Γλυκύτατες μέρες
Γλυκύτατες μέρες και ξάστερα βράδυα,
Λαμπρά μεσημέρια, χρυσά δειλινά,
αυγές πεπλοφόρες, ω φως! ω σκοτάδια!
Σας χάρηκα ως άλλη στο κόσμο καμιά.
Τον ήλιο πατέρα μου τον εκαλούσα,
Για μάνα μου λάτρευα την πλούσια γη,
Την κάθε ημέρα μου με πάθος τη ζούσα
Ως να ‘ταν η πρώτη μαζί κι η στερνή.
Τον έρωτα σαν το μελίσσι τρυγούσα
Με γνώση πως είναι για λίγον καιρό
Το κάθε τριγύρω μου μ΄ αγάπη ερευνούσα,
Με μύρα τρεφόμουνα και κρύο νερό.
Καινούργια ήταν πάντα για μένα τα δώρα
Που μου ‘δινε η φύση με τόση στοργή.
Μα μες στη χαρά πως σε πρόσμενα, ώρα
Που δίνεις τη λήθη και τη σιωπή!
Πως πρόσμενα τότες τ΄ ωραίο δρεπάνι
Να κόψει της νιότης μου το ροδανθό,
Και νύφη στου Χάρου να μπω στο λιμάνι
Ντυμέμη τον πέπλο τον παρθενικό!
Το πραγματικό της όνομα είναι Θεώνη Δρακοπούλου. Σπούδασε ηθοποιός. Στα ποιήματά της είναι ορατή η απελπισία κυρίως στον έρωτα. Mε τη Μυρτιώτισσα, θαυμάστρια του Παλαμά ταυτίζεται ο Έρωτας με τον πόνο...Όπως σημειώνει ο Γ. Μπαλούρδος η Μυρτιώτισσα "...εισάγει στην ποίησή της έναν φυσιολατρικό ερωτικό παγανισμό...υπάρχουν δεκάδες εικόνες στο έργο της....κάθε στιγμή της ψυχικής της πορείας της, κάθε εσωτερική της αντινομίαέχει μια αντίστοιχη στιχουργική εκφραστική τυπολογία...." (από το Μυρτιώτισσα, μια παρουσίαση από το Γιώργο Μπαλούρδο, εκδ. Γαβριηλίδης)
