Για το διάλογο στο ΚΚΕ και τις μετασυνεδριακές εξελίξεις.

          

           Ας με συγχωρήσουν (πολύ πιθανώς όχι) οι  φίλοι του ΚΚΕ που παρεμβαίνω στις εσωκομματικές τους διαδικασίες και μάλιστα στη μεγαλύτερη, όπως είναι αυτή του συνεδρίου.          

Θεωρώ ότι θα μπορούσαν να φιλοξενηθούν οι απόψεις μου στα πλαίσια  του προσυνεδριακού διαλόγου, (θράσος που έχω έ;) αλλά βέβαια αυτό δεν είναι εφικτό για τα μέσα μαζικής ενημέρωσης του ΚΚΕ. Εγώ άλλωστε  γι αυτούς είμαι «εχθρός του ΚΚΕ», «αντικομμουνιστής»,«οπορτουνιστής», "ρεβιζιονιστής"  και ότι άλλο, όπως «την ευκαιρία που βρήκα(ή τα βόλια)  να χτυπήσω το ΚΚΕ» όπως θα με κατηγορούσε ο Μεντρέκας, ο Μαίλης , αλλά και οι διαδυκτιακοί «φίλοι» του ΚΚΕ.

        Έτσι αποφάσισα  να γράψω στο προσωπικό μου ιστολόγιο, αναλογιζόμενος ότι κι εγώ κάποτε βρισκόμουν στην ίδια θέση με τους τωρινούς διαφωνούντες. Απλά θέλω να τους υπενθυμίσω ότι η κατάληξη είναι πάντα η ίδια.

Μετά από 22 χρόνια το ΚΚΕ όπως όλα δείχνουν, βρίσκεται αντιμέτωπο με μια βαθιά εσωτερική κρίση. Αυτό φαίνεται από τις ακραίες και σπασμωδικές αντιδράσεις της ηγεσίας του με τους διαφωνούντες με τις θέσεις για το 19^ο Συνέδριο. Με μεγάλο ενδιαφέρον παρακολουθώ τον προσυνεδριακό διάλογο, και τις διαφορετικές απόψεις όπως εκφράζονται σ’ αυτόν, αλλά και στα άλλα μέσα, το πορτάλ 902 και αλλού. Οι έχοντες διαφορετική άποψη με τις θέσεις του 19^ου συνεδρίου ανεξάρτητα αν συμφωνώ ή όχι με τις απόψεις τους έχουν βγει με τόλμη μπροστά.  Πιστεύουν δε όπως πίστευαν όλοι οι κατά καιρούς διαφωνούντες, ότι το ΚΚΕ είναι δυνατόν ν’ αλλάξει από τα μέσα. Έτσι πιστεύαμε και μεις τότε το 1991. Μάλιστα τότε οι απόψεις μας είχαν μια δυνατή πλειοψηφία στη βάση του, αλλά και στα ηγετικά κλιμάκια, όμως καθόλου μα καθόλου οργανωμένη( παρά τα όσα ακούστηκαν μετά περί άγριου φραξιονισμού) , παρά το γεγονός ότι υποστηρίχτηκε το αντίθετο. Και χρειάζεται βεβαίως οργάνωση για ν’ αντιμετωπίσεις τον πανίσχυρο εσωκομματικό μηχανισμό. Από πού πηγάζει αυτή η δύναμη του εσωτερικού μηχανισμού; Από τη μη τήρηση  της θεμελιώδους αξίας του Δημοκρατικού συγκεντρωτισμού; Ή από την ίδια τη δομή του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού; 

      Γνωρίζω ότι οι τωρινοί διαφωνούντες θα απαντούν σ’ αυτά τα ερωτήματα με τις φράσεις: «ότι παραχαράσσεται από τη σημερινή ηγεσία η έννοια του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού ο οποίος έχει μεταμορφωθεί  σε συγκεντρωτισμό». Αλλά με τον ίδιο τρόπο δε φέρονταν πάντοτε οι ηγεσίες του ΚΚΕ στους διαφωνούντες; Από πού να ξεκινήσει κανείς; Από τον Άρη και Πλουμπίδη που τους κατηγόρησε ο Ζαχαριάδης, από τον  Ζαχαριάδη που τον κατηγόρησε ο Κολιγιάννης, από  τον Παρτσαλίδη- Δημητρίου κλπ, που τους κατηγόρησε ο Χαρίλαος;  Από τον Χαρίλαο και  Φαράκο που κατηγόρησε τον Γράψα, από την Παπαρήγα   που κατηγόρησε τον  Φαράκο και στην ουσία σήμερα κατηγορεί και την πολιτική Χαρίλαου και του τότε ΚΚΕ; Αυτά είναι τα κορυφαία παραδείγματα, γιατί είναι δυνατόν να διανθιστούν  με πάρα πολλά δευτερεύουσα επεισόδια  που αφορούν στελέχη και μέλη του κόμματος.  Στην ουσία  της απάντησης, ο δημοκρατικός συγκεντρωτισμός χρησιμοποιήθηκε πάντα από την ηγεσία ως εργαλείο για να διαγραφούν και να διαπομπευτούν άνθρωποι και απόψεις.

      Ήδη από το 18^ο συνέδριο υπήρξαν οι διαφορετικές απόψεις σύμφωνα και  με την Α. Παπαρήγα η οποία λέει σε παρέμβασή της σε κομματική συνδιάσκεψη η οποία αναδημοσιεύεται στο ριζοσπάστη:.«Τότε μπορεί να μη βγήκαν πολλοί στο δημόσιο διάλογο γιατί ήταν άλλες οι συνθήκες, πίστευαν τότε ότι δε χρειάζεται να βγουν δημόσια, τώρα θεωρούν ότι είναι πιο εύκολο λόγω του εκλογικού αποτελέσματος - αυτό κι αν είναι οπορτουνισμός- δηλαδή να λέω δημόσια τη γνώμη μου, ανάλογα με το αν με παίρνουν οι συνθήκες. Πρέπει να τη λες, είτε σε παίρνουν είτε δε σε παίρνουν οι συνθήκες, άμα έτσι πιστεύεις». Μάλλον «οι συνθήκες» διόγκωσαν τις διαφορετικές απόψεις εντός κόμματος και ήρθε η ώρα να επέμβει η ηγεσία του κόμματος ανατρέποντας είναι αλήθεια όσα έλεγε σε προηγούμενα συνέδρια, ξεθάβοντας  έως και την ανακαταγραφή των μελών του. Ακόμη περισσότερο σε συνθήκες οπισθοχώρησης που δεν είναι εκλογική μόνο, αλλά ουσιαστική η ηγεσία του ΚΚΕ διαλέγει πανικόβλητη έναν απίστευτο μηχανισμό ένταξης νέων μελών στο ΚΚΕ και  ουσιαστικά περιχαρακώνεται όχι από την κοινωνία αλλά και από τους ανθρώπους που θα θελαν να ρθουν πιο κοντά του. Βεβαίως όλα αυτά δεν προέρχονται από κάποια μπροσούρα των κλασικών του Μαρξισμού, αλλά από το φόβητρο μην αλωθεί το κόμμα από τα μέσα. Έτσι λαμβάνουν τα μέτρα τους. Σε μια επίδειξη της δύναμης του μηχανισμού του ΚΚΕ  η Παπαρήγα καταγγέλλει ως «αγράμματους» και «οπορτουνιστές» όσους διαφωνούν και προχωράει σε δηλώσεις λες και έχει προεξοφλήσει το αποτέλεσμα του συνεδρίου. Ακόμη πιο πέρα στελέχη της ηγεσίας όπως ο Π. Μεντρέκας, Μαίλης, Λούκας κατακεραυνώνουν μέλη τους που δεν  τους κατονομάζουν καν συντρόφους(!!!!!!). Μήπως έχει πάρει απόφαση ο μηχανισμός ήδη να αποβάλλει αυτά τα στελέχη, ενώ ούτε το συνέδριο δεν έχει πραγματοποιηθεί ακόμη; Μήπως ήδη οι σύνεδροι που εκλέγονται  στην πλειοψηφία τους ελέγχονται από το μηχανισμό της ηγεσίας; Είναι ο ίδιος μηχανισμός που πέταξε εν μία νυκτί όχι στελέχη, αλλά χιλιάδες μέλη του κόμματος το 1968 και το 1991. Ακολούθησαν χαρακτηρισμοί, ακόμη και φιλίες χάλασαν. Αυτό το παραγνωρίζουν οι διαφωνούντες με την ηγεσία του ΚΚΕ; Δε νομίζω! Απλά ήλπιζαν επειδή ως τώρα είναι αλήθεια έχουν ακολουθήσει το γράμμα  του καταστατικού ότι η ηγεσία δεν θα έχει πατήματα ώστε να εξαπολύσει επίθεση. Έσφαλαν όμως, όπως σφάλαμε τότε και μείς που πιστεύαμε ότι το ΚΚΕ είναι δυνατόν ν’ αλλάξει από τα μέσα. Ήδη η επίθεση που τους γίνεται ξεφεύγει από κάθε δική τους καταστατική ή άλλη λογική. Δε θέλω να τους υποστηρίξω και να βρει πατήματα για μια ακόμη επίθεση η ηγεσία του ΚΚΕ , αλλά να τους πω ότι θα έχουν ν’ αντιμετωπίσουν πολλά. Ήδη αυτό το αντιμετωπίζουν.  Διαβάζω κοσμητικά επίθετα στο άρθρο του Μεντρέκα: «Οπορτουνιστές», «υπονομευτές του ΚΚΕ», «διαστρεβλωτές», «ψεύτες». Ο κ. Μεντρέκας  σημειώνει: «Προφανώς μπερδεύει (σημ. ο  Π. Γεωργιάδης) τις θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ και του ΠΑΣΟΚ με τις θέσεις του ΚΚΕ», γράφει ο Μεντρέκας . Έτσι και ΠΑΣΟΚος και Συριζαίος ο διαφωνών! Ενώ για την Ε.Μαυρούλη  μέλος της Κ.Ο Ριζοσπάστη  Ο Μεντρέκας γράφει: «Ας αφήσουν, λοιπόν, τα τεχνάσματα και τα μαγειρέματα λέξεων και εννοιών για να μπερδέψουν καθαρά πράγματα». Προχωρώντας παρακάτω για το Γ. Πετρόπουλο μέλος κι αυτός της Κ.Ο Ριζοσπάστη (απολυθείς απ’ ότι διάβασα) βλέπει : «αθλιότητες και τερατολογίες»,  και καταλήγει ότι «Πρόκειται περί κατάντιας…», «Όταν πάνε ορισμένοι να τοποθετηθούν στα συγκεκριμένα, τότε αποκαλύπτονται», «…αυτοί που υιοθετούν όλο τον πυρήνα της πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ (γι όλα φταίει ο ΣΥΡΙΖΑ άλλωστε!) και αξιοποιούν την πολεμική του κατά του ΚΚΕ, αλλά και αστικών κομμάτων, ακόμη και εθνικιστικών, (και εθνικιστές οι διαφωνούντες) όπως στην ουσία με τα περί κατοχής της Ελλάδας και τα περί άβουλης ελληνικής αστικής τάξης...»

Αυτός είναι προσυνεδριακός διάλογος ενός κόμματος που δεν βρίσκεται σε εσωκομματική κρίση; Ας μη γελιόμαστε! Το ΚΚΕ  από καιρό έχει μια συνεχή εσωκομματική κρίση που κατά τακτά χρονικά διαστήματα σκάει. (περίπτωση Α. Χαλβατζή). Κατά τη γνώμη μου, δε φταίνε οι άνθρωποι, αλλά οι μηχανισμοί που τους αναδεικνύουν. Φταίνε οι στείρες απόψεις και ιδεολογήματα που αποκλείουν τις αντίθετες απόψεις. Φταίει η ανυπαρξία τάσεων. Φταίει κατά τη γνώμη μου όλη η  «κομματική οικοδόμηση» η οποία έχει γραφεί όχι από κλασικούς του Μαρξισμού, αλλά από κλασικούς των μηχανισμών. Φταίει ο λεγόμενος δημοκρατικός συγκεντρωτισμός που γεννά με βεβαιότητα τον συγκεντρωτισμό, είτε στο όνομα της «ανανέωσης», είτε στο όνομα της «καθαρότητας», αναλόγως με τις εποχές. Αυτό δεν το χουν καταλάβει ακόμη οι διαφωνούντες με τις θέσεις του 19^ου συνεδρίου του  ΚΚΕ. Η μοναδική λύση είναι η διαφάνεια στις απόψεις του καθενός και  η ανοχή στη διαφορετική άποψη, η διαφορετικότητα μέσα από την ενότητα που λέγαμε στο 13ο συνέδριο και λιθοβοληθήκαμε γι αυτό ακόμη και από τους  τωρινούς διαφωνούντες. Να όμως που τώρα ήρθε η σειρά τους. Έγιναν στόχοι του μηχανισμού της ηγεσίας. Γράφει ο  Αλέξης Θεοδώρου στην ιστοσελίδα Εργατικός Αγώνας: «Γιατί η ΓΓ του κόμματος αποφάσισε να επιτεθεί με τέτοιο αναιδή και προκλητικό τρόπο στις διαφορετικές απόψεις που με απόλυτα κομματικό-καταστατικό τρόπο εκφράστηκαν στο πλαίσιο του προσυνεδριακού διαλόγου; Είναι φανερό πως τόσο η ίδια όσο και η ηγετική ομάδα που συναθροίζεται γύρω της έχουν θορυβηθεί από την έκταση που έχουν πάρει οι διαφωνίες μέσα στο κόμμα. Μάλλον δεν το περίμεναν. Έτσι, μετά την έκπληξη αποφάσισαν να καταφύγουν στην μόνη μέθοδο που γνωρίζουν: Στο τσαλαπάτημα κάθε κομματικής- καταστατικής διαδικασίας. Στην σπίλωση και στην απαξίωση των διαφωνούντων. Στην εσωκομματική περιχαράκωση με στόχο την συσπείρωση δυνάμεων γύρω τους και στο κυνήγι μαγισσών που σημαίνει όποιος δεν είναι μαζί μας είναι εχθρός μα»…

Δε μου κάνει καμιά εντύπωση  η μέθοδος της ηγεσίας. Απλά τώρα το ανακάλυψαν κάποιοι, γιατί στρέφεται εναντίον των απόψεών τους. Διόλου δεν τους κατηγορώ. Απλά ελπίζουν ακόμη, όπως εμείς  το 91.

       Θα με εκπλήξει πολύ το γεγονός αν οι διαφωνούντες μετά το 19^ο Συνέδριο δεν βρεθούν εκτός ΚΚΕ. Πολύ περισσότερο θα μ’ εκπλήξει το γεγονός αν το συνέδριο δεν ψηφίσει τις θέσεις της ΚΕ. Άλλωστε έχουν γνώση οι φύλακες-μηχανισμός της ηγεσίας. Οι σύνεδροι θα είναι από πολύ νωρίς μετρημένοι και δε θα υπάρξουν εκπλήξεις παρά μόνο για τους διαφωνούντες. Θα ακολουθήσουν η ανακαταγραφή, που προβλέπεται από το νέο προς ψήφιση καταστατικό, αλλά πιθανώς και η διάλυση οργανώσεων αλλά και τέλος οι διαγραφές.

      Μόνο η ενότητα  μέσα από τη διαφορετικότητα, σύνθημα του 13^ου Συνεδρίου το οποίο επανέρχεται εκδικητικά, θα στρώσει το δρόμο  σ’ ένα πολιτικό υποκείμενο, σε μια διαφορετική κοινωνία. Δεν ζητώ  για παράδειγμα ως μέλος του ΣΥΡΙΖΑ, να δεχθεί κάποιος την πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ. Απαιτώ να με κριτικάρει σκληρά, αλλά να έχει στο μυαλό του πριν και πάνω απ’ όλα ότι δεν είναι το ΚΚΕ ή ο ΣΥΡΙΖΑ ή η ΑΝΤΑΡΣΥΑ,  ο τάδε, η τάδε, αλλά ο λαός και η χώρα. Μόνο στην αριστερά  μπορεί ο εργαζόμενος λαός να ελπίζει κι από τέτοια οι μηχανισμοί του ΚΚΕ δε καταλαβαίνουν.

          Δεν πρόλαβα να τελειώσω το άρθρο το οποίο έχω ξεκινήσει εδώ και καιρό και ακόμη και σήμερα τρέχουν οι εξελίξεις. Είδα τις απαντήσεις των κκ .Μαίλη  και Γόντικα, αλλά και του κ. Λουκά διευθυντή του Ριζοσπάστη. Ακόμη και χθες-προχθές η Παπαρήγα πάλι με ομιλία της στη κομματική συνδιάσκεψη Αττικής καταγγέλλει τους διαφωνούντες. Ακολούθησε τοποθέτηση  Μπογιόπουλου  στον Προσυνεδριακό διάλογο που διαφωνεί με σαφήνεια με τις θέσεις του 19^ου συνεδρίου και αμέσως μετά το σάλο νέα αρθρογραφία με την αναδίπλωσή του.

        Τέλος οι διαδυκτιακοί μπλόγκερς και σχολιαστές φιλικά προσκείμενους στην ηγεσία του ΚΚΕ ,με τους οποίους έχω ανοίξει διάλογο(τρόπος του λέγειν δηλαδή, μιας και πολλές φορές ξεφεύγουν από τα όρια), απέκρυψαν την παρέμβαση Μπογιόπουλου και των άλλων ΣΥΝΤΡΟΦΩΝ τους διαφωνούντων( Οι Μαίλης-Μεντρέκας απαξιούν να τους αποκαλέσουν συντρόφους), όμως  επανήλθαν θριαμβικοί  δημοσιεύοντας το κείμενο αναδίπλωσής του, (γιατί τέτοιο είναι)με τίτλο: «Μπράβο σ. Μπογιόπουλε κλπ» Δημοσίευσαν λέξη προς λέξη όλα τα άρθρα απαντήσεις στους διαφωνούντες των στελεχών του ΚΚΕ και επιτέθηκαν με κατωτάτου επιπέδου  σχόλια και αναρτήσεις τόσο στους διαφωνούντες όσο και στον Α. Χαλβατζή που δημοσίευσε άρθρο στο προσωπικό του μπλογκ, ασκώντας κριτική. Κάποιοι από αυτούς δημοσίευσαν και τα αποτελέσματα από την ψηφοφορία όπως τα έδωσε η ΚΕ. «Για τις θέσεις της Κεντρικής Επιτροπής και το νέο Πρόγραμμα του ΚΚΕ ψήφισαν υπέρ το 96,8% των κομματικών μελών, κατά το 1,65% και λευκό το 1,55%» Και γιατί είναι αλήθεια αυτά που λέει η ΚΕ του ΚΚΕ; Από πού το γνωρίζετε; Εξ όσων γνωρίζω η οριζόντια ενημέρωση δεν υπάρχει.

Για  συμπέρασμα

      Αντίθετα με άλλους συντρόφους από τον ΣΥΡΙΖΑ που πιστεύουν ότι κάτι μπορεί ν’ αλλάξει στο ΚΚΕ, εγώ πιστεύω ότι δεν θ’ αλλάξει τίποτε. Ο μηχανισμός του ΚΚΕ στηριζόμενος στο «δημοκρατικό συγκεντρωτισμό» είναι πολύ δυνατός για να επιτρέπει διαφωνίες στους κόλπους του κόμματος. Είναι πολύ δυνατός για ν’ απολύσει εργαζομένους και να διαγράψει έναν-έναν όλους εκείνους που θεωρεί οπορτουνιστές. Ήδη το κλίμα έχει προετοιμαστεί καταλλήλως για τέτοιου είδους εκκαθαρίσεις που καμιά αστική φυλλάδα δε θα ασχοληθεί μ’ αυτές.

Κατά τ’ άλλα καλό συνέδριο!