεύεται στο ριζοσπάστη:.«Τότε μπορεί να μη βγήκαν πολλοί στο δημόσιο διάλογο γιατί ήταν άλλες οι συνθήκες, πίστευαν τότε ότι δε χρειάζεται να βγουν δημόσια, τώρα θεωρούν ότι είναι πιο εύκολο λόγω του εκλογικού αποτελέσματος - αυτό κι αν είναι οπορτουνισμός- δηλαδή να λέω δημόσια τη γνώμη μου, ανάλογα με το αν με παίρνουν οι συνθήκες. Πρέπει να τη λες, είτε σε παίρνουν είτε δε σε παίρνουν οι συνθήκες, άμα έτσι πιστεύεις». Μάλλον «οι συνθήκες» διόγκωσαν τις διαφορετικές απόψεις εντός κόμματος και ήρθε η ώρα να επέμβει η ηγεσία του κόμματος ανατρέποντας είναι αλήθεια όσα έλεγε σε προηγούμενα συνέδρια, ξεθάβοντας  έως και την ανακαταγραφή των μελών του. Ακόμη περισσότερο σε συνθήκες οπισθοχώρησης που δεν είναι εκλογική μόνο, αλλά ουσιαστική η ηγεσία του ΚΚΕ διαλέγει πανικόβλητη έναν απίστευτο μηχανισμό ένταξης νέων μελών στο ΚΚΕ και  ουσιαστικά περιχαρακώνεται όχι από την κοινωνία αλλά και από τους ανθρώπους που θα θελαν να ρθουν πιο κοντά του. Βεβαίως όλα αυτά δεν προέρχονται από κάποια μπροσούρα των κλασικών του Μαρξισμού, αλλά από το φόβητρο μην αλωθεί το κόμμα από τα μέσα. Έτσι λαμβάνουν τα μέτρα τους. Σε μια επίδειξη της δύναμης του μηχανισμού του ΚΚΕ  η Παπαρήγα καταγγέλλει ως «αγράμματους» και «οπορτουνιστές» όσους διαφωνούν και προχωράει σε δηλώσεις λες και έχει προεξοφλήσει το αποτέλεσμα του συνεδρίου. Ακόμη πιο πέρα στελέχη της ηγεσίας όπως ο Π. Μεντρέκας, Μαίλης, Λούκας κατακεραυνώνουν μέλη τους που δεν  τους κατονομάζουν καν συντρόφους(!!!!!!). Μήπως έχει πάρει απόφαση ο μηχανισμός ήδη να αποβάλλει αυτά τα στελέχη, ενώ ούτε το συνέδριο δεν έχει πραγματοποιηθεί ακόμη; Μήπως ήδη οι σύνεδροι που εκλέγονται  στην πλειοψηφία τους ελέγχονται από το μηχανισμό της ηγεσίας; Είναι ο ίδιος μηχανισμός που πέταξε εν μία νυκτί όχι στελέχη, αλλά χιλιάδες μέλη του κόμματος το 1968 και το 1991. Ακολούθησαν χαρακτηρισμοί, ακόμη και φιλίες χάλασαν. Αυτό το παραγνωρίζουν οι διαφωνούντες με την ηγεσία του ΚΚΕ; Δε νομίζω! Απλά ήλπιζαν επειδή ως τώρα είναι αλήθεια έχουν ακολουθήσει το γράμμα  του καταστατικού ότι η ηγεσία δεν θα έχει πατήματα ώστε να εξαπολύσει επίθεση. Έσφαλαν όμως, όπως σφάλαμε τότε και μείς που πιστεύαμε ότι το ΚΚΕ είναι δυνατόν ν’ αλλάξει από τα μέσα. Ήδη η επίθεση που τους γίνεται ξεφεύγει από κάθε δική τους καταστατική ή άλλη λογική. Δε θέλω να τους υποστηρίξω και να βρει πατήματα για μια ακόμη επίθεση η ηγεσία του ΚΚΕ , αλλά να τους πω ότι θα έχουν ν’ αντιμετωπίσουν πολλά. Ήδη αυτό το αντιμετωπίζουν.  Διαβάζω κοσμητικά επίθετα στο άρθρο του Μεντρέκα: «Οπορτουνιστές», «υπονομευτές του ΚΚΕ», «διαστρεβλωτές», «ψεύτες». Ο κ. Μεντρέκας  σημειώνει: «Προφανώς μπερδεύει (σημ. ο  Π. Γεωργιάδης) τις θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ και του ΠΑΣΟΚ με τις θέσεις του ΚΚΕ», γράφει ο Μεντρέκας . Έτσι και ΠΑΣΟΚος και Συριζαίος ο διαφωνών! Ενώ για την Ε.Μαυρούλη  μέλος της Κ.Ο Ριζοσπάστη  Ο Μεντρέκας γράφει: «Ας αφήσουν, λοιπόν, τα τεχνάσματα και τα μαγειρέματα λέξεων και εννοιών για να μπερδέψουν καθαρά πράγματα». Προχωρώντας παρακάτω για το Γ. Πετρόπουλο μέλος κι αυτός της Κ.Ο Ριζοσπάστη (απολυθείς απ’ ότι διάβασα) βλέπει : «αθλιότητες και τερατολογίες»,  και καταλήγει ότι «Πρόκειται περί κατάντιας…», «Όταν πάνε ορισμένοι να τοποθετηθούν στα συγκεκριμένα, τότε αποκαλύπτονται», «…αυτοί που υιοθετούν όλο τον πυρήνα της πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ (γι όλα φταίει ο ΣΥΡΙΖΑ άλλωστε!) και αξιοποιούν την πολεμική του κατά του ΚΚΕ, αλλά και αστικών κομμάτων, ακόμη και εθνικιστικών, (και εθνικιστές οι διαφωνούντες) όπως στην ουσία με τα περί κατοχής της Ελλάδας και τα περί άβουλης ελληνικής αστικής τάξης...»

Αυτός είναι προσυνεδριακός διάλογος ενός κόμματος που δεν βρίσκεται σε εσωκομματική κρίση; Ας μη γελιόμαστε! Το ΚΚΕ  από καιρό έχει μια συνεχή εσωκομματική κρίση που κατά τακτά χρονικά διαστήματα σκάει. (περίπτωση Α. Χαλβατζή). Κατά τη γνώμη μου, δε φταίνε οι άνθρωποι, αλλά οι μηχανισμοί που τους αναδεικνύουν. Φταίνε οι στείρες απόψεις και ιδεολογήματα που αποκλείουν τις αντίθετες απόψεις. Φταίει η ανυπαρξία τάσεων. Φταίει κατά τη γνώμη μου όλη η  «κομματική οικοδόμηση» η οποία έχει γραφεί όχι από κλασικούς του Μαρξισμού, αλλά από κλασικούς των μηχανισμών. Φταίει ο λεγόμενος δημοκρατικός συγκεντρωτισμός που γεννά με βεβαιότητα τον συγκεντρωτισμό, είτε στο όνομα της «ανανέωσης», είτε στο όνομα της «καθαρότητας», αναλόγως με τις εποχές. Αυτό δεν το χουν καταλάβει ακόμη οι διαφωνούντες με τις θέσεις του 19^ου συνεδρίου του  ΚΚΕ. Η μοναδική λύση είναι η διαφάνεια στις απόψεις του καθενός και  η ανοχή στη διαφορετική άποψη, η διαφορετικότητα μέσα από την ενότητα που λέγαμε στο 13ο συνέδριο και λιθοβοληθήκαμε γι αυτό ακόμη και από τους  τωρινούς διαφωνούντες. Να όμως που τώρα ήρθε η σειρά τους. Έγιναν στόχοι του μηχανισμού της ηγεσίας. Γράφει ο  Αλέξης Θεοδώρου στην ιστοσελίδα Εργατικός Αγώνας: «Γιατί η ΓΓ του κόμματος αποφάσισε να επιτεθεί με τέτοιο αναιδή και προκλητικό τρόπο στις διαφορετικές απόψεις που με απόλυτα κομματικό-καταστατικό τρόπο εκφράστηκαν στο πλαίσιο του προσυνεδριακού διαλόγου; Είναι φανερό πως τόσο η ίδια όσο και η ηγετική ομάδα που συναθροίζεται γύρω της έχουν θορυβηθεί από την έκταση που έχουν πάρει οι διαφωνίες μέσα στο κόμμα. Μάλλον δεν το περίμεναν. Έτσι, μετά την έκπληξη αποφάσισαν να καταφύγουν στην μόνη μέθοδο που γνωρίζουν: Στο τσαλαπάτημα κάθε κομματικής- καταστατικής διαδικασίας. Στην σπίλωση και στην απαξίωση των διαφωνούντων. Στην εσωκομματική περιχαράκωση με στόχο την συσπείρωση δυνάμεων γύρω τους και στο κυνήγι μαγισσών που σημαίνει όποιος δεν είναι μαζί μας είναι εχθρός μα»…

Δε μου κάνει καμιά εντύπωση  η μέθοδος της ηγεσίας. Απλά τώρα το ανακάλυψαν κάποιοι, γιατί στρέφεται εναντίον των απόψεών τους. Διόλου δεν τους κατηγορώ. Απλά ελπίζουν ακόμη, όπως εμείς  το 91.

       Θα με εκπλήξει πολύ το γεγονός αν οι διαφωνούντες μετά το 19^ο Συνέδριο δεν βρεθούν εκτός ΚΚΕ. Πολύ περισσότερο θα μ’ εκπλήξει το γεγονός αν το συνέδριο δεν ψηφίσει τις θέσεις της ΚΕ. Άλλωστε έχουν γνώση οι φύλακες-μηχανισμός της ηγεσίας. Οι σύνεδροι θα είναι από πολύ νωρίς μετρημένοι και δε θα υπάρξουν εκπλήξεις παρά μόνο για τους διαφωνούντες. Θα ακολουθήσουν η ανακαταγραφή, που προβλέπεται από το νέο προς ψήφιση καταστατικό, αλλά πιθανώς και η διάλυση οργανώσεων αλλά και τέλος οι διαγραφές.

      Μόνο η ενότητα  μέσα από τη διαφορετικότητα, σύνθημα του 13^ου Συνεδρίου το οποίο επανέρχεται εκδικητικά, θα στρώσει το δρόμο  σ’ ένα πολιτικό υποκείμενο, σε μια διαφορετική κοινωνία. Δεν ζητώ  για παράδειγμα ως μέλος του ΣΥΡΙΖΑ, να δεχθεί κάποιος την πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ. Απαιτώ να με κριτικάρει σκληρά, αλλά να έχει στο μυαλό του πριν και πάνω απ’ όλα ότι δεν είναι το ΚΚΕ ή ο ΣΥΡΙΖΑ ή η ΑΝΤΑΡΣΥΑ,  ο τάδε, η τάδε, αλλά ο λαός και η χώρα. Μόνο στην αριστερά  μπορεί ο εργαζόμενος λαός να ελπίζει κι από τέτοια οι μηχανισμοί του ΚΚΕ δε καταλαβαίνουν.

          Δεν πρόλαβα να τελειώσω το άρθρο το οποίο έχω ξεκινήσει εδώ και καιρό και ακόμη και σήμερα τρέχουν οι εξελίξεις. Είδα τις απαντήσεις των κκ .Μαίλη  και Γόντικα, αλλά και του κ. Λουκά διευθυντή του Ριζοσπάστη. Ακόμη και χθες-προχθές η Παπαρήγα πάλι με ομιλία της στη κομματική συνδιάσκεψη Αττικής καταγγέλλει τους διαφωνούντες. Ακολούθησε τοποθέτηση  Μπογιόπουλου  στον Προσυνεδριακό διάλογο που διαφωνεί με σαφήνεια με τις θέσεις του 19^ου συνεδρίου και αμέσως μετά το σάλο νέα αρθρογραφία με την αναδίπλωσή του.

        Τέλος οι διαδυκτιακοί μπλόγκερς και σχολιαστές φιλικά προσκείμενους στην ηγεσία του ΚΚΕ ,με τους οποίους έχω ανοίξει διάλογο(τρόπος του λέγειν δηλαδή, μιας και πολλές φορές ξεφεύγουν από τα όρια), απέκρυψαν την παρέμβαση Μπογιόπουλου και των άλλων ΣΥΝΤΡΟΦΩΝ τους διαφωνούντων( Οι Μαίλης-Μεντρέκας απαξιούν να τους αποκαλέσουν συντρόφους), όμως  επανήλθαν θριαμβικοί  δημοσιεύοντας το κείμενο αναδίπλωσής του, (γιατί τέτοιο είναι)με τίτλο: «Μπράβο σ. Μπογιόπουλε κλπ» Δημοσίευσαν λέξη προς λέξη όλα τα άρθρα απαντήσεις στους διαφωνούντες των στελεχών του ΚΚΕ και επιτέθηκαν με κατωτάτου επιπέδου  σχόλια και αναρτήσεις τόσο στους διαφωνούντες όσο και στον Α. Χαλβατζή που δημοσίευσε άρθρο στο προσωπικό του μπλογκ, ασκώντας κριτική. Κάποιοι από αυτούς δημοσίευσαν και τα αποτελέσματα από την ψηφοφορία όπως τα έδωσε η ΚΕ. «Για τις θέσεις της Κεντρικής Επιτροπής και το νέο Πρόγραμμα του ΚΚΕ ψήφισαν υπέρ το 96,8% των κομματικών μελών, κατά το 1,65% και λευκό το 1,55%» Και γιατί είναι αλήθεια αυτά που λέει η ΚΕ του ΚΚΕ; Από πού το γνωρίζετε; Εξ όσων γνωρίζω η οριζόντια ενημέρωση δεν υπάρχει.

Για  συμπέρασμα

      Αντίθετα με άλλους συντρόφους από τον ΣΥΡΙΖΑ που πιστεύουν ότι κάτι μπορεί ν’ αλλάξει στο ΚΚΕ, εγώ πιστεύω ότι δεν θ’ αλλάξει τίποτε. Ο μηχανισμός του ΚΚΕ στηριζόμενος στο «δημοκρατικό συγκεντρωτισμό» είναι πολύ δυνατός για να επιτρέπει διαφωνίες στους κόλπους του κόμματος. Είναι πολύ δυνατός για ν’ απολύσει εργαζομένους και να διαγράψει έναν-έναν όλους εκείνους που θεωρεί οπορτουνιστές. Ήδη το κλίμα έχει προετοιμαστεί καταλλήλως για τέτοιου είδους εκκαθαρίσεις που καμιά αστική φυλλάδα δε θα ασχοληθεί μ’ αυτές.

Κατά τ’ άλλα καλό συνέδριο!

Η παράλογη εξαφάνιση του κ. Δανιήλ Χαρμς

 

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΜΠΛΑΝΑ

ΔΑΝΙΗΛ ΧΑΡΜΣ, Περιστατικά, Μτφ. Ροδούλα Παππά, Εκδόσεις Νεφέλη, σελ. 63

Ο γερμανικής καταγωγής Ρώσος ποιητής, διηγηματογράφος και δραματουργός Daniil Ivanovich Yuvachov (Kharms) δεν είναι εντελώς άγνωστος στην Ελλάδα. Το ΔΗΠΕΘΕ Β. Αιγαίου, παρουσίασε, το 2005, μια παράσταση βασισμένη σε Θεατρικά του στιγμιότυπα, με τον τίτλο «Ταξίδι στη Βραζιλία», παράσταση που είχε επιτυχία, παρά τις αντιρρήσεις του Ριζοσπάστη(!), ενώ ο υποφαινόμενος μετέφρασε για το διαδικτυακό περιοδικό e-poema ορισμένες ιστορίες του. Το ανά χείρας βιβλίο αποτελεί την πρώτη συστηματική γνωριμία με το έργο του.

Ο Χαρμς υπήρξε ένας από τους τελευταίους εκπροσώπους της περίφημης Ρωσικής Πρωτοπορίας. Στη διάρκεια της ζωής του έγινε γνωστός κυρίως με τα βιβλία του για παιδιά. Το υπόλοιπο έργο του παρέμεινε -μέχρι το 1980- σε διάφορα αρχεία φίλων του. Πρόκειται για πειραματικά κείμενα, τα οποία προαναγγέλλουν την ευρωπαϊκή λογοτεχνία του παραλόγου και επεκτείνουν το φανταστικό που διατρέχει το έργο του Γκόγκολ, δημιουργώντας μια γέφυρα προς τη σάτιρα των Ρώσων συγγραφέων της λεγόμενης «Ατσάλινης Γενιάς» της περιόδου 1940-1960.

Γεννημένος στην Πετρούπολη, το 1905, με πατέρα γνωστό επαναστάτη, μέλος της σοσιαλιστικής οργάνωσης Λαϊκή Θέληση, ο Δανιήλ φοίτησε σε εξαιρετικά σχολεία και αποφάσισε να σπουδάσει ηλεκτροτεχνία, αλλά αποβλήθηκε από την σχολή επειδή δεν έδειχνε «επαρκή ζήλο για τις σοσιαλιστικές δραστηριότητες». Έτσι, στράφηκε προς τις σπουδές κινηματογράφου και γράφτηκε στο Ινστιτούτο Ιστορίας των Τεχνών του Λένινγκραντ. Ωστόσο, είχε ήδη αποφασίσει να ασχοληθεί με τη λογοτεχνία και δεν άργησε να συνδεθεί με πρωτοποριακούς καλλιτέχνες της πρώτης επαναστατικής γενιάς, όπως ο ζωγράφος Καζίμιρ Μάλεβιτς. Το 1936 έγινε μέλος της Ρωσικής Ένωσης Ποιητών, από την οποία διαγράφτηκε τρία χρόνια αργότερα.

Στο μεταξύ, δύο ποιήματά του δημοσιεύτηκαν σε ανθολογίες της Πετρούπολης και ήταν τα μόνα γραπτά -εξαιρουμένων των βιβλίων για παιδιά- που θα τυπώνονταν στη διάρκεια της ζωής του. Συμμετείχε σε δημόσιες αναγνώσεις ποίησης με το κύριο ψευδώνυμό του, το οποίο εικάζεται πως σχημάτισε από τις αγγλικές λέξεις charms [θέλγητρα] και harms [καταστροφές]. Εκείνη την εποχή, η ζωή του ήταν ένα κομμάτι της τέχνης του. Ψηλός, λιγνός, με μακριά μαλλιά και αγγλικό σακάκι -λόγω της ομοιότητάς του με τη φιγούρα του Σέρλοκ Χολμς- ζούσε σ' ένα διαμέρισμα γεμάτο με βιβλία, αντικείμενα μαύρης μαγείας, αποκρυφιστικά σύμβολα κι ένα παλιό αρμόνιο στο οποίο έπαιζε Μπαχ και Μότσαρτ. Εκείνη την εποχή, εμπνέεται από τις φουτουριστικές ιδέες του ποιητή Βελίμιρ Χλέμπνικωφ και πειραματίζεται, προσπαθώντας να δημιουργήσει νέες ποιητικές σημασίες αποκλειστικά μέσω των ήχων.

Παράλληλα, δημιουργεί την καλλιτεχνική ομάδα OBERIU [Ένωση Πραγματικής Τέχνης], την οποία χαρακτηρίζει ως νέα εμπροσθοφυλακή της επαναστατικής αριστεράς στις καλές τέχνες, το θέατρο, τον κινηματογράφο, τη μουσική και τη λογοτεχνία. «Η τέχνη είναι ένα ντουλάπι κουζίνας», δηλώνει, «και τα ποιήματα δεν είναι ούτε πίτες ούτε ρέγκες». Οι δημόσιες εκδηλώσεις της ομάδας, που χαρακτηρίστηκαν από τον Τύπο ως «καλλιτεχνικός χουλιγκανισμός», περιλάμβαναν αναγνώσεις ποιημάτων, θεατρικές παραστάσεις και ταχυδακτυλουργικές επιδείξεις.

Σε «ταχυδακτυλουργίες που αποσπούν τον λαό από την οικοδόμηση του σοσιαλισμού» αναφερόταν και το κατηγορητήριο, με βάση το οποίο ο Χαρμς εξορίστηκε για αρκετούς μήνες στο Κιουρσκ της Σιβηρίας. Η εποχή των πρωτοποριών είχε τελειώσει και ο Χαρμς, προκειμένου να προφυλάξει τον εαυτό του από την περιθωριοποίηση και την πείνα, αποφάσισε να ασχοληθεί με τη λογοτεχνία για παιδιά. Παρόλο που δεν αγάπησε ποτέ αυτή τη δουλειά, έγραψε δώδεκα βιβλία, τα οποία είχαν μεγάλη επιτυχία. Άλλωστε, του έδιναν την ευκαιρία να χρησιμοποιήσει πολλά από τα καλλιτεχνικά ευρήματα της OBERIU.

Στο μεταξύ, η σταλινική κυβέρνηση επιβάλλει συγκεκριμένο πλαίσιο στην καλλιτεχνική δημιουργία και δημιουργείται η ελεγχόμενη Ένωση Σοβιετικών Συγγραφέων, με σκοπό να «συσπειρώσει τους συγγραφείς που θέλουν να συμμετάσχουν στην οικοδόμηση του σοσιαλισμού». Ο Χαρμς εξορίζεται για δεύτερη φορά. Αν και με την επιστροφή του γίνεται μέλος της Ένωσης Σοβιετικών Συγγραφέων, οι εκδότες τον αποφεύγουν και η πείνα αρχίζει να τον κυκλώνει.

«Ο αφανισμός μου αρχίζει», γράφει στο ημερολόγιό του. Παρόλα αυτά, δεν έπαψε να γράφει. Τότε ήταν που δημιούργησε τα πιο χαρακτηριστικά κείμενά του: μικρές παράδοξες ιστορίες και θεατρικά στιγμιότυπα, τα οποία σαρκάζουν την ανθρώπινη κατάσταση, σε μιαν εποχή όπου η λογική δίνει τα παράλογα σπλάγχνα της. Αυτά τα κείμενα, ενώ ξεκινούν μάλλον λογικά, παίρνουν εξωφρενικές διαστάσεις, οι οποίες οφείλονται στην προσπάθεια των ηρώων να εφαρμόσουν με αυστηρό τρόπο την τυπική λογική στην καθημερινή ζωή τους. Δυστυχώς, προορίζονταν για το συρτάρι του γραφείου του.

Ο θάνατός του, το 1941, στο νοσοκομείο των φυλακών της Πετρούπολης -κι ενώ οι Γερμανοί πολιορκούν την πόλη- θα θάψει τα χειρόγραφά του στο βαθύτερο σκοτάδι. Το φως της δημοσιότητας δεν το είδαν ούτε το 1956, όταν αποκαταστάθηκε το όνομά του, ούτε το 1962, όταν άρχισαν να κυκλοφορούν πάλι τα βιβλία του για παιδιά.

Μέρος των βυθισμένων στο σκοτάδι «παραλογισμών» του, είναι τα Περιστατικά -«Sluchay» στα ρωσικά- τα μόνα που ο ίδιος ο συγγραφέας συγκέντρωσε σε συλλογή την οποία και τιτλοφόρησε. Το ανά χείρας «προσκοπικό» βιβλιαράκι της «Νεφέλης» -αφού οι εκδόσεις πρόκειται να κυκλοφορήσουν σε πλήρως σχολιασμένες εκδόσεις το σύνολο του έργου του- είναι αποτέλεσμα επίμονης εργασίας από την ελληνο-γερμανική ομάδα εραστών του έργου του Δανιήλ Χαρμς, «Κόμμα».

Η μετάφραση της Ροδούλας Παππά αποδίδει την ηρεμία και τη σοβαρότητα με την οποία ο συγγραφέας λέει τα πιο παράλογα πράγματα, χαρακτηριστικό το οποίο συνιστά την πρωτογενή υφολογική επιλογή του Χαρμς. Τα κείμενα φαίνεται πως φροντίστηκαν αρκετά από τους ανθρώπους του «Κόμματος», δεδομένου ότι απουσιάζουν ορισμένες εκδοχές-παγίδες, οι οποίες βρίθουν στις διάφορες ρωσικές, γερμανικές και αγγλικές εκδόσεις.

Τελικά, ο Χαρμς αποτελεί μια περίπτωση εγκληματικής επέμβασης από την πολιτική στην ιστορία της λογοτεχνίας. Ας φανταστεί ο αναγνώστης να είχε δημοσιευθεί το παρακάτω κείμενο στα 1930: «Μια γριά, απ' την υπερβολική της περιέργεια, έπεσε απ' το παράθυρο και τσακίστηκε. Μια άλλη γριά, βγήκε στο παράθυρό της και κοιτούσε εκείνη που είχε τσακιστεί.

Απ' την υπερβολική της περιέργεια, όμως, έπεσε κι αυτή απ' το παράθυρο και τσακίστηκε. Έπειτα έπεσε απ' το παράθυρό της και τρίτη γριά, έπειτα τέταρτη, έπειτα πέμπτη. Όταν έπεσε η έκτη γριά, βαρέθηκα να τις κοιτάζω και πήγα στην αγορά Μαλτσέβσκι, όπου λένε ότι κάποιος χάρισε σ' έναν τυφλό ένα πλεχτό σάλι» («Οι γριές που πέφτουν», σελ. 11).

ΑΥΓΗ 31/05/2009

Ο Γιώργος Μπλάνας είναι ποιητής

ΥΓ: Επειδη σήμερα καποιοι γιορτάζουν το Στάλιν και τη γέννησή του ,εγώ θυμήθηκα ένα επιφανέστατο θύμα του....τους αφιερώνω το εξαίρετο κείμενο του Γιωργου Μπλάνα.Αφορμή η σημερινή εκπομπή της Ευγ. Λουπάκη στο Κόκκινο

αστυάνακτας

ΡΕΚΒΙΕΜ της Αννα Αχμάτοβα

αφορμή τα 130 χρόνια σαν σήμερα από τη γέννηση του Στάλιν......αφιερώνω στα θύματά του αποσπάσματα από ποιήματα, της Αννα Αχμάτοβα......
αστυάνακτας

Αντί προλόγου

Τα τρομερά εκείνα χρόνια της τρομοκρατίας του Γιεζόφ πέρασα
δεκαεπτά μήνες σε ουρές έξω από τις φυλακές στο Λένινγκραντ.
Κάποια στιγμή κάποιος με "αναγνώρισε". Τότε μια γυναίκα με
γαλανά χείλη που στέκοταν πίσω μου και πού, σίγουρα, ποτέ δεν
είχε ακούσει τ΄όνομά μου, συνήλθε από το πάγωμα που μας κα-
τείχε όλους ρην εποχή εκείνη και ψιθυριστα με ρώτησε στ' αυτί
(την εποχή εκείνη, όλοι ψιθυριστά μιλούσαμε)
-Αυτά εδώ μπορείτε να τα περιγράψετε;
και τότε εγώ είπα:
-Μπορώ.
Τότε κάτι σα χαμόγελο γλίστρησε πάνω σ' εκείνο που κάποτε
ήταν το πρόσωπό της.

1η Απριλίου 1957
Λένινγκραντ

Γιεζόφ Νικολάι Ιβάνοβιτς (1895-1940). Επικεφαλής της Επιτροπής κρατικής ασφάλειας της ΕΣΣΔ τα τρομερά χρόνια των διώξεων. Και ο ίδιος στο τέλος υπήρξε θύμα, βασανίστηκε άγρια έως παραλυσίας,δικάστηκε και εκτελέστηκε.

Προοίμιο

Συνέβη όταν χαμογελούσε ο νεκρός
που γαλήνη βρήκε μόνο αυτός.
Νεκρό το Λένινγκραντ μπροστά στις φυλακές του
Αργοσαλεύει.
Κι απ΄τα μαρτύρια τρελές
Των καρατουμένων οι στρατιές
Βάδιζαν στα χαμένα.
Τραγούδι του αποχαιρετισμού
Μέσα σε τραίνα που σφυρίζουν.
Κι από ψηλά στον ουρανό τ' αστέρια του θανάτου
Την Ρους ακίνητη κατάχαμα κρατούν
ματοβαμμένες μπότες την πατούν
Κι από την κλούβα οι μαύρες ρόδες.

Δημοκρατικός Στρατός Ελλάδας 60 χρόνια μετά!

Αυτές τις μέρες κλείνουν 60 χρόνια από το τέλος του εμφυλίου. Ένα τέλος που ήρθε με βίαιο τρόπο, με νίκη των μοναρχοφασιστικών δυνάμεων στο Γράμμο. Χιλιάδες κόσμου άρχισαν να κινούνται προς τις τότε χώρες του «υπαρκτού», άλλοι πορεύονταν προς τις εξορίες και τα βασανιστήρια, άλλοι ξεψυχούσαν από τις εκτελέσεις ή κείτονταν νεκροί στα βουνά .Μια γενιά άξιων ανθρώπων σφαγιάστηκε στα βουνά και άλλοι τόσοι εξορίστηκαν.
Για την αριστερά γιατί δεν ήταν μόνο υπόθεση του ΚΚΕ ο Δημοκρατικός Στρατός Ελλάδας άρχιζε μία ιστορία εσωστρέφειας που αφορούσε την αποτίμηση της υπόθεσης του ΔΣΕ και που ακόμη δεν έχει τελειώσει ακόμη.
Ο ΔΣΕ ήταν η απάντηση του αριστερού κινήματος στις τρομοκρατικές επιθέσεις της Δεξιάς και των ταγμαλητών. Ήταν η διορθωτική κίνηση για τη Βάρκιζα. Κάποιοι ισχυρίζονταν ότι θα μπορούσε να αποφευχθεί. Το λάθος της Βάρκιζας όμως ακολούθησαν σωρεία λαθών. Δεν ήταν μόνο τα ετοιμοπόλεμα στελέχη που αποστράτευσε ο Ζαχαριάδης για να δώσει την αρχηγία σε άλλα που τα θεωρούσε του κύκλου του. Δεν ήταν τα στελέχη που κατασυκοφαντήθηκαν από αυτόν όπως ο Άρης, (και δεν ήταν ο μόνος) έτσι ο ΔΣΕ έχασε σημαντικότατο στέλεχος. Οι υποσχέσεις και τα μεγαλεπήβολα σχέδια που είχε ο ΔΣΕ, απόδειξη το σχέδιο «Λίμνες», δεν έγιναν ποτέ πράξη, αφού το κέντρο είχε άλλα σχέδια. Ο Στάλιν , για τον οποίον το ΚΚΕ σήμερα ανάβει καντήλια, είχε αποφασίσει ότι ο ΔΣΕ αποτελεί γι αυτόν ένα πιόνι στη διεθνή σκακιέρα το οποίο θα τον βοηθήσει θυσιάζοντας το να διαπραγματευτεί… αυτό τουλάχιστον έδειξαν όχι μόνο οι κρυφές συμφωνίες της Γιάλτας με το Τσώρτσιλ, αλλά η ίδια η πραγματικότητα.
Οι αγωνιστές του ΔΣΕ πέρασαν, κρυμμένοι μέσα σε αμπάρια καραβιών ,ταπεινωτικότατο είναι αλήθεια στα «σοσιαλιστικά» κράτη ελπίζοντας ότι εκεί τουλάχιστον θα δουν το σοσιαλισμό που ονειρεύονταν και αγωνίστηκαν γι αυτόν… μόνο που κάποιοι από αυτούς είδαν πολλά… τις ανεπάρκειές του, ας πούμε σε όλα τα επίπεδα.
Το τελευταίο διάστημα το ΚΚΕ έχει αποφασίσει να ξαναγράψει την ιστορία ( η αλήθεια σε πολλά σημεία της) αποκρύβοντας τμήματα της ιστορία του ΔΣΕ. Μιλάει γενικά γι αυτόν, εξωραΐζοντας την πραγματικότητα, πραγματοποιεί εκδηλώσεις, εκθέσεις, γιατί θεωρεί ως αυθεντική πολιτική, ως πολιτική που του ταιριάζει. Δεν είναι τυχαία η υποβάθμιση της πολιτικής του ΕΑΜ. Αυτοί όμως που έθαψαν το ΔΣΕ σηκώνονται από το τάφο τους και πραγματοποιούν μνημόσυνα στους αγωνιστές. Ο Στάλιν , πρόσωπο το οποίο εκθείασε και τελευταία η κ. Παπαρήγα χρησιμοποίησε το ΔΣΕ. Κουβέντα για το ρόλο που διαδραμάτισε και τη συμφωνία που έκανε ουσιαστικά παραδίδοντας τους αγωνιστές στους εχθρούς. Ο Ζαχαριάδης το δεύτερο πρόσωπο, αυτό δηλαδή που ηγήθηκε του εμφυλίου η ηγεσία του ΚΚΕ πάει να τον βγάλει λάδι. Μία άλλη ηγεσία του ΚΚΕ που τον είχε καθαιρέσει και μία σοβιετική εξουσία που τον εξόρισε όταν πλέον δεν τον είχε ανάγκη. Ας μη ξεχνάμε ότι τα αίτια του θανάτου του Ζαχαριάδη (αυτοκτονία) ήταν καλά κρυμμένα. Ενώ όλοι ήξεραν δε μιλούσαν.
Θα θυμόμαστε την ιστορία του ΔΣΕ, το απαράμιλλο θάρρος των αγωνιστών του, την ανιδιοτέλεια τους, την προσπάθειά τους να δημιουργήσουν έναν καλύτερο κόσμο. Θα θυμόμαστε τα κορίτσια που με τον έναν ή τον «άλλον» τρόπο ήταν ενταγμένα στις γραμμές του.Αλλά θα θυμόμαστε και το συγκεντρωτισμό των λαθών που στοίχησαν τις ζωές των αγωνιστών, καθώς και το «πείραμα» του «σοσιαλισμού» που γέννησε τερατόμορφα.

Μαρμαρωμένο κάστρο

Υπεύθυνος: ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: ΓΙΑΝΝΗΣ ΤΡΙΑΝΤΗΣ

Ο Ιωσήφ Βησαριόνοβιτς δεν είχε καμιά αμφιβολία: Δεν υπάρχει κανένα φρούριο -έλεγε μεταφορικά- που δεν μπορούν να καταλάβουν οι Μπολσεβίκοι...
Ομως η Ιστορία δεν δικαίωσε τον Στάλιν. Οι Μπολσεβίκοι οχυρωμένοι στο φρούριο του «Υπαρκτού» παραδόθηκαν εν μιά νυκτί στις δυνάμεις του μισητού εχθρού. Το θαύμα του Οχτώβρη και η ελπίδα της Οικουμένης για έναν άλλο κόσμο θρυμματίστηκαν σαν γυάλινο βάζο. Και παραδόθηκαν στη χλεύη των νικητών. Η τραγική μορφή του ανυποψίαστου και ευένδοτου Γκορμπατσώφ, καθώς και η αστεία φιγούρα του Γιέλτσιν θα υπενθυμίζουν εσαεί ότι εκείνο το οικοδόμημα ήταν σαθρό, πριονισμένο στους πυλώνες του από τον ίδιο τον ανελαστικό, ανελεύθερο και προβληματικό εαυτό του... Η συνέχεια είναι γνωστή: ο καπιταλιστικός τυφώνας άρχισε να σαρώνει την υφήλιο, το ωκεάνιο ανατολικό κύμα έσπερνε στις γωνιές της γης εκατομμύρια κατοίκους του «Υπαρκτού» (γέμισε ο τόπος «επιχειρηματίες», πόρνες και μαφιόζους), και τα κομμουνιστικά κόμματα της Δύσης υποχωρούσαν και έσβηναν το ένα μετά το άλλο, όπως οι πυργίσκοι στην άμμο μετά την παλίρροια... Ωστόσο υπήρξε μια αξιοσημείωτη εξαίρεση: ανάμεσα στον ερειπιώνα, ένα κόμμα ξεχώριζε διατηρώντας τη δύναμη και την επιρροή του και ξαφνιάζοντας τους πάντες. Ηταν το ΚΚΕ... Η Ιστορία δεν έχει «αποφανθεί» ακόμη αν η διάσωση του Κόμματος οφείλεται στη μαεστρία του Χαρίλαου Φλωράκη (και στα αναπόφευκτα δούναι και λαβείν που επέβαλε η συμμετοχή του ενιαίου «Συνασπισμού» στην τραγική «Συγκυβέρνηση» και τη σύμπλευση με τον Μητσοτακισμό) ή στην ιστορική διαδρομή και τους ακατάλυτους δεσμούς του ΚΚΕ με την κοινωνία. Μάλλον ισχύουν και τα δύο. Το βέβαιο είναι ότι το ΚΚΕ, αλλά εν τινι μέτρω και η ΕΑΡ η οποία διατηρούσε ως παιδί του ΚΚΕ Εσωτερικού άριστες -και επιλήψιμες- σχέσεις με τον Τσαουσέσκου, απέφυγαν την καταιγίδα των αποκαλύψεων για τις σχέσεις με τον «Υπακτό»... Ομως το Κόμμα δεν απέφυγε τις ρήξεις στο εσωτερικό του, καθώς και την έξοδο πλειάδος σημαντικών στελεχών σε όλα τα επίπεδα. Τα υπόλοιπα ήταν θέμα χρόνου: ο Ενιαίος «Συνασπισμός» διερράγη, ο Χαρίλαος Φλωράκης μπήκε τιμητικά στη γωνία και το ΚΚΕ επέστρεψε στον μοναχικό δρόμο της άδολης ορθοδοξίας... Η απίσχνανση δεν κόστισε και πολύ στον Περισσό. Για όλα είχε μια πειστική εξήγηση. Πειστική για τον βαλλόμενο και αμυνόμενο κόσμο του: όσοι έφυγαν ήταν οπορτουνιστές, όσοι έμειναν συνεχίζουν με την ίδια φλόγα για τα ιδανικά του σοσιαλισμού. Οσο για τον «Υπαρκτό», αυτός λαβώθηκε από τις μηχανορραφίες και την ασίγαστη πολεμική του καπιταλισμού. Ε, κυκλοφορούσαν και κάποιες κριτικές κουβέντες για τα «πώς και τα διότι» της διάλυσης, αλλά όλα κατέληγαν στο δέλτα της αγωνιστικής αισιοδοξίας: «Πάλι με χρόνια με καιρούς». Στη σοσιαλιστική του εκδοχή... Η αισιοδοξία και ο βολονταρισμός δεν βλάπτουν, αρκεί να μη σπέρνονται στην άμμο. Και το ΚΚΕ ήξερε ότι έχει μπροστά του ένα αμμώδες χωράφι -τον θρίαμβο του καπιταλισμού και την επέλαση της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης- στο οποίο η αισιοδοξία δεν έχει καμιά τύχη. Η γνώση της κατάστασης οδηγούσε μοιραία στον δρόμο της απόλυτης εναντίωσης προς όλους. Βολικός δρόμος, όταν συνδυάζεται με μαθήματα έμπρακτης ιδεολογικής καθαρότητος και αυστηρής απομόνωσης. Αυτό που οι άλλοι -της υπόλοιπης Αριστεράς- θεωρούσαν καταστροφικό, το ΚΚΕ το ανήγαγε σε απαράβατο δόγμα και οδηγό του. «Εμείς και οι άλλοι»... Αποχρώσεις, συμμαχίες -έστω και σε συνδικαλιστικό επίπεδο- διάλογος, αναζητήσεις και τα συναφή ετέθησαν εκποδών. Ο μοναχικός δρόμος ήταν πλέον άπλετα φωταγωγημένος, έστω και αν δεν φάνταζε ιδιαίτερα θελκτικός για την πλειονότητα. Το κάστρο να 'ναι καλά... Και ο δύσκολος δρόμος που αρχίζει από τις πύλες του... Κάποιες απόπειρες της λαϊκής Παπαρήγα να διακοσμήσει κάπως το μουντό οικοδόμημα (Κανέλλη, ενδιαφέρουσες προσεγγίσεις στα «εθνικά» κτλ.), δεν έθεσαν το ΚΚΕ στην «κυκλοφορία». Τσίμπαγε λίγο στις εκλογές, εντυπωσίαζε με τα Φεστιβάλ της ΚΝΕ (πληθώρα νέων που θύμιζε παλιές εποχές) και πέραν ου. Η υποδειγματική συνέπεια σε δεδομένες θέσεις και η συνεχής υπόμνηση ότι το ΚΚΕ αρνείται να μπει στο καθεστωτικό παιχνίδι (έξω δηλαδή από «λαμογιές», υποχωρήσεις και συμβιβασμούς) έδιναν πόντους σε συναισθηματικό επίπεδο, αλλά εκλογικά δεν ενίσχυαν ιδιαίτερα το ΚΚΕ. Ούτε βέβαια η ανυποχώρητη στάση του έναντι της Ευρ. Ενωσης και των δύο «μεγάλων», τους οποίους αντιμετωπίζει με τα ίδια κριτήρια, και δικαιώνεται από τις εξελίξεις... Αδικος κόπος: Η πρωτοφανής κρίση του καπιταλισμού, η απαξίωση της Ενωσης και η γαλαζοπράσινη μαλάρια στο πολιτικό μας σκηνικό, ουδόλως ενίσχυσαν τη θέση του ΚΚΕ. Φαίνεται στις δημοσκοπήσεις, αλλά αποτελεί και κοινή αίσθηση... Φρόντισε γι' αυτό η ηγεσία του Κόμματος: την ώρα που καιγόταν ο κόσμος, το ΚΚΕ πάσχιζε για την αναστήλωση του Στάλιν, βυθίζοντας τον κόσμο του και τους φίλους του σε μια άνοστη εσωστρέφεια, η οποία πιστοποιεί ότι τα αγύριστα κεφάλια αγνοούν μονίμως τις υπόλοιπες διαστάσεις και κατευθύνσεις. Και το έχουν περί πολλού, μάλιστα... Οπως περηφανεύονται και για κάποιες άλλες θέσεις τους (π.χ. αντιμετώπιση των ναρκωτικών), οι οποίες είναι συμβατές με ό,τι πιο συντηρητικό διατηρεί στους κόλπους της η ανενημέρωτη ελληνική κοινωνία

Τη Δευτέρα, το ΚΚΕ ενδέχεται να πανηγυρίζει μετρημένα για την τρίτη θέση και να θεωρεί ότι τα δώματα του κάστρου του θα γεμίζουν σιγά σιγά από νέους ενοίκους. Τραγική ψευδαίσθηση: το κάστρο είναι μαρμαρωμένο, κατάλληλο για τις καρτ ποστάλ του μέλλοντος και όχι για τα μελλοντικά επαναστατικά εγχειρίδια...

Ελευθεροτυπία 4/06/2009

σε ανάμνηση της εξέγερσης στη ΤΙΕΝ ΑΝ ΜΕΝ

αστυάνακτας

Η Ελ. Σωτηρίου και το ΚΚΕ

Πολλές φορές ο αστυάνακτας έχει ασχοληθεί με το ΚΚΕ και με την πολιτική του. Ιδιαιτέρως θα έλεγα με την πολιτική της ηγεσίας του. Κάποιος, και δικούς μας τους εκπλήσσει η δυνατότητα της ηγεσίας αυτού του κόμματος να καθυβρίζει και να συκοφαντεί όταν δεν μπορεί να απαντήσει επί της ουσίας. Εμένα πάλι καθόλου.

Το ίδιο συνέβη και με την υποψήφια του ΣΥΡΙΖΑ για τις Ευρωεκλογές Ελ.Σωτηρίου. Ο Ριζοσπάστης στις 3 Μάη δημοσίευσε ένα λίβελο με χαρακτηρισμούς "σαλονάτη", "λεγάμενη", "ψάχνουν διαβατήριο" κατά της σ. Σωτηρίου και κατ΄επέκταση στον ΣΥΡΙΖΑ και θεώρησε ότι έδωσε απάντηση στη κριτική της για τις δραστηριότητες του ΠΑΜΕ στο Πέραμα. Βλ. http://syriza-vyrona.pblogs.gr/2009/05/apanthsh-ths-ypopshfias-efrwboylefth-toy-syriza-elenhs-swthrioy-.html

Το ΚΚΕ για μια ακόμη φορά έχει στοχοποιήσει τον ΣΥΡΙΖΑ και τα στελέχη του. Κι αυτό γιατί για μία ακόμη φορά ο ΣΥΡΙΖΑ έχει τη δυνατότητα να υπερβεί τα ποσοστά του. Δεν βρίσκεται μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας και αυτό το ξέρουν οι ηγέτες του ΚΚΕ και γι αυτό εντείνουν τις προσπάθειες κατασυκοφάντησης. Ξεκινήσαμε από τους "κουραμπιέδες" και τα"ποντίκια" της κ. Παπαρήγα και το κατάλαβαν το σύνθημα οι υπόλοιποι και πέρασαν στις προσωπικές επιθέσεις.

Μην εκπλήσεστε λοιπόν!

Η ένδεια των πολιτικών επιχειρηματων του ΚΚΕ είναι ολοφάνερη.

Θα έχουμε προσωπικές επιθέσεις καθόλην τη διάρκεια του προεκλογικού αγώνα, γιατί πολιτικά πέραν της ψήφισης της συνθήκης του Μάαστριχτ, (επιχείρημα που πάλιωσε και αφορά το Συνασπισμό και όχι τον ΣΥΡΙΖΑ) δεν υπάρχει άλλο επιχείρημα.

Τα συνθήματα για ανυπακοή και αντεπίθεση, απλά είναι προκάλυμα καπνού για τις "διαδηλώσεις" τύπου παρελάσεων που κάνει το ΚΚΕ.

Τα συνθήματα για ανυπακοή και αντεπίθεση ενάντια στις επιταγές της ΕΕ δεν μεταφράζονται στην πράξη από πρωτοβουλίες.

Τα συνθήματα για ανυπακοή και αντεπίθεση χτυπούν στα αυτιά μας ως λόγια του αέρα αν αναλογιστεί κανείς την εικόνα της κ. Παπαρήγα το προηγούμενο Δεκέμβριο να καταγγέλει το ΣΥΡΙΖΑ ότι χαιδεύει αυτιά και να στηρίζει το πολιτικό δικομματικό ή τρικομματικό κατά του ΚΚΕ, σύστημα

Το ΚΚΕ και η ηγεσία του κάνει εναγώνια προσπάθεια να διατηρήσει την πρωτοκαθεδρία στην Αριστερά λες κι αυτά είναι τα διακυβεύματα της Αριστεράς , της χώρας και της εργατικής τάξης. Η πολιτική μυωπία του με την έννοια ότι βλέπει εντελώς κοντά του και στον μικρόκοσμό του είναι παροιμιώδης....(για να μην αναφέρω μία από τις παροιμίες που του έστειλε ο Καρτερός) κι αυτό δεν είναι όμως τίποτε....

Ο σταλινισμός και δογματισμός αυτού του κόμματος που έχει καταστεί και επίσημη πολιτική του θα έπρεπε να είναι καταγγελτέος από όλους μας στο ΣΥΡΙΖΑ με το τρόπο που τους καταγγέλει η σ. Σωτηρίου.

Με πολιτικά και ιδεολογικά επιχειρήματα εμείς με βρισιές και ψευτομαγκιές αυτοί....

Το Αριστερά Εξτρέμ θυμάται αυτά που άλλοι ξέχασαν...

Έλαβα μία ενδιαφέρουσα επιστολή και τη δημοσιεύω κατόπιν αδείας του από ένα σύντροφο βλ. http://aristeraextrem.wordpress.com/ που ρίχνει ακόμη φως σε μία μερίδα συντρόφων που τόλμησε η Παπαρήγα και ονόμασε χλευαστικά "ποντίκια"....

Μετά από αυτά ας σκεφτούνε ότι μόνο στο δικομματισμό δεν είναι στραμμένη η πολιτική της ηγεσίας του ΚΚΕ...γι αυτό κρύβεται πίσω από ανούσιους χαρακτηρισμούς.

αστυάνακτας

Αξίζει να αναφερθεί άλλη μια κατηγορία συντρόφων, πέραν των επαγγελματικών στελεχών, που αψήφησαν την βολή τους κι έκαναν αυτό που όριζε η πολιτική τους συνείδηση. Το 1989 το ΚΚΕ είχε στις ανατολικές χώρες πολλούς υπότροφους φοιτητές, χάρη στην οικονομική θυσία του ρώσικου και των άλλων λαών. Ειδικότερα στην Ευρωπαϊκή ΕΣΣΔ η δύναμη της φοιτητικής αχτίδας του ΚΚΕ ξεπερνούσε τα 350 άτομα. Η συντριπτική τους πλειοψηφία έχοντας ζήσει σε συνθήκες "σοσιαλιστικής" πραγματικότητας από 2-7 χρόνια, είχαν αντιπαρατεθεί ιδεολογικά με τον μηχανισμό στην Ελλάδα πολύ πριν το κρίσιμο 13ο συνέδριο. Από αυτούς, και σήμερα η συντριπτική πλειοψηφία δεν έχει ιδεολογική και οργανωτική σχέση με το ΚΚΕ. Άλλοι μπορεί να βρίσκονται στο ΝΑΡ, η πλειοψηφία στον ΣΥΡΙΖΑ κι άλλοι είναι ανένταχτοι αριστεροί πολίτες. Αυτό που όμως δεν γνωρίζει ο ευρύς κόσμος της αριστεράς, είναι το γεγονός ότι η συγκεκριμένη πολιτική τοποθέτηση της πλειοψηφίας των μελών της κομματικής αχτίδας του ΚΚΕ στην ευρωπαϊκή ΕΣΣΔ, που τάχθηκαν απέναντι στην γραμμή Παπαρήγα, που σήμερα αναβιώνει τον σταλινισμό, είχε έντονο το στοιχείο της προσωπικής ΣΤΑΣΗΣ ΖΩΗΣ, αφού αγνόησε εμφατικά τις απειλές του τότε μηχανισμού για διακοπή των σπουδών, ακόμα και τελειόφοιτων. Κάποιοι μάλιστα, προς τιμή τους, αρνήθηκαν και προτάσεις να γίνουν επαγγελματικά στελέχη, σε ανταπόδοση "άλλων" πολιτικών (προσυνεδριακών) υπηρεσιών. Μετά το συνέδριο το ΚΚΕ κράτησε μόνο το απολίθωμα της οργάνωσης της Τασκένδης και διέλυσε ολόκληρη την αχτίδα των φοιτητών.
Προς το παρόν αυτά, με τα λόγου γνώσεως

ο πρώην γραμματέας της αχτίδας του ΚΚΕ στην ΕΣΣΔ
makarenko

τα "ποντίκια" και οι ποντικαραίοι

.....με αφορμή τη συνέντευξη της Παπαρήγα στην πρωινή εκπομπή του Μέγκα.

Η κ. Παπαρήγα πιστή στις παραδόσεις της ηγεσίας του ΚΚΕ εξαπέλυσε επίθεση στα στελέχη και μέλη του ΚΚΕ που αποχώρησαν τοο 1991 από το ΚΚΕ και είναι σήμερα στο ΣΥΡΙΖΑ και τους ονόμασε "ποντίκια"....Μάλιστα έτσι αντιλαμβάνεται την πολιτική και ιδεολογική πάλη η κ. Παπαρήγα....έτσι απαντά στις ιδεολογικές διαφορές των μελών και στελεχών του ΚΚΕ τότε με ύβρεις...μόνο ύβρεις....μετά τους "κουραμπιέδες", τα "τρέντυ σε κόμμα ΕΜΟ",το "χάιδεμα των αυτιών των κουκουλοφόρων" αντί να κάνει την αυτοκριτική της, προχώρησε σε "βαθυστόχαστες πολιτικές αναλύσεις".....Ποντίκια λοιπόν οι σ. που ενώ απολάμβαναν τη σιγουριά του επαγγελματικού στελέχους του ΚΚΕ ,τότε εντάχτηκαν σε ένα κόμμα που ξεκινούσε με μεγάλες αμφιβολίες για τη μελλοντική του πορεία και ύπαρξη, αλλά συνεχίζει να υπάρχει ...είναι αυτοί ποντίκια και δεν είναι ποντικαραίοι εκείνοι που απολαμβάνουν την ησυχία της θέσης του μέλους της ΚΕ ή του ΠΓ χροοόνια τώρα....και σιωπούν.....απλά σιωπούν.....αλλά και διαμορφώνουν διασπαστική πολιτική στο εργατικό κίνημα και την Αριστερά...Το καράβι που βούλιαζε, το ΚΚΕ ή ο σοσιαλισμός που ΄χανονταν αλλά δε χάθηκε κατά τη κ. Παπαρήγα μιας και η ήττα είναι Προσωρινή πλέει σαν σχεδία σήμερα με τους αρχιποντικαραίους να κόβουν βόλτες σαν καπετάνιοινομίζοντας ότι είναι καράβι στα πελάγη της θεωρητικής και οργανωτικής αυταρέσκειάς του και του ιδιότυπου ιδεολογικού αντιμαρξιστικού εγωισμού του.....

Το δεύτερο που ακούσαμε από τη συνέντευξη της κ. Παπαρήγα ήταν η διαφορετική πηγή άντλησης των ψηφοφόρων.....Το ΚΚΕ είπε αντλεί ψηφοφόρους από τα κατώτερα λαικά στρώματα ένώ ο ΣΥΡΙΖΑ από τα ανώτερα και μεσαία.....Αντί να καθήσει να δει ποιος ουσιαστικά έχει στο χέρι του τα κατώτερα λαικά στρώματα ψάχνει τους ψηφοφόρους της Αριστεράς...Τα λαικά στρώματα δυστυχώς στην πλειοψηφία τους ψηφίζουν τα κόμματα του δικομματισμού και εκεί είναι το πρόβλημα.....

Γιατί όμως τα λέει αυτά η κ. Παπαρήγα. Απλά θέλει να σηκώσει τοίχο ανάμεσα στα μέλη του ΚΚΕ και στα μέλη του ΣΥΡΙΖΑ . Κι ως ένα σημείο τα καταφέρνει.... Από δώ σου λέει οι αγωνιστές , από κει τα ποντίκια...από δω τα λαικά στρώματα από κει η αριστοκρατία...Τι δουλειά έχουμε εμείς μ΄αυτούς;....Καταφέρνει κάτι ακόμη όμως. Να απομακρύνει οποιαδήποτε ελπίδα ενότητας της Αριστεράς....Ακόμη κι εκείνοι που ήλπιζαν σ΄αυτή και αγωνίζονταν να θεωρούν τόσο ανεύθυνη και αφερέγγυη την ηγεσία του ΚΚΕ ....που να μοιάζει με εκείνη την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ....

Πολλοί σ. του ΚΚΕ χαρούν μ΄αυτές τις δηλώσεις της κ. Παπαρήγα, αλλά ας ξέρουν ότι το λάθος τους είναι μεγάλο....

Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει γίνει για το ΚΚΕ ο μοναδικός εχθρός σε σημείο που να βλέπει το δέντρο και να χάνει το δάσος....Με λύπη μου βλέπω ότι η ηγεσία του ΚΚΕ ως αρχιποντικαραίοι μπορούν να συνεχίσουν να στηρίζουν το σύστημα, όπως το Δεκέμβρη που οι άλλοι αρχιποντικαραίοι τ6ην έκαναν από το "πολιτικό σύστημα" βγήκε η Αλέκα και τους στήριξε σαν κυβερνητικός εκπρόσωπος.....

Και κάτι τελευταίο ...Έκανε και πολύ σωστά κριτική στον Πάγκαλο για τις δηλώσεις του...αλλά καλύτερα να μη μιλά γιατί τον επιβεβαιώνει...Ποντίκια οι πρώην σ. της κ. Παπαρήγα...σκεφτείτε να είχε και την εξουσία;

Το ΚΚΕ για τον ΤΟΥΡΙΣΜΟ....γιατί έχει και προτάσεις

Διαβάζω στο σημερινό Ριζοσπάστη με αφορμή τη συνέντευξη της Παπαρήγα και σας προειδοποιώ.....ιδιαιτέρως αυτούς που θα το ψηφίσουν....
ΝΑΙ δεν είναι πλάκα....

"Ο ΤΟΥΡΙΣΜΟΣ ΛΑΙΚΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ
ως μέσο αναπλήρωσης της εργατικής δύναμης
Μόνο στις σοσιαλιστικές χώρες ο εσωτερικός τουρισμός είχε μαζικό λαϊκό χαρακτήρα, με τις οργανωμένες διακοπές και κατασκηνώσεις, την εξειδίκευση στις ανάγκες της υγείας, με ειδικά δίκτυα για τα παιδιά και τους νέους"

Λοιπόν από αυτά τα λίγα .
Τι εννοείτε ο τουρισμός ως μέσο αναπλήρωσης της εργατικής δύναμης....Τα παιδιά και οι συνταξιούχοι ποια εργατική δύναμη αναπληρώνουν;
Τι εννοείτε οργανωμένες διακοπές(και κει η οργάνωση;;) και κατασκηνώσεις...(όπως στους.... πρόσκοποι ) Και αν δεν είναι οργανωμένες και κατασκηνώσεις τι είναι Μπαχαλάκηδες;;
Τι εννοείτε εξειδίκευση στις ανάγκες υγείας; (έχει μιλήσει και ο Στάλιν γι αυτό;; ή τα συμπεράσματά σας βγαίνουν αβίαστα από την εμπειρία των γκουλακ;;)

ένα συμπέρασμα
Μάλλον η ηγεσία του ΚΚΕ έχασε κάθε μέτρο. Κάποιος τους είπε να εξιδεικεύσουν τις προτάσεις τους και αυτοί κατέληξαν στις οργανωμένες διακοπές. Τι να πω..... Αςφυλαγόμαστε από τέτοιου είδους διακοπές που προβλέπει το "σοσιαλιστικό" τους μέλλον γιατί μάλλον προς Μακρόνησο με βλέπω....

μια συμβουλή

Καλύτερα μιλήστε για τα γενικά....
Τελικά ποιος είπε ότι το ΚΚΕ δεν έχει πλάκα;;

2η ημέρα Συνεδρίου του ΚΚΕ- Ο κ. Κόυνερ διαβάζει Μπρέχτ

-Τι διαβάζεις ρωτάω τον κ. Κόυνερ
-τον φίλο μου τον Μπ. Μπρέχτ μου λέει.
-Πως κι έτσι;
-Να διάβασα τα ντοκουμέντα του Συνεδρίου του ΚΚΕ και τη διάθεσή τους να αποκαταστήσουν τον Στάλιν και να αποκρύψουν τα εγκλήματά του πίσω από τη λέξη "υπερβολές" και θυμήθηκα αυτό που έλεγε: "Όποιος ξέρει την αλήθεια και την κρύβει είναι εγκληματίας".

Αφιερωμένο στους συνέδρους του 18ου συνεδρίου του ΚΚΕ

Το ΚΑΤΥΝ , το ΚΚΕ και ο Στάλιν

Αυτές τις ημέρες προβάλλεται η ταινία του Πολωνού σκηνοθέτη Α. Βάιντα ΚΑΤΥΝ , η ιστορία δολοφονίας –σφαγής χιλιάδων αξιωματικών του Πολωνικού στρατού. Ο ίδιος ο Αντρ. Βάιντα είναι γιος δολοφονημένου αξιωματικού στο ΚΑΤΥΝ.

Την ίδια στιγμή από 18-22 πραγματοποιείται το 18ο Συνέδριο του ΚΚΕ που ανάμεσα στα άλλα ντοκουμέντα πρόκειται να ψηφιστεί και η παλινόρθωση της σταλινικής περιόδου. Μία παλινόρθωση που πάει να περάσει στα ψιλά, παρ΄ όλες τις εσωκομματικές αντιδράσεις (Βλ. κείμενα Γ. Ρούσση[1])
Η ταινία από τη δημιουργία της τόσο πριν αλλά και μετά ξεσήκωσε θύελλα αντιδράσεων από το ΚΚΕ στην Ελλάδα. Την ίδια θύελλα είχε ξεσηκώσει και η άλλη του ταινία, τέλη της δεκαετίας του 70 νομίζω, «Ο άνθρωπος από μάρμαρο» που στηλίτευε τα επιτεύγματα του ανύπαρκτου σοσιαλισμού και τότε πέσαμε να τον φάμε....Αλλά αποδείχθηκε ότι και τότε αυτός είχε δίκιο.

Θύελλα αντιδράσεων λοιπόν και για το ΚΑΤΥΝ κι αυτό γιατί η σφαγή αυτή αποδίδεται στους Σοβιετικούς και στον Στάλιν και στην παρέα του, που τότε κυριαρχούσε στη σοβιετική ηγεσία και όχι μόνο. Τόσο η θέση του ΚΚΕ σήμερα, αλλά και του πάλαι ποτέ Σοβιετικού κράτους ήταν, ότι τη σφαγή την διέπραξαν οι Γερμανοί και ο Χίτλερ και την απέδωσαν στους Σοβιετικούς. Το ΚΚΕ ήδη από το 2005 υποστηρίζει στην εφημερίδα του τη θέση αυτή. Μάλιστα για να κάνει πιο σοβαρά τα επιχειρήματά του θεωρεί ότι όποιος εστερνίζεται την άποψη ότι τη σφαγή διέπραξαν οι Σοβιετικοί τότε ταυτίζεται απόλυτα με την Γκαιμπελίστικη και Ναζιστική άποψη. «Υπάρχει όμως κάτι, που μας αφορά όλους, και είναι τούτο: Για πρώτη φορά στην ελληνική τηλεόραση, η προπαγάνδα του Γκαίμπελς γύρω από την υπόθεση του Κατίν, σε συνδυασμό με τα ψέματα του γιελτσινικού καθεστώτος μετά την πτώση της ΕΣΣΔ, βρήκαν τέτοια ανταπόκριση και τέτοια προθυμία να παρουσιαστούν σαν «αλήθεια».» ή [2] «Είναι ικανοί να αθωώσουν και τον Χίτλερ, προκειμένου να χύνουν το θανατηφόρο δηλητήριο της ιμπεριαλιστικής αντισοβιετικής τους προπαγάνδας, ώστε να αποδείξουν πως η κοινωνία που απάλλαξε τον άνθρωπο από την εκμετάλλευση, που νίκησε φασισμό και ναζισμό, που ήταν το αντίπαλο δέος στον ιμπεριαλισμό, δεν ήταν τίποτε άλλο από μια κοινωνία καθοδηγούμενη από εγκληματίες ηγέτες. Επιτελεία ολόκληρα υπηρεσιών του ιμπεριαλισμού δουλεύουν γι' αυτήν την προπαγάνδα, βρίσκοντας πρόθυμους υπηρέτες διάφορους δημοσιολόγους και δημοσιογραφούντες ανά τον κόσμο, ανάμεσά τους και κάμποσοι ντόπιοι, που αξιοποιούν το υλικό τους στα αστικά ΜΜΕ. Αλλωστε, ο σκοπός αγιάζει τα μέσα. Και η αλήθεια αυτών των δημοσιογράφων, με τη λογική τού «κάνω το άσπρο μαύρο», είναι καλό εργαλείο μιας δημοσιογραφίας, που ξεπερνά ακόμη και τους διδάξαντες αυτήν, σαν τον Γκαίμπελς».[3] Απλά πράγματα δηλαδή ξεκινάμε χαρακτηρίζοντας Ναζιστή και Χιτλερικό, όποιον τολμήσει να αποδώσει το έγκλημα στους Σοβιετικούς.

Οι Ναζί αποκάλυψαν το έγκλημα το 1943 και το απέδωσαν στους Σοβιετικούς. Επομένως τα πράγματα είναι καθαρά για το ΚΚΕ το οποίο στις τελευταίες του θέσεις για το σοσιαλισμό ενθρονίζει το πρόσωπο του Στάλιν από τον καιάδα που τον πέταξαν οι «οπορτουνιστικές ηγεσίες» από τη δεκαετία του 50 ως τον «προδότη» Γκορμπατσόφ, ξεχνώντας βέβαια να ομολογήσουν ότι τα στοιχεία των εγκλημάτων του τα δίνει το ίδιο το ΚΚΣΕ.

Ας πάρουμε τα πράγαματα με τη σειρά.

Πολωνοί αξιωματικοί βρίσκονται στα χέρια των Σοβιετικών μετά την εισβολή των Γερμανών .

• Ερώτημα πρώτο...Γιατί βρίσκονται φυλακισμένοι των Σοβιετικών; Σ΄αυτό το επιχείρημα δεν απαντά κανείς από τους γράφοντες στο Ριζοσπάστη. Φαντάζει σαν κάτι απλό. Αντίθετα το προσπερνάνε και αρχίζουν την ιστορία περιγράφοντας το γεγονός από το 1943 . «Οι Σοβιετικοί βρίσκονταν στο Κατίν μέχρι τον Ιούνη του 1941 οπότε και άρχισε η επίθεση του Χίτλερ κατά της ΕΣΣΔ».έτσι ξεκινά τα επιχειρήματά του ο κ. Γκίκας[4] ενώ ο Σλομπότκιν παραθέτει και δεν το αμφισβητεί την απόφαση της επιτροπής Μπρουτένκο όπου σημειώνει: "ότι οι περισσότεροι από τους 135 χιλιάδες ανθρώπους εξολοθρεύτηκαν από τους Γερμανούς φασίστες στο προσωρινά κατεχόμενο έδαφος της επαρχίας του Σμολένσκ, ήταν Πολωνοί αξιωματικοί, που βρίσκονταν σε τρία σωφρονιστικά - στρατόπεδα στην περιοχή του Κατίν και χρησιμοποιήθηκαν στην περίοδο της επίθεσης της Γερμανίας στη Σοβιετική Ένωση σε οδικές εργασίες"[5].


• Ερώτημα δεύτερο: Έγινε εισβολή των Σοβιετικών στην Πολωνία την ίδια στιγμή που γίνονταν και από τους Ναζί; Ακόμη κάτι που προσπερνιέται έτσι εύκολα. Δε μας λένε τι δουλειά είχαν οι Σοβιετικοί στην Πολωνία την ίδια ακριβώς στιγμή που εισέβαλαν και οι Ναζί;


• Ερώτημα τρίτο: Αφού όπως παραδέχεται ο Σλομπότκιν (στέλεχος και πρώην βουλευτής του Κομμουνιστικού εργατικού Κόμματος Ρωσίας) ότι οι Πολωνοί αξιωματικοί ήταν αιχμάλωτοι, πως έφτασαν στα χέρια των Ναζί; Παραδόθηκαν σ’ αυτούς από τους Σοβιετικούς ή αφέθηκαν στη τύχη τους; Κι αυτό το ερώτημα όχι μόνο δε μπαίνει , αλλά προσπερνιέται εντελώς.


• Ερώτημα τέταρτο: Στους μαζικούς τάφους αποδεδειγμένα βρίσκονται και πτώματα Σοβιετικών. Αυτό για τους γράφοντες ιστορία στο ΚΚΕ είναι θύματα των Γερμανών, ακόμη μία απόδειξη του εγκλήματος των Ναζί. Ποιοι είναι αυτοί οι Ρώσοι στρατιώτες (;) και που αναφέρονται τα ονόματά τους ως θύματα των Ναζί;


• Ερώτημα πέμπτο: Καταλογίζεται στους Πολωνούς αβυσσαλέο μίσος για τους Σοβιετικούς χωρίς να παραθετονται κάποιοι λόγοι. Γιατί τέτοιο μίσος, κάποια αιτία θα υπάρχει.


• Ερώτημα έκτο: Τελικά πέραν των «υπερβολών» όπως τις ονομάζουν οι Θέσεις που έκανε ο Στάλιν, εγκλήματα έκανε; Κι αυτό το προσπερνούν όχι απλά, αλλά με ύβρεις και χυδαιολογία σε όποιον τολμήσει να πει κάτι τέτοιο.
• Ερώτημα έβδομο: Οι συγγενείς των σφαγιασθέντων αξιωματικών στο ΚΑΤΥΝ αριθμούν σε κάποιες χιλιάδες.Γιατί όλοι αυτοί πίστεψαν τη Γκαιμπελίστικη προπαγάνδα και όχι τους Σοβιετικούς; Γράφει ο κ. Γκίκας του ΚΚΕ: «Στις 30 του Οκτώβρη 1989, μετέβη στο Κατίν - με την άδεια και τις ευλογίες του Γκορμπατσόφ - πολυάριθμη αντιπροσωπεία Πολωνών, μελών μιας οργάνωσης με την επωνυμία «Οικογένειες των Θυμάτων του Κατίν», προκειμένου να επισκεφτεί το μνημείο που είχαν στήσει εκεί οι Σοβιετικοί. Ανάμεσα σε αυτούς και ο Zbigniew Brzezinski (Μπρεζίνσκι)….»[6] λέξεις που χαρακτηρίζουν «οργάνωση με την επωνυμία» βάζουμε και τον Μπρεζίνσκι στη μέση κι όλα δένουν…διεθνής συνομωσία..

Αν πάρουμε υπόψη μας ότι τη σφαγή διέπραξαν οι Ναζί μπαίνουν τα εξής ερωτήματα.

-Ερώτημα πρώτο: Πότε οι Ναζί έκαναν έγκλημα ή εγκλήματα και δεν υπερηφανεύονταν γι αυτά; Από το μεγαλύτερο έγκλημα, το Ολοκαύτωμα των Εβραίων, έως και τα μικρότερα, για τα δικά μας επί παραδείγματι στο Δίστομο στη Κάνδανο κλπ.; Πάντα το έκαναν με υπερηφάνια που υπαγόρευε η ναζιστική ιδεολογία τους. Ας μην πάρουμε τα εγκλήματα τους στη Ρωσία κατά την επιδρομή τους ουδέποτε κρύφτηκαν.
-Ερώτημα δεύτερο: Γιατί οι Πολωνοί πίστεψαν και πιστεύουν τους Ναζί και όχι τους Σοβιετικούς; Και γιατί τόσα χρόνια δεν πείστηκαν οι συγγενείς τους.Από αβυσαλέο μίσος ή από την ίδια την αλήθεια που την ήξεραν κάποιοι συγκρατούμενοί τους;
-Ερώτημα τρίτο: Τι θα κέρδιζαν οι Γερμανοί εκείνη τη στιγμή, άφεση αμαρτιών για τα υπόλοιπα εγκλήματα τους, την υποστήριξη από τους δυτικούς;

Που στηρίζει τα επιχειρήματά του η ηγεσία του ΚΚΕ;

-Στα πορίσματα της επιτροπής Μπρουτένκο που δημιουργήθηκε μετά τη συντριβή του Ναζισμού. Μία καθόλα μεροληπτική επιτροπή. Ας μου επιτρέψουν οι του ΚΚΕ να μην αποδεχτώ τα πορίσματα ούτε της επιτροπής του «υπαρκτού σοσιαλισμού», ούτε των ναζιστών.
-Σε αποσπάσματα από το ημερολόγιο του διεστραμμένου Γκαίμπελς, (όταν μας συμφέρει πότε χρησιμοποιούμε τον Γκαίμπελς και πότε τον Αμερικανό πρέσβη, αναλόγως με την περίσταση) ο οποίος σαφώς θέλει να αξιοποιήσει προπαγανδιστικά το γεγονός. Δεν ήταν τυχαίος... Βούτυρο στο ψωμί του παρουσιάστηκε το γεγονός του Κατύν. Ήταν γι αυτόν άλλωστε μεγάλη ευκαρία. Το λένε τα αποσπάσματα που παραθέτει ο Ριζοσπάστης «Εδωσα οδηγίες να γίνει η ευρύτερη δυνατή εκμετάλλευση αυτού του προπαγανδιστικού υλικού. Θα μπορέσουμε να επιζήσουμε με αυτό για μια-δυο βδομάδες»[7] Από τα αποσπάσματα που μας παραθέτουν οι του Ριζοσπάστη, δε φαίνεται ότι αναλαμβάνει την ευθύνη.Απλά λέει ότι πρέπει να εκμεταλλευτούμε το γεγονός. Ακόμη και το γεγονός της ύπαρξης γερμανικών σφαιρών θεωρεί απλά ότι μας κάνει το έργο δύσκολο όπως λέει...δε λέει πουθενά ότι το έγκλημα το διαπράξαμε εμείς και μπορούμε να το αποδώσουμε στους Σοβιετικούς. Πως θα μπορούσε άλλωστε να καταγράψει ο τρομακτικός Γκαίμπελς κάτι τέτοιο; Πιθανώς να φέρθηκε ως μαιτρ της προπαγάνδας πιο έξυπνα από του γραφειοκράτες του ΠΓ του ΚΚΣΕ που κατέγραψαν τα πάντα.
-Στην ύπαρξη γερμανικών σφαιρών στα πτώματα λες και ήταν δύσκολο να διαπράξουν ένα έγκλημα οι Σοβιετικοί έχοντας στα χέρια τους γερμανικά όπλα τα οποία ταυτόχρονα θα τους αθώωναν, μετά μάλιστα το σύμφωνο Ρίμπρεντοφ Μολότωφ.Τις ίδιες τις γερμανικές σφαίρες αναφέρει ο Γκαίμπελς ως ανησυχητικό γεγονός όπως σημειώσαμε πιο πάνω.Μία καλοστημένη προπαγάνδα από τους Ναζί δεν θα περιλάμβανε και ρωσικές σφαίρες; Πως το άφησε και ξέφυγε αυτό ο Γκαίμπελς;
-Στην ύπαρξη σπάγγου ο οποίος δεν παράγεται στη Σοβιετική Ένωση (αυτά το στοιχείο παρατίθεται από την διεθνή επιτροπή που έφτιαξε ο ίδιος ο Στάλιν και μπορώ να αμφιβάλλω όσο θέλω γι αυτή)
-Σε έγγραφα που προχωρούν πέραν του 1940 και συγκεκριμένα το 1943 ημερομηνία που την περιοχή κατείχαν οι Ναζί. ( επίσης το στοιχείο αυτό παρατίθεται από την επιτροπή μετά το τέλος του Πολέμου) Οι ανασκαφές που έγιναν το Κατύν αντίθετα έδειξαν ότι όλα σταματάνε το 1940. Και τα προσωπικά έγγραφα που σταματάνε το 1940 κι αυτά κατασκευασμένα; Καλά από τους Ναζί, αλλά και από τους Πολωνούς;
-Στην πλαστογράφηση (αλήθεια γιατί ήθελαν να δυσφημήσουν τη χώρα τους; Όσο «προδότες» να ήταν τα εθνικά αντανακλαστικά τους θα έπερεπε να είναι ανεβασμένα.) όπως διατείνονται από τους Μπόρις Γιέλτσιν και Γκορμπατσώφ εγγράφων του Μπέρια με τη διαταγή να εξοντωθούν όλοι οι Πολωνοί αξιωματικοί με υπογραφές φαρδιά πλατιά των Μπέρια και Στάλιν. Αντικρούονται ως πλαστά τα έγγραφα που εμφανίζουν ότι η σφαγή έγινε με διαταγή φαρδιά πλατιά του Στάλιν και των υπολοίπων του ΠΓ γιατί αμφισβητείται η ημερομηνία αναφοράς και ημερομηνία απόφασης του ΠΓ Είναι εντελώς παράλογο εκ μέρους τους να αμφισβητούν την ημερομηνία και να μην αμφισβητούν τις υπογραφές ως πλαστές...Ένα ντοκουμέντο είναι πλαστό αφού αποκαλυφθεί ότι είναι πλαστές οι υπογραφές.
Επικαλούνται για την πλαστότητα των εγγράφων, την απουσία μελών από τη συγκεκριμένη συνεδρία του ΠΓ που οι υπογραφές τους φαίνονται στο κείμενο. Επαναλαμβάνω δεν μιλάνε ότι είναι πλαστές οι υπογραφές, αλλά ότι είναι απόντες οι υπογράφοντες. Σε μια τέτοια απόφαση ο Στάλιν δεν θα ήθελε και δεν θα απαιτούσε τις υπογραφές όλων των μελών του ΠΓ;
-Στην στάση των Δυτικών δυνάμεων που υπήρξε αρχικά υποστηρηκτική στο Στάλιν και στη Σοβιετική πλευρά, ξεχνώντας πιθανώς ότι υπήρχε (αποδεδειγμένα πλέον ) συμφωνία στη Γιάλτα που παρέδιδε την Πολωνία αρχικά έστω προσωρινά στην ΕΣΣΔ (αλλά ξέχασα ούτε τη Γιάλτα δεν την παραδέχονται)
-Την αλλαγή στάσης των δυτικών όμως μετά την παραδέχονται; Όχι φυσικά! Γιατί πλέον δεν αποτελούν επιχείρημα οι δυτικοί; Μήπως επειδή δεν τήρησε τη συμφωνία για την Πολωνία ο Στάλιν; Πότε είχαν δίκιο οι Δυτικοί πριν ή μετά; Ποτέ; Ας αποφασίσουν!
Όλα τα επιχειρήματα, τόσο οι ντόπιοι υπερασπιστές του Στάλιν, όσο και οι εκτός, όπως ο Σμολένσκ τα στηρίζουν σε επιχειρήματα που ανέπτυξε κάποιος Μουχίν[8] , που ούτε λίγο ή πολύ είναι ο Λιακόπουλος της Ρωσίας. Λέει ο Σλομπότκιν σχετικά: . «Ειδικά άσχημα έγιναν γι' αυτούς τα πράγματα μετά από την εμφάνιση το 1995 του μικρού σε όγκο, αλλά γεμάτου από γεγονότα βιβλίου του Γ. Μούχιν «Η έρευνα για το Κατίν»[9].

Κοιτάξτε βιβλία και άρθρα λοιπόν που έχει γράψει ο κ. Μουχίν:

-Μια συλλογή άρθρων που ισχυρίζεται ότι ο Χίτλερ ήταν το μεγαλύτερο στρατιωτικό μυαλό που υπήρξε ποτέ και έχασε στον πόλεμο γιατί αντιμετώπισε τον Στάλιν που ήταν ακόμα μεγαλύτερο μυαλό απʼ αυτόν.
-Ένα βιβλίο που αποδεικνύει ότι οι Αμερικάνοι αστροναύτες δεν προσγειώθηκαν στο φεγγάρι και όλα τα ευρήματα τους από τη σελήνη ήταν πλαστά.
-Ένα βιβλίο που αποδεικνύει ότι οι θεωρίες του Λυσένκο ήταν σωστές
-Ένα βιβλίο που αποδεικνύει ότι ο Μπόρις Γέλτσιν πέθανε το 1996 και αντικαταστάθηκε με το δίδυμο του αδερφό.
-Ένα βιβλίο που αποδεικνύει ότι ο Στάλιν δολοφονήθηκε το 1953 ως αποτέλεσμα μιας εβραϊκής συνωμοσίας της οποίας ηγούνταν ο Χρουτσώφ[10]

Κάποιες παρατηρήσεις:

Η καταγγελία ότι όποιος παραδέχεται ότι τη σφαγή διέπραξαν οι Σοβιετικοί αυτομάτως παραδέχεται και είναι οπαδός του Γκαίμπελς και των Ναζί δεν είναι άκρως ολοκληρωτική αντίληψη;
Υπάρχει κάτι το οποίο διέπραξαν οι Σοβιετικοί και ο Στάλιν και η παρέα του και το οποίο παραδέχονται ή τουλάχιστον αμφισβητούν η ηγεσία του ΚΚΕ; Ένα μόνο, κάτι; Υπάρχει κάποιο αποδιδόμενο έγκλημα στο Στάλιν για το οποίο ο Στάλιν να το παραδέχθηκε ευθαρσώς;
Υπάρχει άποψη που να είναι αντίθετη με το ΚΚΕ και απλά να την αποδέχεται, να κάνει κριτική, χωρίς να τη χαρκτηρίζει;
Συμφωνώ απόλυτα με την άποψη του Γ. Βότση που θεωρεί ότι το ΚΚΕ «χαϊδεύεται» και από την Ριζοσπαστική Αριστερά. Να το χαιδεύουμε για ζητήματα που αφορούν την εσωτερική πολιτική να το καταπιώ για χάρη της ενότητας, (αν και εκεί έχω τις αντιρρήσεις μου) αλλά για τα εγκλήματα του Στάλιν, που τολμούν και τα λένε επίσημα δια στόματος κ. Παπαρήγα «υπερβολές»[11] δεν το αποδέχομαι. Αποτελεί παραχάραξη της ίδιας της ιστορίας, άθλημα που το ΚΚΕ εξασκεί με επιτυχία και χωρίς ουσιαστική αντίδραση.
Ήθελα να ξέρω αν κάποιος σημερινός δεξιός πολιτικός ονόμαζε «υπερβολές» τις δολοφονίες στα Δεκεμβριανά, στον εμφύλιο, τις εξορίες και τις φυλακές, τις εκτελέσεις των κομμουνιστών η κ. Παπαρήγα και οι λοιποί θα δέχονταν αυτόν τον όρο.... «υπερβολές»; Πιστεύω πως όχι και καλά θα έκαναν. Και θα ξεσηκώνονταν και όλοι.
Σκεφτείτε ονόματα δεξιών που θα μπορούσαν να τα πουν έτσι: Ο Πολύδωρας, ,ο Καμένος, ο Κ. Μητσοτάκης (πιθανώς), Ο Πλεύρης , ο Βορίδης κι ο Γεωργιάδης (σίγουρα). Την ίδια μεθοδολογία με αυτούς δυστυχώς ακολουθεί η ηγεσία του ΚΚΕ; Μαλιστα όχι μόνο εναντίον των αντιπάλων της , αλλά και εναντίον των μελών του ίδιου του κόμματός τους. Άλλωστε αυτοί την πληρώνουν σκληρότερα και από τους ιδεολογικούς αντιπάλους Πάντα. Από την κατασυκοφάντηση του Άρη και του Πλουμπίδη έως εκείνη του Φαράκου.
Η κατασυκοφάντηση κάθε διαφορετικής άποψης στο ΚΚΕ και σήμερα καλά κρατεί. Ο Γ. Ρούσσης άκουσε τα εξ αμάξης γιατί στηλίτευσε στον προσυνεδριακό διάλογο τη θέση του ΚΚΕ για το Στάλιν[12], εγώ ο ίδιος άκουσα κι ακούω (και τι έχω ν΄ακούσω μετά από την ανάρτηση αυτή) τη χυδαιολογία να ρέει από red Bloggers (ευτυχώς όχι απ’ όλους) γιατί τόλμησα να κάνω κριτική στο ΚΚΕ, πόσο μάλλον αν τολμήσεις να αποδώσεις τη σφαγή στο ΚΑΤΥΝ στους σοβιετικούς. Νοιώθω ότι εύκολα θα είχαν τουλάχιστον ένα λόγο να σε εκτελέσουν αν είχαν στα χέρια τους όπλα, και υποψία αν είχες μόνο.... Να καταλήξεις πτώμα στο δάσος του ΚΑΤΥΝ με μια σφαίρα πίσω στο κεφάλι....
Αυτός είναι ο σοσιαλισμός που επαγγέλονται;
Αυτό το «σοσιαλισμό» θα ενθρονίσουν στις θέσεις τους.

ΥΓ: Στην προσπάθειά μου να πειστώ για την ορθότητα της άποψης των σοβιετικών ξεκοκάλισα τους Ριζοσπάστες με τα σχετικά θέματα, αλλά και το Δίκτυο. Η έρευνα είχε εντελώς το αντίθετο αποτέλεσμα. Η Σταλινική και νεοσταλινική προπαγάνδα είχε και έχει ένδεια επιχειρημάτων…
Ήδη είχα αναρτήσει στον αστυάνακτα το τρέιλερ της ταινίας και έκανα κάποια σχόλια στα Μπλογκ της Παρτιζάνας και του Φάρου (γνωστών red Bloggers) και άκουσα ουκ ολίγα.
Αναμένω το διάλογο… από εχθρούς και φίλους.

σημειώσεις
[1] Γ. Ρούσσης, Ριζοσπάστης 2/11/2008 και Ελευθεροτυπία 23/11/2008.
[2] «Το Κατίν, ο Γκαίμπελς και ο Άλφα», Ριζοσπάστης, 5/2/2009
[3] Στ. Κρητικός, «Στην Υπηρεσία της Ιμπεριαλιστικής προπαγάνδας ο «Αλφα TV» για την υπόθεση «Κατίν»με αφορμή την αθλιότητα της κινηματογραφικής μεταφοράς, από τον Α. Βάιντα, της χιτλερικής άποψης για την υπόθεση» Ριζοσπάστης 8/2/2009
[4] Α. Γκίκα, από τον Γκέμπελς στον κινηματογράφο, Ριζοσπάστης, 16/3/2008
[5] Γ. Σλομπότκιν, «Πως και γιατί οι Χιτλερικοί εκτέλεσαν τους Πολωνούς αξιωματικούς», Ριζοσπάστης, 29/5/2005
[6] Ο.π. Ριζοσπάστης, 16/3/2008
[7] Goebbels J (1948) «The Goebbels Diaries (1942-1943)», μετάφραση Louis P. Lochner (New York: Doubleday & Company) αποσπάσματα τα οποία παραθέτει ο Α. Γκίκας στο Ριζοσπάστη 16/3/2008
[8] Ριζοσπάστης, 29/5/2005
[9] Ριζοσπάστης 29/5/2005
[10]http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=en&article_id=985485, "Ένας Ρώσος Λιακόπουλος πηγή των Σταλινικών για το Κατύν (ΚΚΕ κ.α.)" , by allotriosi 03:38pm, Thursday February 5 2009(Modified 06:33pm, Friday February 6 2009)
[11] Αλέκας Παπαρήγα, Απαντήσεις σε ερωτήσεις κατά την παρουσίαση των θέσεων στην Πάτρα, Ριζοσπάστης 6/11/2008, σελίδα 13
[12] Γ. Ρούσσης, «Το φάντασμα του Στάλιν και η αντιμετώπιση της συντροφικής κριτικής σαν εχθρικής ενέργειας», Ελευθεροτυπία 12/2/2009