Συμφωνία των Πρεσπών: Για το έθνος και την εθνική ταυτότητα

του Βασίλη Νιτσιάκου,

καθηγητής Κοινωνικής Λαογραφίας στο Τµήµα Ιστορίας και Αρχαιολογίας του Πανεπιστηµίου Ιωαννίνων και διδάκτορας Κοινωνικής Ανθρωπολογίας στο Πανεπιστήµιο Κέµπριτζ

(αναδημοσίευση από το Έθνος)

Στο πεδίο των επιστηµών της Ανθρωπολογίας και της Κοινωνιολογίας έχουν διατυπωθεί πολλές θεωρίες περί έθνους και εθνικής ταυτότητας. Ο χαρακτήρας του παρόντος κειµένου δεν µας επιτρέπει να αναφερθούµε σε αυτές. Ωστόσο, στο πεδίο της πολιτικής µπορεί κανείς να αντιστοιχίσει κάποιες από τις επιστηµονικές θεωρίες µε τις κυρίαρχες σε αυτόν τον χώρο. Μπορούµε, λοιπόν, να πούµε ότι στα δύο άκρα του συνεχούς των θεωριών περί έθνους και εθνικής ταυτότητας τοποθετούνται δύο διαµετρικά αντίθετες προσεγγίσεις και αντιλήψεις. Η πρώτη είναι η «ουσιοκρατική» ή «οργανική» και η δεύτερη η «βουλησιαρχική», την οποία θα µπορούσε να συνδέσει κανείς grosso modo µε την επιστηµονική θεωρία της «κοινωνικής κατασκευής».

Η ουσιοκρατική κυριάρχησε στην πρώτη φάση ανάπτυξης του εθνικισµού τον 18ο και τον 19ο αιώνα, και βασίζεται στην άποψη ότι το έθνος απορρέει από τη φυλή όταν αυτή αποκτά συνείδηση του εαυτού της. Πρόκειται για τον γνωστό βιολογισµό, σύµφωνα µε τον οποίο τα πολιτισµικά εν γένει φαινόµενα καθορίζονται από βιολογικούς παράγοντες. Το αίµα, δηλαδή η κοινή βιολογική καταγωγή, είναι ο κυριότερος. Το έδαφος, το φυσικό περιβάλλον και όσα χαρακτηριστικά απορρέουν από αυτό επίσης θεωρούνται σηµαντικά. Εξ ου και η αναφορά στο «δίκαιο του αίµατος και του χώµατος». Αλλωστε, η ίδια η λέξη «φυλή» προέρχεται από το ρήµα «φύω», που σηµαίνει «φυτρώνω». Είναι σαν οι «όµαιµες» οµάδες να βγαίνουν από τη γη. Με αυτό συνδέονται και οι καταγωγικοί µύθοι περί «αυτοχθονίας». Η έννοια του «γένους» από το ρήµα «γεννώ» έχει παρόµοιες καταβολές. Είναι αυτονόητο ότι µιλάµε για τον «φυλετισµό», δηλαδή τον ρατσισµό.

Το έθνος ταυτίζεται µε τη φυλή, που είναι βιολογική κατηγορία, και τόσο αυτό όσο και η εθνική ταυτότητα θεωρούνται αιώνιες και αµετάβλητες στον χρόνο κατηγορίες, οντότητες έξω από την ιστορία, σχεδόν µεταφυσικές. Μάλιστα, συνδέονται µε απόψεις για περιούσιους και ανώτερους φυλές/έθνη/λαούς. Επιπλέον, θεωρείται ότι αυτές οι ταυτότητες είναι καθαρές και αµόλυντες από προσµείξεις µε «ξένο αίµα», κάτι που συγκροτεί βασικό στοιχείο της αντίστοιχης ιδεολογίας από την οποία απορρέουν ιδέες όπως αυτή της ξενηλασίας και της ξενοφοβίας. Αυτές οι αντιλήψεις προκύπτουν αρχικά στο πλαίσιο του γερµανικού ροµαντικού εθνικισµού και γνωρίζουν µεγάλη διάδοση στον χώρο και τον χρόνο.

Η βουλησιαρχική αντίληψη και άποψη, αντίθετα, υποστηρίζει την ιστορικότητα του έθνους, ότι δηλαδή τόσο το έθνος όσο και οι εθνικές ταυτότητες είναι προϊόντα της Ιστορίας και ο σχηµατισµός του έθνους-κράτους είναι προϊόν της νεωτερικότητας, δηλαδή της εποχής της Βιοµηχανικής Επανάστασης, του αστικού κράτους και των συµπαροµαρτούντων. Σε προηγούµενες ιστορικές περιόδους δεν έχουµε έθνη-κράτη, αλλά πολυεθνοτικές αυτοκρατορίες, πόλεις-κράτη κ.λπ.

Το έθνος, σύµφωνα µε αυτήν την πολιτική θεωρία, δεν είναι µόνο ιστορικό φαινόµενο, αλλά είναι και αποτέλεσµα πολιτικής βούλησης. Ως τέτοιο εξαρτάται από τη συνείδηση, και όχι από το αίµα και τα άλλα βιολογικά χαρακτηριστικά. Στη βάση µιας πολιτισµικής κοινότητας, µιας κοινότητας ανθρώπων που µοιράζονται κοινά πολιτισµικά χαρακτηριστικά, όπως γλώσσα, ήθη και έθιµα, θρησκεία κ.λπ., και έχουν συνείδηση της ενότητάς τους, µπορεί να συγκροτηθεί µε βάση την κοινή επιθυµία και βούληση µια πολιτειακή οργάνωση µε τη µορφή του κράτους και έτσι να προκύψει το έθνος-κράτος. Σε αυτό το πλαίσιο διαµορφώνονται ανάλογοι ιδεολογικοί µηχανισµοί και αφηγήµατα κοινής καταγωγής, µυθιστορίες, προκειµένου να ενισχύονται η ενότητα και η συνοχή του έθνους. Πρόκειται, µε άλλα λόγια, για την πολιτικοποίηση της εθνότητας και την εθνικοποίηση της πολιτείας. Αυτή η αντίληψή µας έρχεται από τη Γαλλία και βρίσκεται στον αντίποδα της ουσιοκρατικής θεωρίας.

Είναι γεγονός ότι στην επιστήµη η ουσιοκρατική θεωρία εγκαταλείφθηκε από τις αρχές του 20ού αιώνα, ωστόσο στο πεδίο της πολιτικής «ζει και βασιλεύει». Καλλιεργείται και αναπαράγεται από συντηρητικά κόµµατα και, σε ό,τι αφορά στην κοινή γνώµη, αποτελεί κυρίαρχη ιδεολογία. Η αντίληψη, για παράδειγµα, ότι την εθνική ταυτότητα την κληρονοµείς βιολογικά από γεννησιµιού σου και ότι αυτή δεν αλλάζει, γεγονός που αποτυπώνεται στα γνωστά συνθήµατα «Ελληνας γεννιέσαι, δεν γίνεσαι» ή «Αλβανέ, δεν θα γίνεις Ελληνας ποτέ», χαρακτηρίζει τις αντιλήψεις πολλών Ελλήνων. Είναι γνωστό, βέβαια, ιστορικά ότι πολλές οµάδες εξελληνίστηκαν, όπως είναι γνωστό ότι χιλιάδες Αλβανών έγιναν και γίνονται Ελληνες…

Αν µείνουµε, λοιπόν, στη αντίληψη ότι η εθνική ταυτότητα είναι βιολογική κατηγορία, τότε, φυσικά, δεν µπορούµε να δεχτούµε ότι αυτή µπορεί εύκολα να αλλάξει. Εάν τη νοήσουµε, όµως, ως πολιτισµική κατηγορία, τότε εύκολα αντιλαµβανόµαστε ότι είναι ρευστή, µεταβλητή και ότι µπορεί να γίνει αντικείµενο διαχείρισης, αλλά και συγκρούσεων. Στο πεδίο της επιστήµης, από την άλλη πλευρά, η κυρίαρχη θεωρία σήµερα είναι αυτή της κοινωνικής κατασκευής των ταυτοτήτων, όποιες και αν είναι αυτές.

Οπως όλες οι ταυτότητες, έτσι και η εθνική συγκροτείται ιστορικά και, ως εκ τούτου, παρουσιάζει ρευστό χαρακτήρα, δηλαδή αλλάζει µέσα στον χρόνο. Μάλιστα, µπορεί να είναι και αποτέλεσµα επιλογής. Το έθνος, επίσης, είναι προϊόν της Ιστορίας και στη µορφή που το ξέρουµε σήµερα, ως έθνος-κράτος, δηλαδή, συνδέεται µε την ευρωπαϊκή νεωτερικότητα. Αυτό δεν σηµαίνει, βεβαίως, ότι το έθνος ως πολιτισµική κοινότητα, ως εθνότητα, δεν µπορεί να πρoϋπάρχει του κράτους. Η συζήτηση που γίνεται ανάµεσα στους λεγόµενους «εθναµύντορες» και τους «εθνοµηδενιστές», κατά την άποψή µας, έχει παραστρατήσει λόγω του µανιχαϊσµού, που συνήθως εµφιλοχωρεί σε τέτοιου είδους «διαλόγους». Αυτό, όµως, είναι µια άλλη συζήτηση. Προς το παρόν, µπορεί κανείς να εφαρµόσει τα παραπάνω στην τρέχουσα πολιτική κατάσταση στην Ελλάδα και να βγάλει τα συµπεράσµατά του.

Λίγο σεβασμό στα θύματα του Ζαχαριάδη

του Κλέαρχου Τσαουσίδη

       Μπόλικα δημοσιεύματα και εκπομπές για τον γενικό γραμματέα του ΚΚΕ Νίκο Ζαχαριάδη, με αφορμή την έκδοση δύο τόμων των απάντων του και την εκδήλωση που έγινε στον τελευταίο τόπο εξορίας του, το Σουργκούτ, εκεί που αυτοκτόνησε.

Εξαρχής ξεκαθαρίζω ότι όλα τα λεγόμενα από μέλη της οικογένειάς του -και εν προκειμένω από τον γιο του Ιωσήφ- τα σέβομαι απόλυτα. Αυτά είναι ανθρώπινα.

Όμως, ανθρώπινο είναι να απαιτήσει κανείς από τους νέους αγιογράφους του Νίκου Ζαχαριάδη να είναι σεμνότεροι όταν μιλούν ή γράφουν για διώξεις, παρακολουθήσεις (!), εκτοπίσεις σε βάρος του. Δηλαδή μεθοδεύσεις κοινές στο ΚΚΕ καθ' όλη τη διάρκεια της διοίκησης Ζαχαριάδη και επιγόνων, μεθοδεύσεις χυδαίες και αντιδημοκρατικές, που οδήγησαν στελέχη στην οδύνη, την αυτοκτονία ή και την εκτέλεση με την κατηγορία του πράκτορα του εχθρού, διαδικασίες που ο Ζαχαριάδης και οι άνθρωποι του επέβαλαν στο κόμμα σε όλα τα επίπεδα.

Θυμίζω απλώς τη βαθυστόχαστη ανάλυση του Ζαχαριάδη, λίγες μέρες αφότου είχε γυρίσει στην Ελλάδα, στις 12 Ιουνίου 1945, όπως την κατέγραψε ο «Ριζοσπάστης» για τον αρχικαπετάνιο Άρη:

«Ο σ. Ζαχαριάδης μας ανακοίνωσε ότι η Κ.Ε. του ΚΚΕ, αφού συζήτησε πάνω σε εκθέσεις που ήλθαν από διάφορες κομματικές οργανώσεις, αποφάσισε να καταγγείλει ανοιχτά την ύποπτη και τυχοδιωκτική δράση του Άρη Βελουχιώτη ή Θανάση Κλάρα ή Μιζέρια».

Χωρίς σχόλια.

Συνυπεύθυνοι

         Δεν πρόκειται να σχολιάσω ούτε τη δολοφονία του Κώστα Καραγιώργη, την ηθική εκτέλεση του Πλουμπίδη, τις αγριότητες στο Μπούλκες και στην Τασκένδη. Ούτε τη συμπεριφορά σε βάρος του αρχιστράτηγου του Δημοκρατικού Στρατού Μάρκου Βαφειάδη (αυτόν ποιος τον είχε εξορίσει στη Σιβηρία;), του πρωθυπουργού του βουνού Μήτσου Παρτσαλίδη. Όλα τα μέλη των Κεντρικών Επιτροπών και των Πολιτικών Γραφείων είχαν την ίδια ευθύνη με τον Ζαχαριάδη. Έτσι έστρωσαν, έτσι κοιμήθηκαν όλοι. Και ο ίδιος ο Ζαχαριάδης.

         Θα αναφερθώ όμως, κι όσο μπορώ με ονόματα, στους αγωνιστές της Αριστεράς που δεν συμμετείχαν στο ΚΚΕ ή που, όντας μέλη του, δεν είχαν διανοηθεί ακόμη σε ποια εγκληματική διαδικασία είχαν εμπλακεί στα πρώτα χρόνια της εμπέδωσης του σταλινισμού.

Το 1931, χρονιά που ο Ζαχαριάδης διορίζεται καθοδηγητής του ΚΚΕ (γενικός γραμματέας έγινε το 1934), διαφεύγουν με πλοίο στην ΕΣΣΔ οκτώ υψηλά κομματικά στελέχη που δραπέτευσαν από τις Φυλακές Συγγρού. Ανάμεσά τους τα παλιά μέλη του Πολιτικού Γραφείου Ανδρόνικος Χαϊτάς και Κώστας Ευτυχιάδης, που συλλαμβάνονται την περίοδο των σταλινικών εκκαθαρίσεων (1937-38) και εκτελούνται. Το ίδιο κι ο Μάρκος Μαρκοβίτης. Εξαφανίζεται κι ο Μπεζεντάκος που τραγουδάμε ακόμη τη δραπέτευσή του. Εκτελούνται ο παλιός γενικός γραμματέας της ΟΚΝΕ Γιώργος Κολοζώφ, ο Αλέξης Πηλιώτης, μέλος της Κ.Ε. του ΚΚΕ. Το 1938 εκτελείται κι ο δάσκαλος Γιάννης Ιορδανίδης, σύζυγος της συγγραφέα Άννας Ιορδανίδου.

Ακολουθούν Πόντιοι κομμουνιστές και Έλληνες της Διεθνούς Ταξιαρχίας. Μήπως θα μάθουμε ποτέ πόσοι και ποιοι;

Και ήρθε η ανάταση του ελληνικού λαού στην κατοχή, χάρη στον Άρη Βελουχιώτη (τον... Μιζέρια) και τα στελέχη που πίστεψαν στην ενότητα του λαϊκού κινήματος. Η συμμορία που πήρε στα χέρια της το ΚΚΕ τους βαφτίζει κι αυτούς χαφιέδες: ο πράκτορας Σιάντος, οι χαφιέδες της Προσωρινής Επιτροπής, οι εχθροί του λαού... Όλοι σχεδόν οι καπετάνιοι. Έτσι οδηγήθηκε στην αυτοκτονία ο κόκκινος συνταγματάρχης Ευριπίδης Μπακιρτζής, ο ελευθερωτής της Θεσσαλονίκης.

  

Αρχειομαρξιστές και τροτσκιστές

        Στο δεύτερο αντάρτικο έχουμε εκτελέσεις μόνιμων αξιωματικών που είχαν περάσει στον Δημοκρατικό Στρατό, όπως οι Γεωργιάδης και Γιαννούλης, και στελεχών που αντιδρούσαν στη μεγαλομανία του Ζαχαριάδη.

       Συνεχίζω με τους αρχειομαρξιστές / κομμουνιστές του Αγρινίου, αρκετοί από τους οποίους ήταν αντάρτες του ΕΛΑΣ: από τον Απρίλη ώς τον Αύγουστο του '44, οι σταλινικοί εκτέλεσαν τον επικεφαλής τους Πάνο Αναστασίου και τους Αρμογένη, Νίκο Ζαχαριάδη (!), Ζησιμόπουλο, Γιάννη, Μήτσο και Θεμελή Θεμελή, Καλογεράκη, Μήτσο, Νίκο, Γιάννη, Τριαντάφυλλο και Λευτέρη Καπετανάκη, Κωνσταντίνου, Θόδωρο και Κώστα Λαδά, Γιάννη Μάγειρα, Κώστα Μπαϊρακτάρη, Ξανθόπουλο, Παγώνη, Θωμά Παπαδόπουλο, Ράπτη, Αλέκο και Γιώργο Ντούβα.

     Ο φόρος των τροτσκιστών / κομμουνιστών ήταν πολύ μεγαλύτερος. Ο ίδιος ο Μπαρτζώτας, από τα πρωτοπαλίκαρα του Ζαχαριάδη, επαίρεται ότι εξοντώθηκαν περισσότεροι από 300 τον Οκτώβρη του '44 και στη διάρκεια των Δεκεμβριανών. Κάποια ονόματα τροτσκιστών που εκτελέστηκαν κυρίως από την ΟΠΛΑ: Δ. Βουρζούκης, Σταύρος Βερούχης, Θ. Δημητριάδης, Μήτσος Μελιάδης, Σ. Στεφάνου, Σ. Στεργίου, Σ. Πηλίτσης, Κοσμάς Χαριτωνίδης, Σταής (Καρβούνης), Κώστας Μάγγος, Νίκος Αραβαντινός, Ν. Βενετσάνος...

          Αυτοί δεν γύρεψαν αγιογραφίες. Μια συγγνώμη;

ΠΗΓΗ: Αυγή

Βιβλίο Κουφοντίνα: Free ή our thinking zone;

 Του Δημήτρη Χριστόπουλου

Πριν έρθω να μιλήσω στην εκδήλωση(*) αυτή έψαξα πρόχειρα τη βιβλιοθήκη μου για να βρω βιβλία των οποίων οι συγγραφείς βαρύνονται εγκλήματα. Κι όχι όποια όποια αλλά με τα πιο απεχθή και κυρίως αυτά της ανθρωποκτονίας, γενοκτονίας, παιδεραστίας.

Βρήκα βιβλία εγκληματιών του κοινού ποινικού δικαίου, από το Ζακ Μεσρίν, (νούμερο ένα δημόσιο κίνδυνο σε τρεις χώρες και ήρωα εκπληκτικής ομώνυμης ταινίας προ τετραετίας), ένα βιβλίο που είχα αγοράσει μια φορά στο Μοναστηράκι από τον ίδιο τον Κοεμτζή λίγα χρόνια προτού πεθάνει και μια συλλογή αυτοβιογραφικών σημειωμάτων των μεγαλύτερων μαφιόζων του 20ου αιώνα. Βρήκα το βιβλίο Ο Ιωάννης Ράλλης ομιλεί εκ του τάφου του και επίσης μια συλλογή για τη Βαϊμάρη  όπου έχει κείμενα του Αϊνστάιν, του Χαίνριχ Μαν και του Φρόυντ αλλά και του νεαρού Γκαίμπελς! Ληστρικά μυθιστορήματα, βιογραφίες του Φώτη Γιαγκούλα, του πιο στυγερού Θεσσαλού λήσταρχου του περασμένου αιώνα, (δύο μάλιστα βιβλία κυκλοφόρησαν μόλις το 2013 και το 2014, το ένα φοβερό και το συστήνω), αυτοβιογραφία του μακελάρη της Sabra και Satila, Ariel Sharon με τίτλο Warrior,  αυτοβιογραφία του εκ των ιδρυτών των Ερυθρών ΤαξιαρχιώνRenato Curcio, βιβλία του IRA, αλλά και την Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων του γνωστού για τις παιδεραστικές προτιμήσεις του Κάρολ Λιουις, και πάει λέγοντας.

Είμαι ένας μάλλον φιλήσυχος άνθρωπος που αποστρέφεται τη βία και, όπως όλοι οι εχέφρονες άνθρωποι, έτσι και εγώ θα προσφύγω στη βία μόνο αμυνόμενος. Ή τουλάχιστον έτσι πιστεύω για τον εαυτό μου. Με δυο λόγια: δεν είναι καινοφανές ότι το έγκλημα έλκει τη λογοτεχνία, την ιστορία και την πολιτική. Υπό την έννοια αύτη, το βιβλίου του Κουφοντίνα, στο βαθμό που εξιστορεί από τα μέσα της ζωή ενός στεγανού ένοπλου χώρου, μου παρουσιάζει ενδιαφέρον. Προφανώς λοιπόν, η μη διάθεσή του από το βιβλιοπωλείο Free Thinking Zone είναι δικαίωμά του και, υπό την έννοια αυτή, δεν κάνουμε συζήτηση που μπορεί να διεξαχθεί με όρους δικαιωμάτων. Επισημαίνω πάντως πως αν η άρνηση πώλησης του βιβλίου μεταλλάσσονταν, στο όνομα του αποτροπιασμού που προκαλεί το περιεχόμενο του σε απαγόρευση κυκλοφορίας του με ασφαλιστικά μέτρα κατάσχεσης, όπως μερικά χρόνια πίσω το Μν του Μίμη Ανδρουλάκη ή τα σκίτσα του Haderer που παρουσιάζουν τον Χριστό να καπνίζει χασισέλαιο, τότε θέλω να πω – και ελπίζω σε αυτό να συμφωνούμε – ότι αυτό θα επρόκειτο για επαίσχυντη λογοκρισία η οποία θα έβρισκε ενάντιά της κάθε σοβαρό φιλελεύθερο άνθρωπο, όσο και αν δεν του αρέσει ότι ο Κουφοντίνας βγάζει βιβλίο. Ας μη το αγοράσει.

Έρχομαι τώρα στο επίδικο που είναι κάτι διαφορετικό: η απόφαση μη διάθεσης του βιβλίου από ένα από τα πολλά βιβλιοπωλεία της χώρας τούτης. Εδώ όμως υπάρχει κάτι κρίσιμο. Η απόφαση αυτή ελήφθη υπό τη μορφή ενός politicalstatement και όχι όπως – όπως.

Είναι απολύτως διαφορετικό από το να έρθει κάποιος ανυποψίαστος ελληνόφωνος τουρίστας, να ζητήσει το βιβλίο και ο πωλητής να του πει ότι «δεν πουλάμε τέτοια βιβλία εδώ μέσα». Και στη μια και στην άλλη περίπτωση, το αποτέλεσμα είναι το ίδιο, αλλά εδώ το βιβλιοπωλείο επέλεξε να το κάνει φωναχτά με κάτι σαν επιτύμβια στήλη που κλείνει τη συζήτηση λέγοντας  «δικαίωμα στην ελευθερία χωρίς δικαίωμα στη ζωή δεν μπορεί να υπάρχει».  Παρεμπιπτόντως, όλοι γνωρίζουμε περιπτώσεις ανθρώπων που έδωσαν τη ζωή τους για την ελευθερία άλλων, οπότε αυτό – πέραν των συναισθηματικών φορτίσεων – εισάγει κι ένα στοιχείο πραγματολογικής ακυρότητας της εν λόγω φράσης.

Αυτό, λοιπόν, με βάζει σε σκέψεις. Για ποιον λόγο; Είναι πιο στυγερός δολοφόνος ο Κουφοντίνας από τους ειδεχθείς εγκληματίες για τους οποίους έκανα λόγο στην αρχή; Τι είναι αυτό που διακρίνει τις δύο περιπτώσεις. Ο αριθμός των νεκρών; Μήπως το μέγεθος της οδύνης; Μήπως η χρονική εγγύτητα με τα περιστατικά; Πώς ορίζεται το κατώφλι της απαξίας στη μια και πώς σε μια άλλη περίπτωση.

Αντιλαμβάνεστε πόσο επισφαλή και μαχητά είναι αυτά τα κριτήρια. Αν μου πείτε ότι «η 17Ν είναι ζώσα πραγματικότητα στην ελληνική κοινωνία, ασκεί επίδραση σε τμήματα της Αριστεράς – και απέναντι σε αυτό συνιστά πολιτική διαμαρτυρία η μη πώληση, ενώ ο Γιαγκούλας είναι υπόθεση της ιστορίας» θα απαντήσω ότι ο Γιαγκούλας και ο Νταβέλης ήταν λαϊκά ινδάλματα με φοβερή επίδραση στην εποχή τους. Μήπως άραγε τότε  δεν θα έπρεπε να πουλιούνται τα βιβλία τους;

Για το λόγο αυτό, όσο κι αν είναι δικαίωμα του καθενός να πουλάει ό,τι θέλει στο βιβλιοπωλείο του – παλιότερα κάποια super market κάνανε εμπάργκο σε προϊόντα ευρωπαϊκής χώρας επειδή δε στήριζε τις ελληνικές θέσεις στο μακεδονικό, σήμερα ένα άλλο super market διαφημίζεται λέγοντας ότι απασχολεί μόνο Έλληνες  - το δικαίωμα αυτό δεν σημαίνει ότι η απόφαση τουsuper market ή του βιβλιοπωλείου δεν εκτίθεται στη βάσανο της δημόσιας κριτικής, αποδοκιμασίας, κοροϊδίας και  απαρέσκειας.

Όχι επειδή παραβίασε το δικαίωμά μου να βρω το βιβλίο εδώ μέσα – εξάλλου δε νομίζω να το ζητούσαν και πολλοί ακόμη και αν δεν είχε βγει η ανακοίνωση – αλλά διότι με τον τρόπο αυτό οδηγεί σε ερμητική συρρίκνωση τα περιθώρια άσκησης δημοσίου (δια)λόγου και κριτικής εξαιτίας της αγανάκτησης ή της οδύνης που προκαλεί ένα συγκεκριμένο πόνημα.

Όπως λοιπόν, δεν θα πήγαινα στις «Εκδ. Γεωργιάδη» να βρω τον «Αληθινό Παλαμά» του Νίκου Ζαχαριάδη, στη «Σύγχρονη Εποχή»να βρω υλικό για τη Σχολή του Σικάγο, στο χριστιανικό βιβλιοπωλείο «Αλήθεια» να βρω το Κοράνι, στην «Αναρχική Βιβλιοθήκη» για να βρω τις «Ώρες Ευθύνης» του Γ. Ράλλη, έτσι ξέρω, με τον πιο φωναχτό τρόπο, ότι και στο «free thinking zone» δεν θα βρίσκω βιβλία με των οποίων το περιεχόμενο διαφωνούν ριζικά οι ιδιοκτήτες.

Απολύτως εύλογο. Όλοι οι παραπάνω δεν θα είχαν βιβλία που δεν είναι του γούστου τους, επειδή δεν είναι βιβλιοπωλεία, αλλά μαγαζιά κατήχησης. Αντιθέτως, το «Θεμέλιο» ή ο «Ναυτίλος», έχουν και Γ. Ράλλη και IRA και Κουφοντίνα και Friedman και πάει λέγοντας. Το «free thinking zone» πρέπει να διαλέξει τι θέλει να είναι: ανοιχτό βιβλιοπωλείο ή κατηχητικό μαγαζί.

Το public statement που λέει ότι «εδώ δεν πουλάμε Κουφοντίνα» είναι μεν γούστο του καθενός πλην όμως προάγγελος μιας επικίνδυνης λογικής για το πώς βλέπουμε τα πράγματα. Στη Καλαμάτα αύριο να βγει ο βιβλιοπώλης και να πει ότι «δεν πουλάμε Άρη Βελουχιώτη διότι εδώ μας έσφαξε το Σεπτέμβρη του 1944», στη Φλώρινα να βγει ο βιβλιοπώλης να πει ότι εδώ δεν διαθέτουμε την Απαγορευμένη γλώσσα του Τάσου Κωστόπουλου διότι αυτή είναι ψεύτικη γλώσσα, στη Κομοτηνή να βγει ο άλλος και να μη διαθέτει Κεμάλ διότι ήταν σφαγέας των Ελλήνων, στο Κιλκίς να απαγορεύεται η διάθεση ενός βιβλίου που προκαλεί οδύνη στους Πόντιους επειδή αρνείται τη γενοκτονία τους, και ο κατάλογος μόλις ανοίγει. Και μη μου πείτε ότι «δεν είναι το ίδιο» διότι τροχονόμος του πόνου και του θυμού του άλλου κανείς δεν μπορεί να αυτοχρίζεται. 

Το να μη μπορούμε να αναμετρηθούμε με τον κλονισμό που μας προκαλεί ένα βιβλίο είναι προάγγελος κακών. Προάγγελος ότι μια φιλελεύθερη κοινωνία δίνει τη θέση της στις επί μέρους κοινότητες που συγκροτούνται μόνο επειδή ζούνε στην αυτάρκεια και την ασφάλεια της συμφωνίας τους ως θεμέλιο της συνοχής τους. Ο καθένας στο μικρό χωριό του. Συγχωράτε με, αυτό δεν ξέρω τι είναι, πολιτικός φιλελευθερισμός πάντως δεν είναι. «Our thinking zone» ευχαρίστως. Όχι όμως «freethinking»

(*) Ο Δημήτρης Χριστόπουλος είναι Αντιπρόεδρος της Διεθνούς Ομοσπονδίας Δικαιωμάτων του Ανθρώπου

Παρέμβαση στην εκδήλωση που οργάνωσε το βιβλιοπωλείο «free thinking zone»

ΠΗΓΗ: tvxs

Στήνεται προβοκάτσια!

Γράφει ειδικός συνεργάτης

Σχέδιο που ξεφεύγει από κάθε έννοια και της πιο οξυμένης δημοκρατικής αντιπαράθεσης και αποτελεί επικίνδυνη, για τη δημοκρατία και την ομαλότητα, πολιτική προβοκάτσια κατά της Αριστεράς και κυρίως του ΣΥΡΙΖΑ, έχουν εισηγηθεί οι ακραίοι σύμβουλοί του και συζητεί ο ίδιος ο πρωθυπουργός. Αυτό προκύπτει από πληροφορίες, ακριτομύθιες, δημόσιες δηλώσεις, αλλά και διαρροές που έχουν ως πηγή τους στελέχη της ΕΥΠ, μετριοπαθείς προσωπικότητες της Ν.Δ., αλλά και "βιαστικούς" του Μαξίμου.

Έτσι, η θεωρία των άκρων, από τα μαλλιά της οποίας πιάστηκε η ομάδα Σαμαρά-Βενιζέλου για να αποφύγει τον πολιτικό και εκλογικό καταποντισμό, εξελίσσεται σε σκοτεινή, ανεύθυνη και εμπρηστική προσπάθεια να πληγούν τα κινήματα αντίστασης, η Αριστερά και πρωτίστως ο ΣΥΡΙΖΑ με την επιστράτευση παρακρατικών μηχανισμών, αλλά και τομέων του κράτους.

Να χτυπηθεί η αριστερή βία, είναι το σύνθημα του Μαξίμου προς τα δυναμικά στηρίγματα της πολιτικής Σαμαρά τόσο στην αστυνομία και την ΕΥΠ, όσο και στη Δικαιοσύνη. Σειρά έχει ο ΣΥΡΙΖΑ, είναι το παρασύνθημα, ενώ έχουν τεθεί ήδη σε ετοιμότητα οι μηχανισμοί εκείνοι που ανέλαβαν να επιβεβαιώσουν στην πράξη τη θεωρία των δύο άκρων.

Τρεις συνιστώσες

Συγκεκριμένα, το σχέδιο, το οποίο επεξεργάστηκε μικρή ομάδα "σκληρών" του Μαξίμου, καλύπτεται "νομικά" από τον Ευάγγελο Βενιζέλο και συγκεκριμενοποιήθηκε ως προς τον ρόλο καθενός σε στενή συνεργασία του πρωθυπουργού με τον υπουργό Προστασίας του Πολίτη και τον υπουργό Δικαιοσύνης, έχει τρεις συνιστώσες και προβλέπει:

* Τον βομβαρδισμό της κοινής γνώμης με την τοξική προπαγάνδα κατά της "αριστερής βίας", την οποία έχει υιοθετήσει πλήρως ο πρωθυπουργός και διακινούν πρωτίστως οι άνθρωποί του. Το γεγονός ότι η σχετική θεωρία δεν περνάει στην κοινή γνώμη, αντί να αποθαρρύνει τους εμπνευστές της, τους ωθεί, σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις, σε ακόμα μεγαλύτερες ακρότητες και σε προσπάθεια να "αποδείξουν" την ισχύ της αξιοποιώντας κάθε νομιμοφανές ή παράνομο μέσο.

* Τη συστηματική παρακολούθηση των τηλεφώνων βουλευτών και στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ, με την ελπίδα ακριβώς να στοιχειοθετηθεί η σχέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης με οποιαδήποτε μορφής βία.

* Την κινητοποίηση των προθύμων στο δικαστικό σώμα, οι οποίοι θα αναλάβουν να γενικεύσουν τις Σκουριές και να περάσουν την "αντιεγκληματική" νομοθεσία από τα κινήματα αντίστασης στην Αριστερά.

Το σύνθημα εφαρμογής του σχεδίου, με το οποίο "παίζουν" εδώ και καιρό τα δυναμικά στηρίγματα του Σαμαρά, έδωσε ο ίδιος ο πρωθυπουργός διακηρύσσοντας από την Ουάσιγκτον ότι εκτός από τη Χρυσή Αυγή πρέπει να αντιμετωπιστεί και "η ακραία αντιπολίτευση που μιλάει για έξοδο από το ΝΑΤΟ, το ευρώ και την Ευρωπαϊκή Ένωση".

Σύμφωνα με πηγές του Μαξίμου, ο πρωθυπουργός μόνο λάθος δεν έκανε χρησιμοποιώντας μια διατύπωση η οποία θέτει "εκτός νόμου" δυνάμεις της Αριστεράς. Ίσα-ίσα, όπως υποστηρίζουν μετριοπαθείς κύκλοι μέσα στη Ν.Δ., ο Σαμαράς έδωσε με τη φράση του αυτή πράσινο φως για να τεθούν σε κίνηση μηχανισμοί και δυνάμεις που εν ονόματι της αποσταθεροποίησης της αντιπολίτευσης απειλούν με γενικότερη αποσταθεροποίηση, η οποία μπορεί να έχει μοιραίες συνέπειες για τη χώρα. Αυτός ακριβώς ο φόβος ήταν και ο λόγος που για πρώτη φορά μια σειρά από στελέχη της Ν.Δ., όπως ο Δημήτρης Αβραμόπουλος, ο Ευάγγελος Αντώναρος, ο Προκόπης Παυλόπουλος και άλλοι αντιτάχθηκαν δημόσια στην προπαγάνδα των δύο άκρων. Ενώ επίσης διακινήθηκε, καθόλου τυχαία, η πληροφορία ότι και ο Κώστας Καραμανλής είναι αντίθετος τόσο με το είδος της οξείας επίθεσης κατά της αξιωματικής αντιπολίτευσης όσο και με όσα υποστηρίζει και συνεπάγεται η θεωρία των δύο άκρων.

Αποκαλυπτικές δηλώσεις

Είναι πάντως χαρακτηριστικό του πρωταγωνιστικού ρόλου του Αντώνη Σαμαρά στην εφαρμογή του σχεδίου ανωμαλίας το γεγονός ότι εκείνοι οι οποίοι ανέλαβαν να προωθήσουν τις απόψεις του είναι οι πιο κοντινοί του άνθρωποι.

Ενδεικτικά και μέσα από μια σειρά δηλώσεις, που έχουν ως σκοπό να ανοίξουν τον δρόμο στα χειρότερα, μπορεί κανείς να ξεχωρίσει:

* Τη δήλωση Βορίδη ότι η κυβέρνηση θα σταθεί αποφασιστικά απέναντι στην πολιτική βία, «και της Χ.Α. και της Άκρας Αριστεράς... Το ότι η Ελλάδα περνάει δύσκολα σε μια οικονομική κρίση, δεν θα την οδηγήσει σε εμφύλιο. Και όσοι υποτίμησαν τη δύναμη του κράτους, σύντομα θα διαπιστώσουν ότι εξετίμησαν λάθος τα δεδομένα».

* Τις δηλώσεις Λαζαρίδη, ο οποίος, εν μέσω μάλιστα της οργής για τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα, διατύπωσε την άποψη ότι ο ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται εκτός συνταγματικού τόξου.

* Και φυσικά τη δήλωση του φίλου και συμβούλου του πρωθυπουργού, Φαήλου Κρανιδιώτη, ο οποίος, απευθυνόμενος "στα παιδιά της Τσίπρας και Κολλητοί Α.Ε.», αποκάλυψε ότι θα ακολουθήσει «καταστολή της ανομίας και της βίας χωρίς διακρίσεις... με πολιτική αχρωματοψία". Και για να κάνει σαφέστερες τις απόψεις του προειδοποιούσε τον ΣΥΡΙΖΑ μέσω του Διαδικτύου ότι έρχονται "βραχιόλια".

Και οι κοριοί εν δράσει

Η κινητοποίηση των πρωθυπουργικών φίλων ωστόσο δεν έχει μείνει μόνο στην προπαγάνδα. Σύμφωνα με "βαθύ λαρύγγι" της ΕΥΠ, ήδη αρκετές μονάδες της εν λόγω υπηρεσίας ασχολούνται με την Αριστερά κα ειδικά με τον ΣΥΡΙΖΑ. Η πρόσφατη ερώτηση του Άρη Σπηλιωτόπουλου για το κατά πόσο χρησιμοποιούνται νόμιμα οι κοριοί της ΕΥΠ αποκαλύπτει ότι ακόμα και μέσα στη Ν.Δ. υπάρχουν στελέχη που ανησυχούν και δεν έχουν καμιά εμπιστοσύνη στον έμπιστο του πρωθυπουργού Νίκο Δένδια.

Ακόμα πιο αποκαλυπτική όμως είναι η πληροφορία που δεν δίστασε να δημοσιοποιήσει ο συνήθως καλά πληροφορημένος για τις δραστηριότητες των μυστικών υπηρεσιών Γιώργος Καρατζαφέρης, ότι εδώ και καιρό έχουν υπό παρακολούθηση το τηλέφωνο βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ, προσπαθώντας να "δέσουν" τη σχέση του με το κίνημα στις Σκουριές.

Πρόκειται για ένα μόνο στοιχείο -έχουμε υπόψη και πολλά άλλα- που αποκαλύπτει και το μέγεθος και τη συστηματική οργάνωση και τον στόχο της προβοκάτσιας. Αφού δηλαδή "μετασκευάστηκε" το λαϊκό κίνημα στις Σκουριές σε εγκληματική οργάνωση, με αποτέλεσμα να κατηγορούνται αυτή τη στιγμή ως εγκληματίες είκοσι τρεις κάτοικοι και να είναι προφυλακισμένοι τέσσερις, η προσπάθεια είναι να κατασκευάσουν τη συμμετοχή του ΣΥΡΙΖΑ και τον καθοδηγητικό του ρόλο, κατά την παλιά μέθοδο του κομμουνιστικού δακτύλου. Σύμφωνα μάλιστα με ασφαλείς πληροφορίες, στο στόχαστρο της ΕΥΠ δεν είναι μόνο στοχοποιημένος λόγω δημόσια διατυπωμένων απόψεών του βουλευτής της Μακεδονίας, αλλά και βουλευτές της Θεσσαλονίκης, των οποίων επίσης τα τηλέφωνα και οι κινήσεις παρακολουθούνται. Όπως επίσης υπό συστηματική παρακολούθηση είναι, σύμφωνα με τις ίδιες πληροφορίες, ένας τουλάχιστον βουλευτής του ΚΚΕ και στελέχη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

Όπως καυχώνται άνθρωποι του Σαμαρά και του Δένδια στην ΕΥΠ -οι οποίοι αισθάνονται πανίσχυροι τις τελευταίες μέρες-, η εξάρθρωση του μαύρου, δηλαδή της Χρυσής Αυγής, είναι πρόβα τζενεράλε για το "συντριπτικό πλήγμα στο κόκκινο", δηλαδή στην Αριστερά. Τι μπορεί να σημαίνει κάτι τέτοιο για τη δημοκρατία είναι φανερό για όλους, εκτός από τον πρωτεργάτη του σχεδίου και τους επικίνδυνους συνεργάτες του.

Συγκεκριμένα, φέρονται να προτείνουν, όσο το δυνατόν πιο γρήγορα, να δημιουργηθεί νομικό πλαίσιο κατηγορίας σε κινήματα όπως είναι αυτό στις Σκουριές. Αν οι διαμαρτυρόμενοι βαφτιστούν εγκληματίες και πεισθεί η κοινή γνώμη πως η τάξη πρέπει να εφαρμοστεί παντού, τότε όχι μόνο θα ποινικοποιηθούν οι κοινωνικές διαμαρτυρίες, αλλά θα αποκτήσει και υπόσταση η θεωρία των δύο άκρων. Δηλαδή, αφού ο τάδε κάτοικος στο Στρατώνι ή την Ιερισσό είναι εγκληματίας, αφού απειλεί την περιουσία επιχειρηματιών, τότε και ο βουλευτής του ΚΚΕ, του ΣΥΡΙΖΑ, των Ανεξάρτητων Ελλήνων, της ΔΗΜ.ΑΡ., που μιλάει μαζί τους, είναι όσο και ο Μιχαλολιάκος εγκληματίας.

Σε αντίθεση με την άρνηση του πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά, ο βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας Άρης Σπηλιωτόπουλος με δηλώσεις του στον τηλεοπτικό σταθμό ΣΚΑΪ τάχθηκε υπέρ της σύγκλησης του συμβουλίου των πολιτικών αρχηγών για το θέμα της Χρυσής Αυγής. Όπως είπε μάλιστα ο Άρης Σπηλιωτόπουλος, "με τη συνάντηση των πολιτικών αρχηγών θα δινόταν ένα ακόμη εντονότερο μήνυμα προς τα έξω ότι όλα τα κόμματα του δημοκρατικού τόξου είμαστε, στην κρίσιμη αυτή στιγμή ενωμένα και αποφασισμένα να αναλάβουμε δράση".

Η τοποθέτηση του Άρη Σπηλιωτόπουλου προστίθεται στις υπόλοιπες κορυφαίων στελεχών της Νέας Δημοκρατίας, τα οποία έχουν διαφοροποιηθεί τις προηγούμενες ημέρες από τη "γραμμή" του Μεγάρου Μαξίμου να αναπαράγει τη γελοία και επικίνδυνη για τη δημοκρατία "θεωρία των δύο άκρων". Υπενθυμίζεται ότι με την τοποθέτηση του πρωθυπουργικού συμβούλου Χρύσανθου Λαζαρίδη διαφώνησαν ανοιχτά ο Δημήτρης Αβραμόπουλος, ο Προκόπης Παυλόπουλος και ο Ευάγγελος Αντώναρος.

Ο βουλευτής της ΝΔ, Άρης Σπηλιώτόπουλος, μίλησε «στο Κόκκινο» για τις διαρροές στοιχείων από την ΕΥΠ για τις τηλεφωνικές παρακολουθήσεις και τα ερωτήματα που γεννούνται

Πηγή: Αυγή. Για επιπλέον στοιχεία

Η θεωρία των δύο άκρων οπλίζει το χέρι της Χρυσής Αυγής

του Γιώργου Αναδρανιστάκη 

 Από τότε, ούτε μια εβδομάδα δεν έχει περάσει, που παράγοντες του μιντιακού και του πολιτικού βίου εξέφρασαν την άποψη ότι η σοβαρή Χρυσή Αυγή μπορεί να συνεργαστεί με την Ν.Δ., που είναι εξ ορισμού σοβαρή, συνέβησαν τα εξής:

Πενήντα Χρυσαυγίτες επιτέθηκαν με ρόπαλα και καδρόνια σε μέλη της ΚΝΕ που κολλούσαν αφίσες στο Πέραμα, στέλνοντας εννιά εξ αυτών στο νοσοκομείο. Ομάδα χρυσαυγιτών με επικεφαλής τους βουλευτές Παναγιώταρο και Κασιδιάρη έδειρε οπαδούς της ΝΔ που συμμετείχαν σε γιορτή μίσους στον Μελιγαλά της Μεσσηνίας. Οι ακροδεξιοί και οι ναζί ανταγωνίζονται για την εκμετάλλευση της Πηγάδας. Τα ξημερώματα της Τετάρτης, 45χρονος χρυσαυγίτης μαχαίρωσε μέχρι θανάτου στην Αμφιάλη 34χρονο αντιφασίστα, που προηγουμένως είχε προπηλακιστεί από ομάδα μαυροντυμένων.

Τέτοια και χειρότερα θα συμβαίνουν όσο η Χρυσή Αυγή αντιμετωπίζεται από κάποιους σαν δύναμη που συμμετέχει ισοτίμως στο πολιτικό παιχνίδι, που υπό προϋποθέσεις μπορεί μέχρι και να συγκυβερνήσει, και όχι ως αυτό που πραγματικά είναι: Μια συμμορία δολοφόνων που θρέφεται από το αίμα των αδυνάτων. Είτε είναι ξένοι οι αδύνατοι είτε είναι έλληνες, ο φασισμός δεν κάνει διακρίσεις, μαχαιρώνει τους εχθρούς του στην καρδιά. Εχθρούς σαν τον 34χρονο αντιφασίστα ράπερ Παύλο Φύσσα, που οι μαυροντυμένοι βρικόλακες τον μαχαίρωσαν μπροστά στα μάτια των ανδρών και των γυναικών της Ομάδας Δίας. Μα τον Δία, η Χρυσή Αυγή έχει πάρει πολύ σοβαρά το ρόλο της, τουλάχιστον πολύ σοβαρότερα απ' όσο έχει πάρει τον δικό της η αστυνομία.

Τέτοια και χειρότερα θα συμβαίνουν όσο ο πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς και η ακροδεξιά δράκα που τον περιβάλει εξισώνουν την Χρυσή Αυγή με τον ΣΥΡΙΖΑ, τους ναζί με την Αριστερά των αγώνων, τον Μιχαλολιάκο με τον Γλέζο. Ξέρετε πως αντέδρασε το επιφανές μέλος της δράκας Χρύσανθος Λαζαρίδης, όταν έμαθε για τη δολοφονία του 34χρονου; Βγήκε από μόνος του στην πρωινή εκπομπή του ΜΕΓΚΑ- στην οποία νοιώθει προφανώς σαν το σπίτι του και βγαίνει όποτε του καπνίσει- και μίλησε για ομάδες κρούσης της Χρυσής Αυγής και ομάδες κρούσης του ΣΥΡΙΖΑ. Χωρίς ντροπή, χωρίς περίσκεψη, χωρίς συναίσθηση της σοβαρότητας των πραγμάτων.
Και μετά έχουνε το θράσος να μιλάνε για το συνταγματικό τόξο που θα προστατεύσει τη χώρα από τον κίνδυνο του ναζισμού. Μιλάνε για προστασία οι προστάτες των φασιστών, οι Λαζαρίδηδες και οι Μπαλτάκοι, που τριγυρνάνε στους διαδρόμους της Βουλής και απειλούνε ότι, αν δεν περάσουν τα νομοσχέδια, ο Σαμαράς θα αναγκαστεί να συγκυβερνήσει με τους χρυσαυγίτες. Αυτοί που διαδίδουν από δω κι από κει ότι, αν γίνει κυβέρνηση ο ΣΥΡΙΖΑ, η Χρυσή Αυγή θα αντιδράσει βίαια και θα προκληθεί εμφύλιος.

Στέλλα, φύγε. Η θεωρία των δύο άκρων κρατάει μαχαίρι

αναδημοσίευση απο την Αυγή - See more at: http://stokokkino.gr/article/2318/I-theoria-ton-duo-akron-oplizei-to-xeri-tis-Xrusis-Augis#sthash.jtM6TIlB.dpuf