Και πάλι περί «ανάγκης Χρηστότητος: Το δημοσιοϋπαλληλικό ζήτημα»

Απολύεστε!

Μ’ αυτή φράση οι Δημόσιοι υπάλληλοι τις πρώτες δεκαετίες του 20 αιώνα έμπαιναν στην ανεργία. Η λέξη «υπαλληλάκος» και  «δασκαλάκος» κυριαρχούσε στη κοινωνική ζωή.

Ο Δημόσιος υπάλληλος ήταν έρμαιο της πολιτικής εξουσίας. Με μία απλή υπογραφή υπουργού απολύονταν επειδή συμμετείχε σε απεργία, με μια απλή υπογραφή μεταθέτονταν ή στη καλύτερη περίπτωση γέμιζε το βιογραφικό του ποινές. Τότε γέμισε η πλατεία Κλαυθμώνος. Τότε συνέβη και ο διωγμός του ποιητή Κ. Καρυωτάκη από τότε υπουργό Μ. Κύρκο, πατέρα του Λ. Κύρκου.

Από τότε έως πριν λίγο καιρό οι Δημόσιοι υπάλληλοι μέσα από τους αγώνες τους κέρδισαν πολλά. Κατάφεραν και πήραν μια θέση ουσιαστική στην κοινωνία. Το Δημόσιο έγινε ένας στόχος για πολλούς. Τότε βρήκαν ευκαιρία τα κόμματα της εξουσίας να κάνουν παιχνίδι, δηλαδή ρουσφέτια στο δημόσιο για να διατηρούν το κόμμα τους στην εξουσία. Κανένα από τα κόμματα που κυβέρνησαν (δυστυχώς κυβερνούν ακόμη) δεν είχαν τη διάθεση ν’ αλλάξει κάτι.

Όλοι τα αποδίδουν στους κακούς συνδικαλιστές. Να θυμίσω κάτι μιας και αναφέρθηκα στον Καρυωτάκη. Όταν ήταν γενικός Γραμματέας της Ένωσης Δημοσίων Υπαλλήλων Αθηνών (δηλαδή πρόγονος της ΑΔΕΔΥ) έγραψε το «ΑνάγκηΧρηστότητας: Το δημοσιοϋπαλληλικό ζήτημα». Εκεί με σαφήνεια τοποθετούνταν πως πρέπει να λειτουργεί το δημόσιο, πως πρέπει να γίνονται οι διορισμοί. Ο πρώτος που μίλησε λοιπόν ήταν συνδικαλιστής. Το αποτέλεσμα ήταν να εξοριστεί από τη κεντρική εξουσία γιατί δεν συνδιαλέχθηκε μαζί της. Αντίθετα άλλοι συνδικαλιστές έτρεχαν από δω κι από κει, από δημόσια υπηρεσία σε δημόσια για να πείσουν τους Δημοσίου Υπαλλήλους ώστε να μη απεργήσουν.

Μετά μίλησε η αριστερά στο σύνολό της. Οι συνδικαλιστές της πάντα έθεταν το ζήτημα της πρόσληψης και των ρουσφετιών, της ενσωμάτωσης των επιδομάτων στο βασικό μισθό Είναι ψέμα ότι κανείς δε μιλούσε. Βεβαίως αν υπήρχαν επί Καρυωτάκη τα σημερινά ΜΜΕ θα τον έβγαζαν εκτός από άσημο ποιητή και τρελό και κακό δημόσιο υπάλληλο.

Επομένως έχουμε όλη αυτή την περίοδο να κάνουμε από τη μια με καλούς και υποταγμένους στη κεντρική εξουσία συνδικαλιστές και από την άλλη με αγωνιστές συνδικαλιστές.

Και φθάσαμε στο σήμερα όπου στους δημόσιους υπάλληλους επισείονται πάλι απολύσεις, ποινές, μετακινήσεις, διαθεσιμότητες. Φθάσαμε πάλι στις αρχές του 20ου αιώνα. Άρχισαν πάλι οι δημόσιοι υπάλληλοι να γίνονται όργανα και αποδέκτες της κυβερνητικής πολιτικής. Κατηγορούνται ως επίορκοι, ως ρουσφέτια, ως τεμπέληδες, ως πλεονάζοντες, και καταλήγουν μετακινούμενοι και απολυμένοι Κατηγορούνται από αυτούς που δημιούργησαν ένα κράτος στην υπηρεσία τους και τώρα έρχονται με ρομφαία υποτίθεται να κάνουν τη κάθαρση. Η υποκρισία σε όλο της το μεγαλείο.

Επειδή δε, αυτό δεν είναι εύκολο να γίνει εξ αρχής βρήκαν το κόλπο του διχασμού της κοινωνίας. Από τη μια πλευρά οι Ιδιωτικοί υπάλληλοι, από την άλλη οι «προνομιούχοι» Δημόσιοι υπάλληλοι. Ποιοι φταίνε για την ανεργία των πρώτων; Μα φυσικά οι δεύτεροι απαντούν τα μνημονιακά στόματα εν χωρώ και οργάνοις. Αναρωτιέμαι πόσο περισσότερο ψέμα θ’ ανεχθούμε;

Διότι για την ανεργία των ιδιωτικών υπαλλήλων φταίνε οι πολιτικές εκείνες που ισοπέδωσαν τους μισθούς, που έκλεισαν εργοστάσια και μαγαζιά, που έδωσαν κίνητρα στους μεγαλοϊδιοκτήτες και καπιταλιστές να εφαρμόσουν απαράδεκτες σχέσεις εργασίες. Αυτοί που ψήφισαν τη διάλυση των συμβάσεων, αυτούς που επέτρεψαν  τη μετενέργεια και την ανυπαρξία συλλογικών συμβάσεων, οι κυβερνητικοί συνδικαλιστές που σφυρίζουν αδιάφορα για να διευκολύνουν το έργο της κυβέρνησης.

Οποιαδήποτε προσπάθεια να πέσει το βάρος στους δημόσιους υπαλλήλους απλά μεταφέρει τις ευθύνες που έχει η κεντρική εξουσία. Η απολύσεις των δημοσίων υπαλλήλων που άρχισε να εξαγγέλλει η κυβέρνηση δια του κ. Κυρ. Μητσοτάκη (που δεν κοιμάται τα βράδια) θα εντείνουν ακόμη περισσότερο την ανεργία στον ιδιωτικό τομέα.

Δε θα μπορούσε να υπάρχει ένα διαφορετικό δημόσιο;

Βεβαίως ναι. Πως ακριβώς;

Να μην απολυθεί κανείς δημόσιος υπάλληλος.

Να αξιοποιηθεί ο καθένας ανάλογα με τις δυνατότητές του και τις ανάγκες του κράτους. Δεν μπορώ να πιστέψω, ή μάλλον γνωρίζω πολύ καλά, ότι δεν έχουν εμπειρία και δυνατότητες υπάλληλοι με 15-20 χρόνια προϋπηρεσία.  

Να στελεχωθούν υποστελεχωμένες υπηρεσίες. 

Να δοθεί βαρύτητα στην υγεία και τη δημόσια εκπαίδευση. 

Να δοθεί ακόμη περισσότερη βαρύτητα στην τεχνολογική εκπαίδευση και στα τεχνικά επαγγέλματα. 

Να ενισχυθεί η έρευνα την οποία έχουν σταματήσει. 

Να δοθεί η δυνατότητα επιμόρφωσης στις νέες τεχνολογίες, αλλά και σε άλλη σειρά τομέων.

Η κυβέρνηση βέβαια δε θέλει κάτι τέτοιο. Επιθυμεί διακαώς να μοιράσει τα ιμάτια του δημοσίου στον ιδιωτικό τομέα με την πρόφαση της ανάπτυξης και της εύρεσης εργασίας. Κανείς δε λέει στους ιδιωτικούς υπαλλήλους, ότι σύντομα στην εύρεση εργασίας θα έχουν ν’ ανταγωνιστούν δημόσιους υπαλλήλους με εμπειρία (εκπαιδευτικούς για παράδειγμα ή δημοσιογράφους της ΕΡΤ) και εκεί πάλι χαμένοι θα είναι. Κανείς από τους μνημονιακούς δε λέει στους άνεργους του ιδιωτικού τομέα ότι οι μισθοί τους δε θα ξεπερνούν τα 450 ευρώ.

Η κυβέρνηση με γελοίες προφάσεις προσπαθεί να κάνει τη δουλειά των αφεντικών της. Ο Καψής τη δουλειά του Μπόμπολα. Ο Αρβανιτόπουλος τη δουλειά των ιδιωτικών ΙΕΚ.

Ως δημόσιοι υπάλληλοι δε θα ακολουθήσουμε καμιά πορεία όμοια μ΄ εκείνη του ποιητή Καρυωτάκη. Θα παλέψουμε ενωμένοι ιδιωτικοί και δημόσιοι υπάλληλοι ενάντια σε αδιέξοδα ως το τέλος και θα νικήσουμε.

Ξεκινούμε με την πανελλαδική απεργία αύριο. Να ’στε σίγουροι ότι δε θα μείνουμε εκεί. Θα συνεχίσουμε ώσπου να πέσει η κυβέρνηση.

Πόσα βγάζουν οι καθηγητές;

της Καλυβιώτου Μαρίας 

πηγή:Αυγή

 "Τεμπέληδες", "αδιάφοροι για τους μαθητές", "βολεμένοι", "καλοπληρωμένοι", "φοβούνται την αξιολόγηση". Οι χαρακτηρισμοί, ερεθίζουν τον κοινωνικό αυτοματισμό στην εντεινόμενη διαμάχη για τους εκπαιδευτικούς της δευτεροβάθμιας, οι οποίοι αποτελούν τον "τρέχοντα εχθρό" για το μνημονικό μπλοκ. Η απεργία που πρότεινε η ΟΛΜΕ στις πανελλαδικές εξετάσεις έχει κάνει το θέμα των καθηγητών πρώτο θέμα. Συμβάλλοντας κι εμείς σε αυτόν τον διάλογο, επικεντρωνόμαστε σε στοιχεία που φανερώνουν την εργασιακή πραγματικότητα των εκπαιδευτικών.

Μετά τις μειώσεις μισθών, η κυβέρνηση προχωρά στην καρατόμηση χιλιάδων εκπαιδευτικών και αυξάνει το ωράριο εργασίας, ικανοποιώντας τους στόχους που έχει θέσει η τρόικα για τα δημοσιονομικά της χώρας, όπως διατυπώθηκαν στο μεσοπρόθεσμο του Φεβρουαρίου και συγκεκριμένα τις μειώσεις δαπανών για την Παιδεία. Έτσι, από τους 102.000 εκπαιδευτικούς δευτεροβάθμιας που είχαμε προ μνημονίου, πλέον ο αριθμός του έχει μειωθεί στους 86.500, συνολικά, με τους 83.000 να είναι πλήρους ωραρίου και 3.500 αναπληρωτές.

Ας δούμε όμως κάποια στοιχεία αναλυτικότερα:

Τι σημαίνει η δίωρη αύξηση του ωραρίου;

Με την αύξηση του ωραρίου, μειώνονται κατακόρυφα οι προσλήψεις των αναπληρωτών εκπαιδευτικών. Οι αναπληρωτές είναι αυτοί οι οποίοι εδώ και χρόνια καλύπτουν κενά και δεν είναι λίγοι αυτοί που εργάζονται ως αναπληρωματικοί εδώ και μια δεκαετία. Η συντριπτικοί πλειονότητα αυτών θα βρεθεί στην ανεργία, αφού από τους 10.000 αναπληρωτές στο δημόσιο σχολείο θα οδηγηθούμε περίπου στους 2000-3000. και οι αναπληρωτές που θα προσληφθούν θα είναι μέσω ΕΣΠΑ

Δεύτερον και όχι λιγότερο σημαντικό, η αύξηση του ωραρίου, μοιραία οδηγεί στο να προκύψουν υπεράριθμοι καθηγητές, ειδικά στις ειδικότητες της πληροφορικής και των ξένων γλωσσών. Προκειμένου να αντιμετωπιστεί αυτό, οι τελευταίοι θα πρέπει να μετατεθούν υποχρεωτικά σε άλλα σχολεία, πιθανότατα και εκτός του νομού διαμονής τους.

Τέλος, ακόμη και αν ληφθεί υπόψιν η υποχώρηση που ανακοίνωσε ο υπουργός ότι όσοι δεν καλύπτουν το ωράριο τους θα δηλώνουν τρία σχολεία εντός της περιφέρειάς τους, αυτό σημαίνει ότι ένας εκπαιδευτικός μπορεί να κληθεί να υπηρετεί σε σχολείο εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά από το σπίτι του, αφού περιφέρειες εκπαίδευσης καλύπτουν εκατοντάδες τ.χλμ.

Αναλογία καθηγητή – μαθητών

Αν ληφθούν υπόψιν οι συγχωνεύσεις και το κλείσιμο σχολικών μονάδων, ο αριθμός μαθητών ανά τμήμα αυξάνεται σημαντικά, κάτι το οποίο θα έχει δυσμενέστατες επιπτώσεις στην παρεχόμενη ποιότητα εκπαίδευσης, κάτι που με ντετερμινιστική ακρίβεια οδηγεί στην περαιτέρω άνθιση της παραπαιδείας.

Ειδικότερα, στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση, ο αριθμός των μαθητών ανά τμήμα δεν μπορεί να υπερβαίνει τους 30. Ωστόσο, σημειώνουμε ότι το Υπουργείο Παιδείας ζήτησε από τους διευθυντές να δηλώσουν τη χωρητικότητα κάθε σχολικής αίθουσας, επισημαίνοντας πως σε κάθε μαθητή, θα πρέπει να αντιστοιχεί 1.5 τετραγωνικό μέτρο. Αυτό θα μπορούσε να σημαίνει πως πλέον, το μέτρο τείνει να μην είναι η αναλογία του αριθμού δασκάλου – μαθητών, αλλά το μέγεθος της αίθουσας.

Τέλος, ο υπολογισμός ενός ενιαίου μέσου όρου αναλογίας καθηγητών – μαθητών στα σχολεία της χώρας είναι δύσκολο να υπολογισθεί. Για παράδειγμα, σύμφωνα με τα διαθέσιμα στοιχεία, στα αστικά κέντρα της Ελλάδας, καμία τάξη δεν έχει λιγότερους από 27 μαθητές, όμως στα σχολεία της νησιωτικής Ελλάδας υπάρχουν σχολεία με λίγους μαθητές, τα οποία ωστόσο είναι απολύτως απαραίτητα.

Τα ωράρια των εκπαιδευτικών

Ο αριθμός των διδακτικών ορών για τους καθηγητές δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης ξεκινούν από 21 και φτάνουν τις 16. Όμως, 16 διδακτικές ώρες έχει δικαίωμα να εργασθεί ένας εκπαιδευτικός άπαξ και κλείσει το 20ό έτος εργασίας. Ωστόσο, ακόμη και σε αυτήν την περίπτωση, κάθε εκπαιδευτικός είναι υποχρεωμένος να παραμένει στον χώρο του σχολείου για 30 ώρες εβδομαδιαίως, όπως ορίζει ο Νόμος 1566/1985.

Οι... παχυλοί μισθοί των "τεμπέληδων"

Μεταξύ των τριών τελευταίων χωρών της ευρωζώνης συγκαταλέγεται η Ελλάδα όσον αφορά τους μισθούς των καθηγητών της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, σύμφωνα με μελέτη του Κέντρου Εκπαιδευτικών Μελετών και Τεκμηρίωσης της ΟΛΜΕ (Κ.Ε.ΜΕ.ΤΕ.). Πιο συγκεκριμένα, πρωτοδιοριζόμενος εκπαιδευτικός χωρίς παιδιά λαμβάνει 670 ευρώ, ενώ με δύο παιδιά 740 ευρώ.

Επιπλέον, υπενθυμίζουμε ότι αν και οι καθηγητές της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης αποτελούν το περίπου 2.3% του απασχολούμενου δυναμικού της χώρας, καρπώνονται με τους μικτούς μισθούς τους μόλις το 0,8% του παραγόμενου εγχώριου προϊόντος.

Τα στοιχεία της μελέτης του Κ.Ε.ΜΕ.ΤΕ. για τους μισθούς αναφέρονται στο σχολικό έτος 2011 – 2012, ενώ στο τέλος της έρευνας έχουν συμπεριληφθεί και οι μισθολογικές μειώσεις που προβλέπει το τρίτο μνημόνιο και αφορούν το τρέχον έτος. Αναλυτικότερα:

Κατώτερος ετήσιος μισθός (μικτά)

Στην τρίτη θέση από το τέλος βρίσκεται η Ελλάδα σχετικά με τον κατώτερο ετήσιο μικτό μισθό καθηγητή/τριας Γυμνασίου. Συγκεκριμένα, είναι 14104 ευρώ, δηλαδή περίπου 1007 ευρώ μικτά το μήνα, όταν ο ετήσιος μέσος όρος στην ευρωζώνη είναι 27335 ευρώ, δηλαδή 1952.5 ευρώ το μήνα, μικτά.

Οι δημόσιοι υπάλληλοι σε δημόσια διαπόμπευση

 σε λίγο θα εκτελούνται με συνοπτικές διαδικασίες  για να πετύχουμε μείωσή τους

Το σχέδιο της κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ και των υποστηρικτών της για το πετσόκομμα των μισθών των δημοσίων υπαλλήλων άρχισε πριν σχεδόν 6 μήνες.  Ήδη είχαν περάσει κάποιο μήνες από τις εκλογές, όπου ο Γιωργάκης  υπόσχονταν ότι δεν πρόκειται να παγώσει μισθούς και να καταργήσει επιδόματα. Αντίθετα μειώθηκαν τα επιδόματα στο δημόσιο κατά 20%  και κατά πολύ ο 130ς κι 14^ος μισθός. Όλα αυτά έγιναν αφού πραγματοποιήθηκε ένα επικοινωνιακό πογκρόμ ενάντια στους δημόσιους υπαλλήλους. 

Βασικοί άξονες ήταν ότι 

1.Είναι μεγάλος ο αριθμός τους, κανένας δε ξέρει πόσοι είναι μας έλεγε ο κ. Ραγκούσης (γι αυτό υποτίθεται και η απογραφή),

2.Κανένας δε γνωρίζει τι επιδόματα παίρνουν και εννοούσαν ότι σπαταλούνται χρήματα

3.Αμείβονται με μεγάλους μισθούς τι μεγάλους τεράστιους μας έλεγαν και συνέκριναν το καλύτερα αμειβόμενο Δ.Υ με το χειρότερα αμειβόμενο στους ιδιώτες

4. Είναι υπεύθυνοι για το τεράστιο έλλειμμα της χώρας

5. Δε δουλεύουν και φταίει γι αυτό η μονιμότητά τους

     Πάνω σ΄αυτούς τους άξονες τα παπαγαλάκια της πολιτικής και της ενημέρωσης έπεισαν τον κόσμο ότι ότι θα γίνει θα το κάνουν στους «κακούς» Δημ.υπαλ. Οι περισσότεροι κατάλαβαν ότι η κρίση αυτή δεν τους αφορά. Κάποιοι μάλιστα το χάρηκαν δε το κρυψαν….

Αλλά τα πράγματα πως προχώρησαν;

1.       Πραγματοποιήθηκε  η απογραφή και μάθαμε ότι οι Δημ.υπαλ. είναι 750.000 πάρά τις φωνές που τους ήθελαν πάνω από 1.000.000 μπορεί και παραπάνω, συμπεριλαμβανομένου των ιερέων και των στρατιωτικών για τους οποίους κανείς δεν μας ενημέρωσε πόσοι  είναι.

2.       Κανείς δε μας λέει πόσο είναι ο  βασικός μισθός και πόσο τα επιδόματα με αποτέλεσμα να θεωρούν κάποιοι ότι είναι υπέρογκη η μισθοδοσία τους.

3.       Με την απογραφή δε μάθαμε πόσο παίρνει ένας μέσος υπάλληλος, αλλά γενικώς ότι πληρώνεται περισσότερο από εκείνον στο ιδιωτικό τομέα.

4.       Τι κι αν με την περικοπή των μισθών τους έδωσαν πολλά χρήματα το έλλειμμα δε μειώνεται. Μάλιστα οι περαιώσεις από εκκρεμείς υποθέσεις και εικονικά τιμολόγια που ψήφισε η κυβέρνηση δίνει στο «παραγωγικό» ιδιωτικό τομέα το δικαίωμα να κλέβει. Τι κι αν χιλιάδες Δημ.υπαλ. δεν μπορούν να κρύψουν τίποτε;

5.        Τα επιχειρήματα ενισχύονται από το κ. Πάγκαλο που αποφαίνεται ότι 2 στους 3 Δ. Υπαλ. είναι άχρηστοι επομένως….

Στα πλαίσια των περικοπών η κατανάλωση μειώθηκε, έκλεισαν μαγαζιά γιατί οι Δημ. Υπάλληλοι ήταν οι σίγουροι πελάτες τους, έγινε ακόμη πιο δυσκίνητη η δημόσια διοίκηση γιατί οι περικοπές αφορούν μια σειρά νομοθετήματα για λιγότερους συμβασιούχους, για λιγότερες έως καθόλου υπερωρίες, για λιγότερα οδοιπορικά (και δε μιλώ για τα πλασματικά), αλλά και τομείς όπως η Παιδεία υποβαθμίστηκε, αφού στην ουσία δεν αναγνωρίζεται το έργο που επιτελούν οι δάσκαλοι και καθηγητές.

ΚΑΙ ΤΩΡΑ;

Ετοιμάζονται για το ενιαίο μισθολόγιο  δηλαδή με λίγα λόγια να μειώσουν ακόμη περισσότερο τους μισθούς, γιατί τα κορόιδα είναι οι Δημ.Υπάλληλοι…. δεν υπάρχει ποτέ περαίωση γι αυτούς….

     Ας καταλάβουν οι υπόλοιποι ότι έρχεται η σειρά τους …απλά ξεκινούν με τα εύκολα θύματα! Ας αντισταθούμε γιατί θα είναι αργά μετά για δάκρυα!

για το δημόσιο....

Το τελευταίο διάστημα  το δημόσιο και οι άνθρωποι που υπηρετούν σ΄αυτό δέχονται οξεία επίθεση από τη κυβέρνηση. Μια πολύπλευρη επίθεση που συνοψίζεται πρακτικά στο "κόψιμο" των αποδοχών των δημοσίων υπαλλήλων στη συρίκνωσή του με κατάργηση ή και συγχώνευση υπηρεσιών, με ξεπούλημα οργανισμών. Κι όλα αυτά έγιναν αφού έχει προηγηθεί μία καλοσχεδιασμένη προπαγάνδα για την αναποτελεσματικότητα , προσοχή όχι του δημοσίου, αλλά των δημοσίων υπαλλήλων που πίρνουν πολλά επιδόματα και κάθονται κ.ο.κ. Προσπάθεια που είχε στόχο να πειστεί η κοινωνία ή καλύτερα να στραφεί η κοινωνία ενάντίον τους. Κι αυτό με ασάφειες ως προς τον αριθμό των Δημοσίων Υπαλλήλων (Δ.Υ.), με ασάφειες ως προς τα επιδόματα και τους μισθούς. Τελικά  η κυβέρνηση κατάφερε εως τώρα ανώδυνα να περάσει τις περικοπές μιθών με τους άθλιους της ΤιΒι να επιχαίρουν......έως ότου έφεραν την ίδια και χειρότερη λαίλαπα στον ιδιωτικό τομέα. 

Κάποιοι μάλιστα θεωριτικοποίησαν τα μέτρα και τα μετέτρεψαν μεταρυθμίσεις. Οντως είναι αλλά επί το αρνητικότερο.

Αλλά αλήθεια τι είναι το περιώνυμο δημόσιο;

Το δημόσιο, είναι ο μηχανισμός του κράτους, στον οποίο στηρίζονται οι εκάστοτε κυβερνήσεις, είναι ο μηχανισμός του κράτους στον οποίο στηρίζονται οι πολίτες για να εξυπηρετηθούν, αλλά κύρια είναι  ο μηχανισμός του κράτους ο οποίος καλείται να υπερασπιστεί το δημόσιο συμφέρον. Δημόσιο συμφέρον σημαίνει υπεράσπιση κρατικής περιουσίας υλικής και άυλης.

Ας πούμε η Παιδεία είναι μια άυλη περιουσία, τα αρχαία υλική και άυλη, Ο ΟΣΕ , ΔΕΗ κλπ υλική

Πάνω στο δημόσιο βιαιοπράγησαν όλες οι κυβερνήσεις ...και των δύο κομμάτων. Οι πελατειακές σχέσεις ήταν το κυριότερο όλων. Ήταν εκείνες που καθόρισαν τις υψηλές δαπάνες, οι οποίες  δαπάνες είναι το πρόσχημα να ξεπουληθούν, να απολυθούν και να λεηλατηθούν κομβικοί  πυλώνες από τους ιδιώτες. Οι δαπάνες βέβαια επικεντρώνονται κυρίως στη μισθοδοσία των υπαλλήλων.

Μάλιστα για να ενισχύσουν τα επιχειρήματά τους βάζουν στην ίδια μοίρα τις διεκδικήσεις , συνδικαλιστικά των εργαζομένων με το μεγάλο πάρτυ που γινόνταν τόσα χρόνια. Οι συμπεριφορές αρχισυνδικαλισταράδων μάλιστα είναι επιχείρημα για να αποδείξουν ότι ο συνδικαλισμός δεν περπατάει. Κανένας βέβαια δεν αναφέρεται ότι στο συνδικαλισμό οφείλεται η οποιαδήποτε μικρή ή μεγάλη κατάκτηση.

Οι δαπάνες

Όπως αντιλαμβάνεστε σε καμμιά περίπτωση δε συμφωνώ με τη κρατούσα λογική για τους Δ.Υ. Είμαι σε θέση να γνωρίζω ότι το πάρτυ για τις δαπάνες δεν οφείλεται στη μισθοδοσία και τους πενιχρότατους μισθούς των Δ.Υ. Οφείλεται στους ανεξέλεγχτους διαγωνισμούς του δημοσίου οι οποίοι κατάφεραν να κάνουν πλούσιους πολύ λίγους και να προσφέρουν ελάχιστα. με λίγα λόγια η ιδιωτική πρωτοβουλία έφαγε από παντου από το δημόσιο. Οι δαπάνες οφείλονται στην αγορά υποβρυχίων που γέρνουν και όχι σε επιδόματα που είναι πενιχρά και συμπληρώνουν απλά μισθούς πείνας. 
Οι δαπάνες οφείλονται στους υπέρογκους  εξοπλισμούς και όχι στην πρόσληψη γιατρών και νοσοκόμων.

Τα πάρτυ της Siemens  γίνονταν μέσα στα υπουργεία με αποδέκτες υπουργούς και με αντίτιμα μικρά για τον εκσυγχρονισμό της δημόσιας διοίκησης

....επομένως  είναι μ΄αυτή την έννοια αναποτελεσματικό το Δημόσιο. Αναποτελεσματικό γιατί από τα πάνω κατευθύνει τα στελέχη του σε ένα αξίωμα. Εδώ τα κονομάμε. Στα πλαίσια αυτά οι μεγάλες μίζες κρύβονται από τις μικρομίζες, τα φακελλάκια  στους γιατρούς και τα δωράκια στην πολεοδομία. 

Γίνεται αναποτελεσματικό, γιατί ο καθηγητής δεν είναι σε θέση να ανταπεξέθει και τον οδηγούν στα παράνομα ιδιαίτερ που είναι και το εύκολο χρήμα. Θα μου πει κάποιος παρανομια τα μεν ,παρανομάι τα δε. Δε διφωνώ διόλου. Διαφωνώ με την πρόθεση να αναδειχθούν τα δεύτερα για να καλυφθούν τα πρώτα. 

Τι πρέπει να γίνει;

Θεωρώ ότι το συνδικαλιστικό κίνημα πρέπει να κατευθυνθεί σε λύσεις αφού πρώτα αναδείξει ποιος πραγματικά κερδίζει από το αναποτελεσματικό δημόσιο. Ποιες είναι ας πούμε οι πραγματικές δαπάνες-φούσκες. Σε πολλές περιπτώσεις και σε καιρούς που δε συζητούνταν κάτι  σημαντικό, υγιείς συνδικαλιστικές αριστερές δυνάμεις προσπάθησαν να αναδείξουν τα προβλήματα, αλλά δεν εισακούστηκαν. Παρ΄όλα αυτά έκαναν πάταγο αποκαλύψεις βοηθούμενοι και από μεγάλα γεγονότα όπως στο σκάνδαλο Ζαχόπουλου, όπου εκεί οι εργαζόμενοι από πολύς νωρίς είχαν καταγγείλει αλόγιστες δαπάνες που κατέληγαν με τις ευλογίες διακομματικά σε τσέπες τρίτων. Το παράδειγμα που αναφέρω δεν είναι τυχαία επιλεγμένοα αλλά αντίθετα  είναι συγκεκριμένο, αφού υπάρχουν συγκεκριμένες αποκαλύψεις από τον ελεγχτή δημόσιας διοίκησης, έστω και αργά.

Τα σωματεία θα πρέπει να περάσουν (αν και πολλά τις έχουν κάνει) σε συγκεκριμένες προτάσεις. Κυρίως χρειάζεται να τις προβάλλουν στη κοινωνία..να τις μάθει η κοινωνία!

Το κυριότερο απ΄όλα πρέπει να εμποδίσουν το δεύερο φαγοπότι που έρχεται. Το ξεπούλημα της δημόσια περιουσίας στα αρπακτικά που περιμένουν. Το χαλί έχει στρωθεί διακομματικά. Απαξίωσαν τομείς δημοσίου για να τους ξεπουλήσουν όσο κι όσο.Τι σημαίνει άλλωστε η απαξίωση του ΟΣΕ με τη καθήλωση σε καθεστώς Χαρίλαου Τρικούπη; Όπως πούλησαν την Ολυμπιακή γιατί λέει θα προχωρούσε η ανταγωνιστικότητα και εκείνο που κατάφεραν είναι ένα μεγάλο μονοπώλιο ιδιωτικό να κάνει ότι θέλει.

Το ίδιο θα συμβεί παντού! Το ιδιωτικό κεφάλαιο αποθρασυμμένο πλέον επιθυμεί να αρπάξει όχι  ζημιογόνους τομείς, αλλά κερδοφόρους. πήρε τους δρόμους και τα διόδια, αφού  κοστολόγησε κατασκευή νέων οδικών αξόνων υπερδιπλάσια, επιθυμεί να πάρει τη ΔΕΗ. Και είναι εύκολο να το πετύχει αυτό αφού έχει μία κυβέρνηση που είναι έτοιμη για όλα! Αφού έχει δικά της μέσα ΜΜΕ που ελέγχουν οποιαδήποτε φωνή, αφού έχει πρόθυμους από μεγάλο φάσμα του πολιτικού συστήματος.
Η μοναδική απάντηση είναι η αντίσταση

Κυβέρνηση, Ψέμματα και απογραφή

Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ

Στις 23 Ιουλίου  λήγει η περιώνυμη απογραφή των Δημοσίων Υπαλλήλων. Μια απογραφή η οποία ξεκίνησε με τυμπανοκρουσίες από τη κυβέρνηση. Με τυμπανοκρουσίες και πολλά ψέμματα. Με πολλά ψέμματα, αλλά και παλινωδίες ως προς στα στοιχεία που θα συγκεντρώνονται.

Εν αρχή το ΨΕΜΜΑ

Δύο υπουργοί βγήκαν στο γυαλί και υποστήριξαν  ότι «κανείς δε ξέρει πόσοι είναι οι δημόσιοι υπάλληλοι» Οι κυριότεροι υπουργοί της κυβέρνησης ο κ. Παπακωνσταντίνου και ο κ. Ραγκούσης οι αρμοδιότεροι όλων. Μ΄αυτό το ψέμμα (το ψέμμα έχει γίνει ο άλλος τους εαυτός) προσπάθησαν να πείσουν το κόσμο ότι οι «κακοί» δημόσιοι υπάλληλοι είναι η αιτία των δεινών μας. Κι ως ένα σημείο τα κατάφεραν. Για να επιβεβαιώσουν αυτά που έλεγαν ανέφεραν και νούμερα που άγγιζαντο 1.000.000 και το ξεπερνούσαν και  ανήγγειλαν απογραφή. Και ο ποιο δύσπιστος πολίτης τους πίστεψε. Γύρισαν τη μισή κοινωνία ενάντια στην άλλη μισή!

Από την αρχή η ΑΔΕΔΥ διαφώνησε με τα νούμερα που έδωσαν οι υπουργοί λέγοντας ότι οι δημόσιοι υπάλληλοι είναι 450.000.

Ο καθένας που είναι σχετικός με τη δημόσια διοίκηση γνωρίζει ότι κάθε Διευθυντής ή  το Διοικητικό τμήμα κάθε Υπηρεσίας είναι σε θέση να γνωρίζει τους υπαλλήλους του. Και όχι μόνο αυτό, αλλά να ξέρει και που είναι χρεωμένοι. Ποια είναι η θέση ευθυνης τους. Και πριν από αυτούς  τους ξέρει το ίδιο το κράτος. Αφού αναγράφονται

Στην απογραφή προτάθηκαν να μπουν όλοι όσοι πληρώνονται από το δημόσιο. Είτε είναι μόνιμοι είτε συμβασιούχοι τριών μηνών, οι ωρομίσθιοι καθηγητές κλπ, κλπ, αλλά και οι ερευνητές των πανεπιστημίων που δεν πληρώνονται από το Δημόσιο.Μπήκαν επίσης οι στρατιωτικοί και οι παπάδες. Αλήθεια δε γνωρίζει το Υπουργείο άμυνας τα μέλη του; Σε ποιους τα λένε;

Η ΑΠΟΓΡΑΦΗ

Η απογραφή ήταν μέσα στις εντολές της τρόικας έτσι ώστε με το πάτημα ενός κουμπιού να ελέγχει τις δαπάνες του δημοσίου...και να τις περικόπτει. Να είναι σε θέση να κάνει απολύσεις...πρώτα συμβασιούχων και μετά βλέπουμε...

Η απογραφή εντάσσεται σ΄ενα σχέδιο που αποβλέπει μειώσεις μισθών μέσω ενός ενιαίου μισθολογίου. Περικοπή των επιδομάτων. Μείωση των καθαρών αποδοχών.

Η απογραφή είχε και την «πλάκα» της. Πραγματοποιήθηκε με εκβιασμούς του τύπου: Όποιος δεν απογραφεί δεν πληρώνεται. (Πασοκικός τσαμπουκάς)

 Όλοι οι Δημόσιοι Υπάλληλοι ξόδεψαν ώρες για να απογραφούν. Υπήρξαν άνθρωποι που έβαλαν ξυπνητήρι γιατί το σύστημα  λειτουργούσε καλά μόνο κατά τις 3.00-4.00. Υπήρξαν δημόσιοι υπάλληλοι που έκαναν πάνω από δύο αιτήσεις απογραφής για να είναι σίγουροι. Επομένως κάποια νούμερα που ακούγονται είναι πλασματικά.

Το κυριότερο.

Ελπίζω να μην υπάρξει κάποιος χάκερ και μαζέψει όλα τα στοιχεία των στρατιωτικών με διευθύνσεις κλπ.

Αλλά:

Και να μην αρχίσουν οι έγκυροι δημοσιογράφοι να μας δείχνουν με το δάχτυλό τους δημοσίους υπαλλήλους, τον μεγάλο αρισθμό κλπ. Ας κοιτάξουν τους μισθούς τους και τα ακριβά ενδύματά τους.