Φανταστικός διάλογος με τον Μαραντζίδη.

A. Διάβασα στην εφημερίδα των Συντακτών το κείμενο του Νίκου Μαραντζίδη «Ο ΣΥΡΙΖΑ θα μας σώσει από την πείνα»

Πάντα χαίρομαι να παρεμβαίνω σε ιστορικά θέματα. βεβαια εδώ το ιστορικό θέμα-αναφορά αποτελεί  αφορμή για τον κ.Μαραντζίδη για να ξετυλίξει τις φιλο-μνημονιακές τους απόψεις. Με τον κ. Μαραντζίδη διαφωνώ με τις περισσότερες απόψεις του, αλλά έχω κατά καιρούς υπερασπιστεί το δικαίωμά του να εκφράζει αυτές του τις διαφορετικές κυρίως επιστημονικές απόψεις. Θα προσπαθήσω ν΄απαντήσω παράγραφο την παράγραφο εν είδει διαλόγου σε όλα τα θέματα που βάζει στο σημείωμα του στην Εφημερίδα Συνακτών. Με κόκκινα γράμματα γίνεται ο σχολιασμός.

M.Στην ομιλία του στο κλείσιμο του συνεδρίου του ΣΥΡΙΖΑ, ο πρόεδρος Αλέξης Τσίπρας φρόντισε να μας θυμίσει μια φάση της πρόσφατης δραματικής ιστορίας μας που αποτυπώθηκε στους στίχους του γνωστού τραγουδιού: «Το ΕΑΜ μας έσωσε από την πείνα, θα μας σώσει πάλι από τη σκλαβιά».

Α.Ο κ.Μαρανζίδης ξεκινά παραθέτοντας απόσπασμα από τον ύμνο του ΕΑΜ για να μας δείξει ότι γνωρίζει πολύ καλά το θέμα, επομένως οι ερμηνείες που θα ακολουθήσουν θα είναι και αξιόπιστες.

Μ.Από ιστορικής πλευράς το τραγούδι δεν είναι απλή προπαγάνδα, έχει κάποια βάση. Τα συσσίτια του ΕΑΜ πράγματι συνέβαλαν στο να γλιτώσουν από τον θάνατο πολλοί άνθρωποι στα χρόνια της Κατοχής – αν και αυτό που ξέχασε να πει ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ είναι πως το ίδιο ακριβώς έκαναν και η Εκκλησία της Ελλάδας, ο Ερυθρός Σταυρός και η. Η μόνη διαφορά είναι πως αυτοί δεν διέθεταν όπλα και δεν ενδιαφέρονταν για την κατάκτηση της εξουσίας.

Α. Τι μας λέει ο κ. Μαρανζίδης σ’ αυτή την παράγραφο; Η φράση «το ΕΑΜ μας έσωσε από την πείνα» είναι προπαγάνδα, (απλή μεν) αλλά τέλος πάντων αποδέχεται ότι σώθηκε κόσμος. Μάλιστα ισοπεδώνει την προσφορά του ΕΑΜ με εκείνη που ως εκ φύσεως και θέσεως πραγματοποιούσε η Εκκλησία και ο Ερυθρός Σταυρός. Δε θα μιλήσω για την «αργότερα», αφού μόνο γεωπολιτικοί λόγοι επέβαλλαν την αποστολή της βοήθειας της UNRA. Μάλιστα η τελευταία φράση ότι Εκκλησία, Ερυθρός Σταυρός και UNRA ότι «δε διέθεταν όπλα και δεν ενδιαφέρονταν για τη κατάκτηση της εξουσίας» είναι εντελώς ανιστόρητη. Γιατί απλά η Εκκλησία χωρισμένη σχεδόν στη μέση πήρε θέση  με ποια εξουσία θα συναχτεί, (βλ.Δαμασκηνός) ο Ερυθρός Σταυρός επιτελούσε το έργο του στα πλαίσια των δυνατοτήτων του και η UNRA ήλθε αφού είχαν σταματήσει να κροταλίζουν τα όπλα των συμμάχων της ΗΠΑ και κατετρόπωσαν «τους κομμουνιστάς» με τις βόμβες ναπάλμ στο Γράμμο

Μ. Βεβαίως, ο πρόεδρος Τσίπρας δεν αναφέρθηκε στο ΕΑΜ και στον κατοχικό λιμό για να κάνει μάθημα Ιστορίας αλλά ως κάλεσμα για πολιτική δράση. Σύμφωνα με τον Αλ. Τσίπρα, τα μέλη του ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να υποστηρίξουν και να συμμετάσχουν μαζικά στις οργανωμένες «προνοιακές» δράσεις του κόμματος, ιδιαίτερα εκείνες που αφορούν τη διανομή τροφίμων.

 Βεβαίως ο σ. Τσίπρας κάλεσε σε πολιτική δράση. Μήπως δεν ήταν πολιτική δράση εκείνη του ΕΑΜ; Πόσο μακριά από τη κοινωνία ο κ. Μαραντζίδης; Στο αλληλέγγυο δίκτυο που ανήκω κι δουλεύω εθελοντικά σιτίζουμε 60 οικογένειες. Νομίζετε ότι προτάσσω την πολιτική μου δράση; Η πολιτική μου τοποθέτηση με εμπνέει να βοηθώ τον συνάνθρωπό μου. Οι ιδέες της αριστεράς για την οποία κ. Μαρανζίδη θεωρείτε ότι γνωρίζετε πολλά, μας εμπνέουν για την βοήθεια στους συνανθρώπους μας.

Μερικοί είδαν την πρωτοβουλία με θετικό μάτι. Σκέφτηκαν πως τίποτε επιλήψιμο δεν υπάρχει σε μια ανθρωπιστικού χαρακτήρα απόφαση. Το πρόβλημα όμως είναι πως δεν πρόκειται για ανθρωπιστική παρέμβαση αλλά για μια βαθιά πολιτική επιλογή με βασικό στόχο τη διαμόρφωση δικτύων επιρροής μέσα στον πληθυσμό των φτωχών κατοίκων, της Αθήνας κυρίως.

Α.Βεβαίως η Αριστερά επιθυμεί ν’ απευθυνθεί στη τάξη που εκπροσωπεί. Τις φτωχές λαϊκές τάξεις. Δεν το κρύψαμε ποτέ. Τι θέλετε ακριβώς; Να ενδιαφερθούμε αν θα πάει καλά το μαγαζάκι του Μπόμπολα και αν αυξάνει τα κέρδη του ο Λάτσης και ο Βαρδινογιάννης; Μάλλον κάνετε πως δεν καταλαβαίνετε.

Μ. Στην πραγματικότητα, με αυτήν του την επιλογή, ο ΣΥΡΙΖΑ αποφασίζει να ανταγωνιστεί πιο αποφασιστικά τη Χρυσή Αυγή στον τομέα μιας ιδιόμορφης κοινωνικής πολιτικής, όπου τα κόμματα θα αναλαμβάνουν δράσεις που είτε ανήκουν στη σφαίρα του κράτους (κοινωνική πολιτική) είτε στη σφαίρα της κοινωνίας των πολιτών (π.χ. Εκκλησία, Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις).

Α.Φτάνετε να ταυτίζετε τον Σύριζα με τη Χρυσή Αυγή, χωρίς να αναφέρεστε ότι ότι κάνει η ναζιστική αυτή συμμορία το κάνει «μόνο για Έλληνες». Αποκρύπτετε δηλαδή την βαθύτερη επιλογή του ΣΥΡΙΖΑ να υπερασπίζετε είτε τους φτωχούς έλληνες ,είτε τους φτωχούς  Ξένους. Κι αυτό είναι μια πολιτική επιλογή σας για να υπερασπιστείτε τη θεωρία των δύο άκρων. Γίνεστε μ’ αυτό τον τρόπο απολογητής της κυβερνητικής πολιτικής.

Μ. Ας είμαστε ειλικρινείς. Ο στόχος αυτός της παρέμβασης είναι η δημιουργία μιας νέας εκλογικής πελατείας, και μάλιστα ανάμεσα στις κατηγορίες των πιο φτωχών και εξαθλιωμένων πολιτών της χώρας. Πρόκειται, κατά τη γνώμη μου, για μια πολιτική εκμαυλισμού των συνειδήσεων των πιο χαμηλών τάξεων της κοινωνίας. Εξάλλου, αν τα πολιτικά κόμματα θέλουν να προσφέρουν σε επίπεδο κοινωνικής πολιτικής, μπορούν να καταθέσουν τα χρήματα ή μέρος αυτών που παίρνουν από τον κρατικό προϋπολογισμό (που σε τελευταία ανάλυση είναι λεφτά των φορολογουμένων) σε κάποιο ίδρυμα ή φορέα και ας πηγαίνουν οι εθελοντές τους να προσφέρουν στις προϋπάρχουσες δομές κοινωνικής πρόνοιας.

Α. Διαφωνώ μαζί σας, το λιγότερο που θα πω. Αρχικά δεν είστε ειλικρινείςΕσείς βλέπετε τις φτωχές λαϊκές μάζες σαν πελατεία. Εμείς όχι. Δεν έχουμε καμιά διάθεση ν’ αφήσουμε τους ανθρώπους να πεθαίνουν αργά και βασανιστικά. Μιλάτε για εκμαυλισμό συνειδήσεων ενώ τις συνειδήσεις αυτές προσπαθείτε να τις χειραγωγήσετε. Φτάνετε μάλιστα να μιλάτε λαϊκίστικα και να καλείτε τον ΣΥΡΙΖΑ να αποδώσει τμήμα κρατικού προϋπολογισμού. Μάλλον δεν γνωρίζετε ή τουλάχιστον δεν έχετε μάθει ή τέλος πάντων πάλι το αποσιωπάτε ότι τμήμα των αποζημιώσεων των βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ δίνετε για δράσεις αλληλεγγύης.

Μ. Δεν πρόκειται όμως για αυτό. Η απόφαση για ανάπτυξη αυτής της «προνοιακής» δραστηριότητας είναι βασισμένη σε πολιτικά και όχι ανθρωπιστικού τύπου κριτήρια. Στηρίζεται σε μια στρατηγική διαμόρφωσης δικτύων στη βάση της κινητοποίησης και της ενσωμάτωσης πληθυσμών μέσα σε άτυπες αλλά πολύ ισχυρές δομές που μοιάζουν απολιτικές αλλά δεν είναι.

 Α. Εδώ είναι που βγάζετε το χειρότερό σας εαυτό. Πάντοτε η αριστερά είχε στο κέντρο της τον άνθρωπο και τις φτωχές τάξεις. Αυτό πρέπει να το καταλάβετε. Κανείς μας δεν ισχυρίζεται ότι οι δομές αυτές είναι απολίτικες. Το αντίθετο θα έλεγα. Δεν υπάρχει τίποτε μη πολιτικό.

Μ.Οι δομές αυτές κινητοποίησης έχουν τριπλή λειτουργία: α) Διαμορφώνουν κατ’ αρχήν ένα πλαίσιο κινητοποίησης από «τα κάτω», που μπορεί να εντάξει πολύ περισσότερο κόσμο από αυτόν που εκφράζει στενά ο ΣΥΡΙΖΑ. Εδώ η αναφορά στο ΕΑΜ δεν είναι διόλου τυχαία, καθώς αποτελεί το ιστορικό παράδειγμα αναφοράς. β) Δίνουν την εικόνα πως προσφέρουν κοινωνικές υπηρεσίες καλύπτοντας τις ανάγκες των πληβείων που στερούνται τα στοιχειώδη αγαθά και γ) Πετυχαίνουν να οικοδομήσουν παράλληλες με το κράτος δομές που μπορούν να παρέχουν «δημόσιες υπηρεσίες» κάθε είδους. Ολες οι παράλληλες δράσεις κοινωνικής πρόνοιας που ο ΣΥΡΙΖΑ θέλει να αναπτύξει έχουν εντέλει έναν στόχο: να διευρύνουν το πεδίο επιρροής του κόμματος και να εντάξουν στα δίκτυα της οργάνωσης μεγαλύτερο αριθμό ανθρώπων.

 Α. Η ανάλυση σας για την οργανωτική δομή είναι ακριβώς αυτό που σας απογυμνώνει εντελώς. Σας αποκαλύπτει τον πραγματικό ρόλο που έχετε. Ως διανοούμενος εκείνο που επιθυμείτε είναι να ανακόψετε τη δυνατότητα της αριστεράς να κυβερνήσει κατασυκοφαντώντας την αριστερά. Μιλάει μάλιστα σχεδόν για παρακράτος.

Μ. Εντέλει, είναι φανερό πως οι επιτελείς του ΣΥΡΙΖΑ αντιγράφουν το οργανωτικό μοντέλο που ο Τσάβες υιοθέτησε στη Βενεζουέλα προκειμένου να κατακτήσει και να διατηρήσει την εξουσία. Αυτό υπονοεί πως μια υποτιθέμενη νίκη του ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να διαμορφώσει τις συνθήκες για να περάσουμε στον χώρο της γκρίζας ζώνης ανάμεσα στη δημοκρατία και τον μονοκομματικό αυταρχισμό της Λαϊκής Δημοκρατίας. Σε αυτήν την γκρίζα ζώνη δεν θα καταλυθούν οι θεσμοί της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας αλλά οι λειτουργίες τους θα δέχονται τον ανταγωνισμό από παράλληλους θεσμούς και δομές κινητοποίησης του ΣΥΡΙΖΑ. Ουσιαστικά λοιπόν, μια επικράτηση του ΣΥΡΙΖΑ θα σημαίνει μια σχέση έντασης ανάμεσα στους θεσμούς της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας και αυτούς που η οργάνωση θα έχει εγκαταστήσει παράλληλα. Πώς θα εξελιχθεί αυτή η σχέση έντασης δεν μπορεί κανείς να προδικάσει. Η εξέλιξή της όμως θα καθορίσει την ποιότητα της δημοκρατίας στην Ελλάδα.

 Α. Μάλιστα καταλήγετε να ταυτίζετε τον ΣΥΡΙΖΑ με τον Τσάβες. Ευχαριστούμε γι αυτό μια και ο Τσάβες ξεχνάτε ότι εκλέχτηκε με εκλογές, παρά την λυσσαλέα επίθεση που δέχθηκε. Επομένως όλα τα υπόλοιπα που γράφετε απλά σας κάνουν εντελώς αποκαλυπτικό ως προς τις προθέσεις σας. Μιλάτε για γκρίζα ζώνη ανάμεσα στη Δημοκρατία και τη Λαϊκή Δημοκρατία. Τώρα που βρισκόμαστε ακριβώς; μήπως στο μαύρο της δημοκρατίας; Επισείετε το φόβο της ανόδου του ΣΥΡΙΖΑ στη κυβέρνηση λέγοντας τάχα ότι κινδυνεύει η δημοκρατία. Λυπάμαι που θα σας απογοητεύσω, αλλά αυτό που έχουμε δεν είναι ούτε καν δημοκρατία των αστικών κομμάτων. Μιλάτε για υποφαινόμενη ένταση ενώ καλλιεργείτε την ένταση.

Και για να τελειώνουμε

Είστε απλά ένας διανοούμενος και απλά προσπαθείτε να πάρετε θέση υπέρ των μνημονίων και υιοθετώντας την πιο ακραία λογική και πολιτική επιλογή. Κρίνεστε και θα κριθείτε γι’ αυτό.

*Ν.Μαραντζίδης: Αναπληρωτής καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας και επισκέπτης καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Καρόλου στην Πράγα και στο Πανεπιστήμιο Βαρσοβίας

Αλήθεια πως γίνατε αναπληρωτής καθηγητής στο πανεπιστήμιο Μακεδονίας; Με τις αδιαφανείς κρίσεις που καταγγέλετε ότι κυριαρχούν στην επιλογή καθηγητών στα ΑΕΙ; Μάλλον θα ' στε η εξαίρεση. Καλά για Πράγα και Βαρσοβία δε ρωτάω. Θα πληρώνεστε καλά από κει

Αστυάνακτας: μέλος του ΣΥΡΙΖΑ

Αντί ομιλίας στο 1ο ιδρυτικό συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ

και οφειλόμενες απαντήσεις για τον ΣΥΡΙΖΑ, με αφορμή ένα άρθρο του Γ. Δελαστίκ

 

Διάβασα το άρθρο του Γ. Δελαστίκ που δημοσιεύθηκε στο Έθνος και αναδημοσίευσε η Iskra. Έχω να κάνω μερικές παρατηρήσεις.

Λέει ο κ. Δελαστίκ: «πραγματικός στόχος του συνεδρίου του ΣΥΡΙΖΑ, που θα ολοκληρωθεί την Κυριακή, δεν είναι άλλος παρά η ενίσχυση του πρωθυπουργικού προφίλ του Αλέξη Τσίπρα!» έχει αλήθεια πρόβλημα το προφίλ του Τσίπρα; Από πού λαμβάνει τέτοια μηνύματα; Γιατί ο Δελαστίκ προσωποποιεί ένα ολόκληρο κόμμα στο πρόσωπο του Τσίπρα; Ποια είναι τα εναύσματά του;

Προχωρεί σε ανάπτυξη θεωριών περί «ηγέτη-σωτήρα» κλπ που αποδέχεται και θέλει ο λαός σε τέτοιες συνθήκες. Ο Τσίπρας απέδειξε ότι δε λειτούργησε ποτέ μόνος του, αν και είχε αυτή την ευκαιρία. Έδρασε και δρα συλλογικά χωρίς να πετά στο κάλαθο των αχρήστων τις μειοψηφούσες απόψεις. Σημειώνει κάπου αλλού: «Οι γνήσιοι ιδεολόγοι που επιμένουν στην ορθότητα των θέσεων περιέρχονται πάντοτε σε κατάσταση μειοψηφίας, έστω και αν έχουν δίκιο» Δηλαδή τι ακριβώς θέλει να πει ο Δελαστίκ. Ότι δεν είναι γνήσιοι ιδεολόγοι αυτοί που ενστερνίζονται τις απόψεις της πλειοψηφίας. Απλά ακολουθούν. Θα το επαναλάβω, αν και το έχω πει πολλές φορές στο παρελθόν. Υποτιμούν κάποιοι τα μέλη του ΣΥΡΙΖΑ, παλαιότερα του Συνασπισμού και θεωρούν ότι απλά επηρεάζονται και δεν διαθέτουν ούτε ιδεολογία ούτε προσωπικότητα. Θα διαψευσθούν.

Φτάνει μάλιστα Ο Δελαστίκ στο χειρότερο παραλληλισμό του Τσίπρα με τον εγχειρισμένο Παπανδρέου του 93. Τι αλήθεια  ωφελεί αυτός ο παραλληλισμός, παρά μόνο στην υποτίμηση της προσωπικότητας του Τσίπρα και σε τελική ανάλυση την υπονόμευση του ΣΥΡΙΖΑ. Λέει ακόμη «Το τι θα κάνει βεβαίως την εξουσία ο Αλέξης Τσίπρας αν την πάρει, είναι άλλου παπά ευαγγέλιο, αλλά απέχουμε πολύ, πάρα πολύ από το πρόβλημα αυτό». Προσέξτε ! Λέει ότι θα πάρει την εξουσία ο Τσίπρας και όχι ο ΣΥΡΙΖΑ, γιατί; Γιατί έτσι απλά θέλει ο κ. Δελαστίκ. Γιατί θέλει να υποδείξει σε όλους ότι όλα τα κόμματα ίδια είμαστε. Μ’ αυτό τον τρόπο απαξιώνει τα μέλη του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και τους ψηφοφόρους του οι οποίοι προσβλέπουν σε κάτι διαφορετικό. Ο κ. Δελαστίκ τους προειδοποιεί.(!!!!)

Λέει ακόμη:  «Το κυρίαρχο ζήτημα αυτήν τη στιγμή για τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ είναι να πάρει πάση θυσία την εξουσία, πράγμα που δεν είναι καθόλου εύκολο κατ' αρχήν και το οποίο γίνεται όλο και πιο δύσκολο λόγω της γραμμής που ακολουθεί ο Αλέξης Τσίπρας». 

Ο Τσίπρας λοιπόν επιζητεί πάση θυσία την εξουσία και όχι η Αριστερά. Μάλιστα Είναι μάλιστα δύσκολο με τη γραμμή που ακολουθεί ο Τσίπρας. Προσοχή όχι η πλειοψηφία του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά ο Τσίπρας. Γράφει στα παλαιότερα των υποδημάτων του την πλειοψηφία του ΣΥΡΙΖΑ. Λυπηρό για έναν αριστερό άνθρωπο.

Πιο κάτω: «Ο Τσίπρας οδήγησε τον ΣΥΡΙΖΑ από το 4,6% στο 26,9% επειδή είχε ριζοσπαστικό λόγο και επειδή οι συνιστώσες έδιναν στον ΣΥΡΙΖΑ προσβάσεις σε κοινωνικά οργισμένα στρώματα που δεν θα μπορούσε ποτέ να αποκτήσει μόνος του ο ΣΥΝ. Ο Αλέξης Τσίπρας έκρινε ότι για να γίνει πρωθυπουργός πρέπει να καταργήσει και τον ριζοσπαστισμό του και τις συνιστώσες και τον ΣΥΝ, προκειμένου να πετύχει να γίνει ο ίδιος προσωπικά απόλυτος κυρίαρχος του παιχνιδιού».

Συνεχίζει την ανάλυση λες και ο Τσίπρας εκπροσωπεί τον εαυτό του. Λέει μάλιστα ότι ο ριζοσπαστισμός του τον οδήγησε στο 26,9%. Αλήθεια δεν κατηγορούνταν ο Τσίπρας και η πλειοψηφία του ΣΥΡΙΖΑ προεκλογικά ότι δεν έχουν ριζοσπαστικό λόγο; Τώρα πως αυτός ο μη ριζοσπαστικός λόγος μας οδήγησε στο 26,9%. Αλλά ας υποθέσουμε ότι είναι έτσι όπως τα λέει ο Δελαστίκ. Ότι δηλαδή ο ριζοσπαστισμός οδήγησε τον κόσμο στο ΣΥΡΙΖΑ. Επομένως ο κόσμος έγινε αυτομάτως αριστερός; Όχι βέβαια. Αυτό φάνηκε από το διαφορετικό εκλογικό σώμα από την πρώτη στη δεύτερη εκλογική αναμέτρηση. Κάποιοι πείστηκαν ότι θα χαθούμε αν βγει ο ΣΥΡΙΖΑ και ψήφισαν ΝΔ. έτσι απλά.

Και κάτι για τις συνιστώσες. Μα δεν ακούει ο κ. Δελαστίκ τις απόψεις του κόσμου για τους μηχανισμούς-συνιστώσες εντός του κόμματος. Διαφορετικές απόψεις, αντιφάσεις είναι κάποια από τα προβλήματα που πήρε εντολή ο ΣΥΡΙΖΑ να τα λύσει. Να τα λύσει με δημοκρατικό τρόπο και θα τοκάνει.

Εγώ ο ίδιος είχα εκφραστεί (ποιος είμαι εγώ δηλαδή, αλλά το λέω για την ιστορία) από αυτό εδώ το ιστολόγιο υπέρ του ενιαίου ΣΥΡΙΖΑ, τότε επί Αλαβάνου. Έθετα κάποιες προϋποθέσεις. Ενιαία λίστα και όχι ποσοστώσεις για τις συνιστώσες με ψήφοφορία από τα κάτω. Όχι πρόσωπα διορισμένα (ακόμη αυτό πιστεύω), αλλά πρόσωπα εκλεγμένα. Τότε δεν ήταν ώριμοι να τα δεχθούν. Μου φαίνεται ότι ακόμη και σήμερα δεν είναι κάποιοι. Μάλιστα δεν είναι έτοιμοι κάποιοι αριστεροί κυρίως (σαν τον κ. Δελαστίκ). Δεν τους κακίζω, αντίθετα εκείνοι μας κακίζουν.

Σήμερα που η κοινωνία είναι σε μαύρο χάλι, σήμερα που απολύονται άνθρωποι ,πολλοί δεν έχουν ούτε τα προς το ζην, κάποιοι βρίσκουν ευκαιρία να κρατήσουν τα ιδεολογικά χαρακώματα. Δικαίωμα του καθενός. Εμενα προσωπικά κοιτάζοντας στα μάτια τα παιδιά μου, δεν με ενδιαφέρει αν υπάρχει μια αριστερά  του 4% ή του 8% ή του 10% καθαρή χωρίς μπλε και πράσινους κόκκους. Την είχαμε ζήσει αυτή την αριστερά. Με ενδιαφέρουν οι πράξεις της νέας ριζοσπαστικής αριστεράς να οδηγήσουν τη χώρα σ΄ ένα άλλο μοντέλο ανάπτυξης του οικονομικού και  του πολιτικού συστήματος με στόχο το σοσιαλισμό. Μ΄ ενδιαφέρει η αριστερά να ολοκληρώσει ότι δεν κατάφερε με το ΕΑΜ με την ΕΔΑ και με τον αντιδιδακτορικό αγώνα. Την πρώτη φορά με το ΕΑΜ φοβήθηκε να προχωρήσει σε τομές και υπέγραψε άθλιες συνθήκες. Τη δεύτερη φορά δεν κατάφερε να εκτιναχθεί εκεί όπου πραγματικά είχε τη θέση της. Ντρέπονταν ακόμη και να προβάλλει το θέμα της εξουσίας. Τη Τρίτη φορά με τη διάσπαση αναλώθηκε σε εσωτερικές έριδες και άφησε τον κόσμο χωρίς πολιτικό υποκείμενο. Βεβαίως καλύφθηκε από το ΠΑΣΟΚ γιατί η αριστερά του ‘δωσε την ευκαιρία.

Η Αριστερά έχει διδαχθεί από τους αγώνες της, αλλά και τις εσωτερικές συγκρούσεις της. Έχει μάθει πια να συνθέτει και να δίνει μάχες. Αλήθεια δεν ήταν ο ΣΥΡΙΖΑ σ’ όλες τις μαχες και μετεκλογικά; Γιατί δεν αναφέρεται σ΄ αυτά ο κ. Δελαστίκ;

Τελειώνοντας  πηγαίνω στην αρχή του άρθρου. Εκεί ο Δελαστίκ σημειώνει: «Οι πάντες γνωρίζουν ότι τα συνέδρια των κομμάτων εξουσίας είναι «πανηγύρια», όπου πάντα γίνεται ό,τι θέλει ο αρχηγός και ότι τα στελέχη είναι έτοιμα να συμβιβαστούν ιδεολογικά και πολιτικά σε όλα τα ζητήματα, ανεξαρτήτως των προσωπικών τους απόψεων, εν αναμονή της ανόδου του κόμματος στους κυβερνητικούς θώκους».

«Πανηγύρι» λοιπόν το συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ όπως όλων των κομμάτων εξουσίας. Δεν διαφέρει πουθενά ο ΣΥΡΙΖΑ. Σας το λεει ο Δελαστίκ σύντροφοι σύνεδροι και το αναπαράγει, γιατί αλήθεια η Iskra; Προχωρεί και παρακάτω. Τα στελέχη και μέλη θα συμβιβαστούν πολιτικά και ιδεολογικά  εν αναμονή της κυβέρνησης. Επομένως και η μειοψηφία δεν είναι καθαροί ιδεολόγοι. Το ακούτε σύντροφοι της Iskra; Που τα ωραία οργανωμένα και συντεταγμένα συνέδρια του ΚΚΕ ή των άλλων εξωνοκοινοβουλευτικών κομμάτων.

Τελειώνοντας να ξεκαθαρίσω κάποια πράγματα:

Το όλο κείμενο του κ. Δελαστίκ εντάσσεται στην προσπάθεια υπονόμευσης του ΣΥΡΙΖΑ, μέσω του προσώπου του Τσίπρα, τον οποίον υπονομεύει όσο μπορεί. Εξυπηρετεί απολύτως τα συμφέροντα της κυρίαρχης τάξης και το Εθνος το χρησιμοποιεί καταλλήλως. Η Iskra δε καταλαβαίνω γιατί. Ή μάλλον καταλαβαίνω, αλλά δε θέλω τίποτε να πω. «Τελεία και παύλα» που λέει κι ο Δελαστίκ.

Στην προηγούμενη ανάρτησή μου εξήγησα το λόγο για τον οποίο δεν έβαλα υποψηφιότητα για σύνεδρος. Άλλοι όπως ήταν φυσικό το κατάλαβαν άλλοι όχι. Επιστρέφω να πω σε κάποιους που δημόσια έγραψαν ότι δεν είχα επιχειρήματα να ξαναδιαβάσουν αυτά που έγραψα, να κοιτάξουν συντροφικά τα λόγια ενός συντρόφου τους που δεν μπήκε σε καμία διαδικασία εκλογής, επομένως δεν έχει καμιά σκοπιμότητα να γράφει αυτά που γράφει.

Δευτέρα 17 Ιουνίου. Συγκέντρωση του ΣΥΡΙΖΑ/ΕΚΜ στο ΣΥΝΤΑΓΜΑ

Τσίπρας: Η κυβέρνηση της αριστεράς θα είναι κυβέρνηση κοινωνικής σωτηρίας

Συνέντευξη στους Θανάση Τσεκούρα - Παναγιώτη Τσούτσια



-    Σε όλους τους τόνους αμφισβητείτε ότι το «κλίμα αλλάζει» και ότι υπάρχει φως στο βάθος του τούνελ. Εάν ισχύουν όσα υποστηρίζετε, σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑ θα έπρεπε να είχε δημοσκοπικά εκτιναχθεί;


Το «κλίμα αλλάζει» είναι η κωδική ονομασία μίας καλοστημένης επιχείρησης εξαπάτησης από τα τρία κόμματα και τα μέσα ενημέρωσης που λειτουργούν ως χορηγοί επικοινωνίας της κυβέρνησης και της πολιτικής του Μνημονίου. Η πραγματικότητα, όμως, είναι αδυσώπητη. Όλα τα στοιχεία που επιβεβαιώνονται από την Κομισιόν και τη Eurostat, δείχνουν πως βρισκόμαστε μπροστά στη μεγαλύτερη ανθρωπιστική κρίση που έζησε ο τόπος μετά τον B’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Συνεπώς, δεν υπάρχει success story, υπάρχει μία τραγική πραγματικότητα που διαρκώς θα επιδεινώνεται.

Μπροστά σε αυτήν την κατάσταση, είναι αλήθεια ότι μεγάλο μέρος των πολιτών απογοητεύεται. Ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας βρίσκεται σε απόγνωση, σχεδόν σε κατάθλιψη. Αυτός ο κόσμος δεν απαντά καν στις ερωτήσεις των δημοσκοπήσεων. Να σας θυμίσω μόνο ότι πριν από τις πρώτες εκλογές του Μαΐου μάς έδιναν 7% και τελικά πήραμε 17%.

Όταν όμως έρθει η ώρα των εκλογών θα γίνει ορμητικό ποτάμι που θα πνίξει τα κόμματα του Μνημονίου. Όσο για τον ΣΥΡΙΖΑ, θεωρώ πως έχει πια παγιωθεί στη συνείδηση των Ελλήνων, ως η ελπίδα για τη μεγάλη πολιτική αλλαγή. Παρά την καθημερινή ολομέτωπη επίθεση των συστημικών μέσων ενημέρωσης, οικονομικών κέντρων, της μονταζιέρας και της προπαγάνδας από τα υπόγεια της Συγγρού, βρίσκεται σε όλες ανεξαιρέτως τις δημοσκοπήσεις εδώ και έναν χρόνο στα επίπεδα της εκπληκτικής εκλογικής του εκτόξευσης του περασμένου Ιούνη. Κι αυτό αποτελεί την ασφαλή βάση για τη νέα εκλογική -και όχι δημοσκοπική- του εκτόξευση στις επόμενες εκλογές που θα μας φέρουν τη νίκη, όποτε και να γίνουν.


-    Οι αντίπαλοί σας προσάπτουν σε εσάς και στον ΣΥΡΙΖΑ την κατηγορία ότι αρνείστε κάθε είδους επένδυση στη χώρα μας. Και το μόνο που κάνετε είναι να υπόσχεστε ότι θα τις ακυρώσετε, αν έρθετε στην εξουσία.

Δεν είναι επένδυση η αλλαγή τίτλων ιδιοκτησίας των δημόσιων οργανισμών και της δημόσιας περιουσίας, έναντι πινακίου φακής. Αποεπένδυση είναι. Δεν έχουμε να κάνουμε απλά με αποκρατικοποιήσεις, έχουμε να κάνουμε με ιδιωτικοποιήσεις και ξεπούλημα. Τι κάνει η κυβέρνηση του Μνημονίου; Πουλάει όλη την κρατική περιουσία είτε σε ευνοούμενούς της Έλληνες επιχειρηματίες, είτε σε κρατικές εταιρείες ξένων χωρών. Διότι όλα τα σοβαρά κράτη έχουν δημόσια περιουσία, πλην της Ελλάδας. Ταυτόχρονα, στέλνει στην ανεργία χιλιάδες εργαζόμενους αυτών των επιχειρήσεων. Τα λίγα χρήματα που παίρνουμε από αυτές τις εκποιήσεις, πηγαίνουν κατευθείαν στον ειδικό λογαριασμό για την αποπληρωμή του χρέους, εκεί που θα πηγαίνει και μεγάλο ποσοστό των μελλοντικών πλεονασμάτων. Τέλος, κανείς δεν λαμβάνει υπόψη του τις τεράστιες κοινωνικές επιπτώσεις από αυτήν τη θατσερική πολιτική. Υπενθυμίζω στους τρεις συγκυβερνήτες ότι δεν πήγε η Ούλεν και η Πάουερ το νερό και το ρεύμα, στο τελευταίο χωριό της Ελλάδας. Οι κρατικές εταιρείες ύδρευσης (όπως η ΕΥΔΑΠ) και η ΔΕΗ το πέτυχαν αυτό, με τη σκληρή δουλειά χιλιάδων εργαζομένων τους.


-    Μετά τις γερμανικές εκλογές υπάρχουν προσδοκίες ότι μπορεί να τεθεί και το θέμα νέου «κουρέματος» του χρέους. Δεν θα είναι μια θετική κίνηση για τη μείωση του δημόσιου χρέους της χώρας;

Θυμάμαι από το 2010 τον ΣΥΡΙΖΑ να λέει ότι το χρέος δεν είναι βιώσιμο και πρέπει να προχωρήσουμε άμεσα σε διαγραφή και κούρεμα. Τότε όλο το σύστημα πολιτικής και οικονομικής εξουσίας, για να προστατεύσει τις τράπεζες, μόνο στην πυρά δεν μας πέταξε. Θυμάμαι, επίσης, ότι ο βασικός λόγος της εφαρμογής του Μνημονίου ήταν η βιωσιμότητα του δημόσιου χρέους και η επιστροφή στις αγορές. Αργότερα, όταν όλοι προστάτευσαν τα νώτα τους, προχωρήσαμε, επί Βενιζέλου υπουργού Οικονομικών, σε ένα κούρεμα χρέους που θα μείνει στην παγκόσμια ιστορία ως το μόνο κούρεμα που μεγάλωσε αντί να μικρύνει το χρέος. Φτάσαμε σήμερα, η χώρα να έχει χρέος 309 δισ., ενώ το 2010 είχε 310 δισ. Μόνο που τότε το χρέος ήταν 125% και σήμερα είναι 175%. Χορτάσαμε από σωτήρες, αλλά το χρέος εκτοξεύτηκε. Σε αυτά τα τρία χρόνια και το χρέος δεν μειώθηκε και η κοινωνία ισοπεδώθηκε. Με το κούρεμα που έγινε διαλύθηκαν τα ασφαλιστικά ταμεία, τα νοσοκομεία, τα πανεπιστήμια και οι μικροομολογιούχοι. Για να είναι λοιπόν θετική κίνηση ένα κούρεμα χρέους, πρέπει να έχει πραγματική διαγραφή, αναστολή πληρωμών στους τόκους και ρήτρα ανάπτυξης. Αναπτυξιακή πολιτική με κατεύθυνση την πλήρη απασχόληση και τη δικαιότερη διανομή του εισοδήματος.


-    Θα θέλατε να σχολιάσετε την αναφορά του κ. Βενιζέλου ότι η εκλογική βάση του ΣΥΡΙΖΑ προέρχεται από τη δημοκρατική παράταξη και ως εκ τούτου δεν απευθύνεται στην ηγεσία, αλλά επιδιώκει τον επαναπατρισμό αυτών των πολιτών;

Ο κ. Βενιζέλος δείχνει να μην έχει καταλάβει τι ακριβώς έγινε στις περσινές διπλές εκλογικές αναμετρήσεις. Νομίζει ότι οι προοδευτικοί πολίτες έγιναν πρόσφυγες, άλλαξαν πατρίδα. Η πραγματικότητα είναι ότι αυτοί δεν άλλαξαν ούτε ιδέες ούτε πολύ περισσότερο ανάγκες, το κόμμα του άλλαξε και τους εγκατέλειψε για να γίνει συνιστώσα της Δεξιάς. Οι δημοκρατικοί και προοδευτικοί πολίτες, όμως, δεν άγονται και φέρονται. Δεν είναι ιδιοκτησία κανενός, ούτε περιμένουν ένα κάλεσμα για να φύγουν ή να επιστρέψουν. Έχουν την ωριμότητα να στηρίζουν κάθε φορά αυτούς που έχουν το πολιτικό και ηθικό πλεονέκτημα. Αυτούς που καταθέτουν την εναλλακτική πολιτική πρόταση και υπερασπίζονται την πρόοδο και τη δημοκρατία.


-    Ορισμένοι λένε ότι το ενδιαφέρον του ΣΥΡΙΖΑ για το αντιρατσιστικό νομοσχέδιο είναι υποκριτικό. Και πως επί της ουσίας, επιχειρείτε να δημιουργήσετε τριβές στο εσωτερικό της κυβέρνησης.

Εμείς δεν ανακαλύψαμε χτες την ξενοφοβία και τη μισαλλοδοξία. Αυτά τα φαινόμενα τα πολεμάμε δεκαετίες τώρα. Εμείς δεν περιμέναμε να πάρει 6% η Χρυσή Αυγή για να έχουμε σκληρή ιδεολογική αντιπαράθεση μαζί της, το κάναμε και όταν έπαιρνε 0,1%. Γιατί είχαμε ένα συνεπές μέτωπο απέναντι στον κοινωνικό εκφασισμό και γιατί διαβάσαμε από νωρίς τα σημάδια. Συνεπώς, αναζητήστε αλλού τους υποκριτές για αυτό το νομοσχέδιο. Τριβές στο εσωτερικό της κυβέρνησης δεν δημιουργεί η στάση του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά το ακροδεξιό περιβάλλον του κ. Σαμαρά, που πραγματικά κυβερνά τον τόπο. Ας επιλέξουν, λοιπόν, οι εταίροι της ΝΔ. Με τη δημοκρατία δεν παίζουμε. Θα υποχωρήσουν για άλλη μία φορά ταπεινωμένοι στις αξιώσεις του κ. Βορίδη και του κ. Μπαλτάκου ώστε να μείνουν πάση θυσία στην εξουσία, ή θα θέσουν θέμα; Η στατιστική λέει ότι θα κάνουν το πρώτο. Οψόμεθα.

-    Επιμένετε στην πρόταση για την κατάργηση των συνιστωσών; Γιατί, όπως φαίνεται, ορισμένες συνιστώσες τουλάχιστον λένε ότι δεν είναι έτοιμες να προχωρήσουν στην αυτοδιάλυσή τους. Θα μπορούσε να δοθεί ένας μεταβατικός χρόνος για την αυτοδιάλυση των συνιστωσών;

Οι εξαγγελίες μας έναν χρόνο τώρα για τον μετασχηματισμό του ΣΥΡΙΖΑ από συμμαχία συνιστωσών σε ενιαίο φορέα των μελών του, ήταν σαφείς. Οι αποφάσεις της Πανελλαδικής Συνδιάσκεψης του Νοέμβρη ακόμα σαφέστερες. Τώρα τον λόγο θα τον έχουν τα μέλη του ΣΥΡΙΖΑ σε μια διαδικασία-γιορτή της δημοκρατίας, που θέλουμε να είναι το πρώτο μας Συνέδριο. Σε αυτή την ιστορική περιπέτεια για την Αριστερά, τον λαό και τόπο, καμία άποψη και καμία συμβολή δεν περισσεύει. Ας έχουμε όμως πάντα τον νου και το βλέμμα μας στραμμένο στον κόσμο που εναποθέτει τις ελπίδες του στον ΣΥΡΙΖΑ. Αυτός ο κόσμος περιμένει από εμάς αποφασιστικότητα, συνέπεια και καθαρότητα λόγου. Αυτό δεν σημαίνει λιγότερη εσωκομματική δημοκρατία, κάθε άλλο. Σημαίνει όμως ξεκάθαρες απαντήσεις. Ο κόσμος που μας παρακολουθεί ένα πράγμα θέλει να ξέρει: Αν είμαστε διατεθειμένοι να αναλάβουμε την ιστορική πρόκληση και την ιστορική ευθύνη της ανατροπής και της κυβέρνησης για τη σωτηρία της κοινωνίας. Και σε αυτό το ερώτημα δεν χωράνε αναβολές.


-    Να θεωρούμε δεδομένη την αυτοδιάλυση του ΣΥΝ, πριν από το Συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ;

Κλείνει ένας κύκλος που κράτησε πάνω από 20 χρόνια. Σε αυτά τα χρόνια, το πολιτικοοικονομικό κατεστημένο και «λαμπροί» διαμορφωτές γνώμης επιχείρησαν πολλές φορές και προέβλεψαν ακόμα περισσότερες την πολιτική εξαφάνιση της ριζοσπαστικής αριστεράς. Όχι μόνο διαψεύστηκαν, αλλά ο Συνασπισμός ρίζωσε στην ελληνική κοινωνία, συμμετείχε σε όλους τους μεγάλους κοινωνικούς και εργατικούς αγώνες, υπήρξε συνιδρυτής του ΣΥΡΙΖΑ και επιβραβεύτηκε από τους πολίτες με τη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Το διαρκές Συνέδριο του ΣΥΝ θα δώσει ένα ισχυρό σήμα. Θα επικυρώσει τη βούληση της μεγαλύτερης συνιστώσας να ενταχθεί δίχως προαπαιτούμενα στον νέο ενιαίο ΣΥΡΙΖΑ των μελών. Ένας πετυχημένος πολιτικός κύκλος κλείνει, ένας νέος, ακόμα πιο φιλόδοξος, είναι μπροστά μας.

-    Ως μείζον θέμα εξελίχθηκε και η πρόταση για την κατάργηση των λιστών για την εκλογή των οργάνων του κόμματος. Γιατί αμφισβητείτε ένα «κεκτημένο» που υπάρχει και στη λειτουργία του ΣΥΝ;

Όταν ξεκινάς μια καινούργια προσπάθεια, δεν υπάρχουν κεκτημένα ή συνήθειες. Όλα τα επερωτούμε από την αρχή. Βλέπουμε τι δούλεψε καλά και τι δημιουργεί προβλήματα. Η θεσμοθετημένη λειτουργία των τάσεων είναι θετικό βήμα. Ο νέος ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί παρά να είναι πολυσυλλεκτικός και πολυτασικός. Θα έχει και τάσεις και διακριτά πολιτικά ρεύματα και ιδεολογικές συνιστώσες. Δεν μπορεί όμως να έχει κόμματα μέσα στο κόμμα. Ο τρόπος εκλογής με ξεχωριστές λίστες στον ΣΥΝ είχε παγιώσει μια κατεστημένη νοοτροπία ότι το κόμμα είναι μαζικός χώρος όπου συνυπάρχουν διαφορετικές παρατάξεις που συγκρούονται στα συνέδρια ως μηχανισμοί και όχι ως ρεύματα ιδεών. Τα νέα στελέχη για να αναδειχτούν δεν αρκούσε η εμπιστοσύνη της κομματικής βάσης, αλλά ήταν προαπαιτούμενο η εμπιστοσύνη μίας από τις «λίστες». Και αυτό ιδίως στα νέα μέλη κάνει πολύ κακή εντύπωση, διότι στις οργανώσεις δεν υπάρχει αυτή η κάθετη διαφοροποίηση. Υπάρχει τρόπος να κατοχυρώσουμε την εσωκομματική δημοκρατία και να αποτρέψουμε αποκλεισμούς από τα όργανα, χωρίς τις ξεχωριστές λίστες. Υπάρχουν διαφορετικές απόψεις πάνω σε αυτό. Δεκτόν. Το Συνέδριο θα το συζητήσει ανοιχτά, και δημοκρατικά θα αποφασίσει.

-    Γνωρίζετε την κριτική που σας ασκούν ότι ελλοχεύει ο κίνδυνος ο ΣΥΡΙΖΑ να είναι τυπικά πολυτασικό κόμμα και ότι και με την κατάργηση των συνιστωσών τις εξωθείτε στην προσαρμογή τους στην πλειοψηφική άποψη ή στην αποχώρηση από τον ΣΥΡΙΖΑ;

Δεν νομίζω ότι υπάρχει κανείς σοβαρός άνθρωπος που θα ισχυριστεί ότι το πρόβλημα του ΣΥΡΙΖΑ είναι η μειωμένη δημοκρατία και η φίμωση της διαφορετικής άποψης στο εσωτερικό του. Αν το πει αυτό κανείς παραέξω, ο κόσμος θα βάλει τα γέλια. Ας τελειώνουμε λοιπόν με τα ανέκδοτα. Οι διαφορετικές απόψεις είναι ο πλούτος μας.

Οι απόψεις δεν καταργούνται ούτε οι άνθρωποι που τις εκφέρουν. Κάθε ενιαίος οργανισμός, όμως, πρέπει να έχει κάποιους κανόνες ενιαίας έκφρασης. Χάρηκα που είδα ότι και ο Μανώλης ο Γλέζος τοποθετήθηκε σχετικά για την ανάγκη ο ενιαίος ΣΥΡΙΖΑ να αποκτήσει «μόνο ενιαία δράση χωρίς ξεχωριστές εμφανίσεις». Θα έλεγα ότι αυτό είναι ακόμα πιο «προωθημένο» από αυτό που εγώ εισηγήθηκα. Εγώ είπα οι όποιες ξεχωριστές εμφανίσεις να είναι αυστηρά στα πλαίσια της εσωτερικής μας λειτουργίας, εντός του κοινού μας πλαισίου που θα ορίζεται από το καταστατικό μας.


-    Μετά το συνέδριο θα υπάρχουν «προνόμια» για τις συνιστώσες ή τάσεις ώστε να εκφράζονται όλοι στην ηγεσία;

Στον ΣΥΡΙΖΑ το μόνο προνόμιο που υπάρχει είναι η ικανοποίηση και η χαρά της συλλογικής πάλης και της ανιδιοτελούς προσφοράς, πάνω σε κοινά οράματα.
Η εκπροσώπηση όλων των απόψεων στα όργανα δεν θα είναι αποτέλεσμα χρήσης προνομίων αλλά πολιτικής επιλογής και δημοκρατικής λειτουργίας.

-    Θεωρείτε ότι έχουν προοπτική εδραίωσης νέα κόμματα στον χώρο της Κεντροαριστεράς;

Όχι. Τα κόμματα πετυχαίνουν όταν έρχονται να καλύψουν και να εκπροσωπήσουν απόψεις και κοινωνικές ανάγκες. Όχι προσωπικές επιδιώξεις και ματαιωμένες φιλοδοξίες. Επιπλέον πιστεύω ότι αυτό που ονομάζετε Κεντροαριστερά, με την παλιά πολιτική σηματοδότηση, βρίσκεται σε στρατηγικό αδιέξοδο και στην Ελλάδα και στην Ευρώπη. Μπαίνουμε σε μια περίοδο πολιτικής πόλωσης ανάμεσα στο δίπολο που εκφράζουν στη χώρα οι πολιτικές δυνάμεις με ξεκάθαρη τοποθέτηση τόσο πάνω στο Μνημόνιο όσο και πάνω στην παραδοσιακή ιδεολογική αντίθεση Δεξιάς-Αριστεράς. Και αυτή η αντίθεση στη χώρα μας ήδη εκφράζεται ανάμεσα στον ΣΥΡΙΖΑ και στη ΝΔ. Τα κόμματα στα οποία αναφέρεστε μάλλον δεν έχουν φιλοδοξία να βρεθούν ανάμεσα στο δίπολο, αλλά να αποτελέσουν τις νέες κεντροαριστερές συνιστώσες της Δεξιάς. Αλλά αυτόν τον ρόλο τον έχουν ήδη καπαρώσει η ΔΗΜΑΡ και το ΠΑΣΟΚ, οπότε ο συναγωνισμός θα είναι μεγάλος.


-    Με ποιους θα συμμαχήσετε μετεκλογικά; Με το ΠΑΣΟΚ συγκρούεστε διαρκώς, με τη ΔΗΜΑΡ επίσης. Αποκλείετε δηλαδή πιθανή συνεργασία με κόμματα της Κεντροαριστεράς, αλλά... απλώνετε το χέρι στον κ. Καμμένο;

Η απάντηση στο ερώτημά σας λαμβάνει ως δεδομένη τη σημερινή εικόνα του πολιτικού σκηνικού. Το πολιτικό σκηνικό, όμως, μεταβάλλεται με ραγδαίους ρυθμούς, και δεν ξέρουμε πώς θα είναι μέχρι τότε. Δεν ξέρουμε ποια θα είναι η κατάσταση στο εσωτερικό των μνημονιακών κομμάτων ούτε το εκλογικό μέγεθός τους. Δεν ξέρουμε ποιοι θα είναι οι συσχετισμοί στα υπόλοιπα κόμματα της Αριστεράς, όπου οι φωνές για ενότητα δυναμώνουν. Δεν ξέρουμε ούτε αν η αντιμνημονιακή δυναμική της κοινωνίας, αυτή η δυναμική που από το 4% μας πήγε στο 27%, θα διαμορφώσει νέα δεδομένα. Ανεξάρτητα από όλα αυτά, εμείς επιμένουμε στην ανάγκη για ενότητα, που να περιλαμβάνει την Αριστερά στο σύνολό της και να φτάνει ως την Αριστερά της σοσιαλδημοκρατίας. Η κοινωνία τη θέλει αυτή την ενότητα. Αν αυτοί στους οποίους απευθυνόμαστε επιμείνουν στον απομονωτισμό, είμαστε υποχρεωμένοι να επιδιώξουμε τη δημιουργία μιας μεγάλης αριστερής πλειοψηφίας κατά του Μνημονίου, μέσα από τις δικές μας γραμμές. Συμπαρατάσσοντας γύρω μας όλους όσοι συνειδητοποιούν ότι η ιστορική ευθύνη μας επιβάλει να παραμερίσουμε εγωισμούς και να βάλουμε από κοινού ένα λιθαράκι για τη σωτηρία του λαού μας από τη βαρβαρότητα των μνημονίων.

-    Κάνετε λόγο για κυβέρνηση της Αριστεράς, αλλά το ΚΚΕ σας κατηγορεί ότι η μετάλλαξη του ΣΥΡΙΖΑ είναι συνεχής και «παίρνετε τα πιο κακά χούγια του ΠΑΣΟΚ».

Δεν ξέρω αν το κάνουν συνειδητά, αλλά πολλές φορές έχω την αίσθηση ότι οι προκλητικές επιθέσεις που δεχόμαστε από τα αριστερά μας, ικανοποιούν κυρίως φτηνούς επικοινωνιακούς στόχους. Όποιος σήμερα κατηγορήσει τον ΣΥΡΙΖΑ, εξασφαλίζει τουλάχιστον ένα πεντάλεπτο διαρκούς και ενδελεχούς παρουσίασης από τα συστημικά μέσα ενημέρωσης. Είτε έχει κόμμα είτε δεν έχει. Είτε εκφράζει κάτι είτε όχι. Αρκεί να επιτεθεί στον ΣΥΡΙΖΑ και να έχει εξασφαλίσει προβολή και πρόσκληση σε πάνελ σε πράιμ τάιμ ζώνη τηλεθέασης. Ειδικότερα σε αυτά που ο ΣΥΡΙΖΑ, για λόγους ηθικής και δεοντολογίας, αρνείται να εκπροσωπηθεί. Έχω, όμως, την αίσθηση ότι αυτό ενοχλεί περισσότερο τον αριστερό και προοδευτικό κόσμο. Ειδικά όταν η πολεμική ενάντια στον ΣΥΡΙΖΑ γίνεται με όρους και φρασεολογία της «ομάδας αλήθειας» και της μονταζιέρας της ΝΔ. Ειδικότερα, δε, σε ό,τι αφορά το ΚΚΕ, πιστεύω ότι αυτή η επικοινωνιακή προσέγγιση των πραγμάτων δεν τιμά το μέγεθος της ιστορικής του αναφοράς. Εκτιμώ ότι η συλλογική εμπειρία και η ιστορική διαδρομή διαδραματίζουν καθοριστικό ρόλο στα πολιτικά υποκείμενα, γι’ αυτό και δεν έχω πάψει να ελπίζω ότι οι κοινωνικές διεργασίες, αλλά κυρίως η πίστη του κόσμου για ενότητα και κοινή δράση θα κάνει την ηγεσία του να δει διαφορετικά τη στάση του, ιδίως εν μέσω ανθρωπιστικής κρίσης και εξαθλίωσης της μεγάλης πλειοψηφίας των πολιτών.

-    Τελικά τι θα είναι η κυβέρνηση της Αριστεράς που προτείνετε;

Θα είναι κυβέρνηση κοινωνικής σωτηρίας. Με αριστερό και ριζοσπαστικό πρόγραμμα, αλλά θα απευθύνεται στη μεγάλη πλειοψηφία του ελληνικού λαού, όχι μόνο στους αριστερούς και στους ριζοσπάστες. Θα είναι η κυβέρνηση που θα σταματήσει τα καταστροφικά μνημόνια που γεννούν ύφεση και δυστυχία, και θα διεκδικήσει με τις κατάλληλες συμμαχίες την επαναδιαπραγμάτευση των δανειακών συμβάσεων και τη διαγραφή μεγάλου μέρους του χρέους στα πρότυπα της Συνόδου του Λονδίνου, το 1953, που αφορούσε την ίδια τη Γερμανία. Θα είναι η κυβέρνηση που θα διεκδικήσει στα αλήθεια τις γερμανικές αποζημιώσεις και το κατοχικό δάνειο, ως ιστορικό χρέος, ηθικό και οικονομικό απέναντι στον ελληνικό λαό. Θα είναι η κυβέρνηση που θα δρομολογήσει ένα πρόγραμμα κοινωνικής σταθεροποίησης στηρίζοντας πρώτα πρώτα εκείνες τις κοινωνικές κατηγορίες που σήμερα εξωθούνται στη φτώχεια και την εξαθλίωση. Θα είναι η κυβέρνηση που θα δρομολογήσει ένα εναλλακτικό πρότυπο ανάπτυξης, βασισμένο όχι στη δίψα μιας παρασιτικής οικονομικής ολιγαρχίας για κέρδη αλλά πρώτα από όλα στις πραγματικές μας ανάγκες. Ενα πρότυπο ανάπτυξης που θα αξιοποιεί τις παραγωγικές μας δυνατότητες προς όφελος της κοινωνίας, που θα βασίζεται στην αξιοπρεπή απασχόληση, που θα αφήνει πολύτιμο ζωτικό χώρο στη μικρή επιχείρηση και την κοινωνική οικονομία, που θα σέβεται το περιβάλλον και τον φυσικό πλούτο της χώρας. Τέλος, θα είναι η κυβέρνηση που θα θέσει τις βάσεις μιας νέας Ελλάδας. Με μεγάλες θεσμικές τομές και μετασχηματισμούς στο κράτος, στη δημόσια διοίκηση, στο πολιτικό σύστημα. Βαθαίνοντας τη δημοκρατία, χτίζοντας νέα θεμέλια κοινωνικής δικαιοσύνης, αξιοκρατίας και προκοπής. 

Πηγή:Left.gr

Αλ. Τσίπρας: Να γίνει ο ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ ένα ενιαίο κόμμα άμεσης δημοκρατίας και αυτοοργάνωσης

«Συντρόφισσες και σύντροφοι, 

Η χθεσινή ημέρα στη βουλή ήταν αποκαλυπτική. Αποκαλύφθηκε ότι το δημόσιο αγαθό που κινδυνεύει αυτή τη στιγμή περισσότερο, είναι η Δημοκρατία. Το Μνημόνιο και η Δημοκρατία είναι έννοιες εντελώς ασυμβίβαστες και αυτό το βλέπουμε καθημερινά όλο και περισσότερο. 

Το βλέπουμε στις επιστρατεύεις των απεργών που γίνονται πλέον και προληπτικά. Το βλέπουμε στην συνεχιζόμενη βίαιη και αδικαιολόγητη καταστολή εναντίον των κατοίκων της Χαλκιδικής. Το βλέπουμε και στο αδιάκριτο πια πολιτικό φλερτ της Νέας Δημοκρατίας με την ακροδεξιά. 

Χθες τα γεγονότα στη βουλή ήταν αποκαλυπτικά. Η ΧΑ επεχείρησε να προκαλέσει μέσα στο κοινοβούλιο, αμέσως μετά τη συζήτηση για ένα αντιρατσιστικό νομοσχέδιο που εξαφανίστηκε. Εξαφανίστηκε με ευθύνη του πρωθυπουργικού περιβάλλοντος και επομένως του ίδιου του πρωθυπουργού. Δεν ήταν εκεί καν ένας κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της ΝΔ για να επιβεβαιώσει αυτά που ήρθε να πει ο κ. Ρουπακιώτης, δηλαδή ότι δεν συμβαίνει κάτι, το νομοσχέδιο είναι καθ οδόν. 

Η ομάδα μονταζιέρας της ΝΔ προσπάθησε ακόμα και τη στιγμή της αποκάλυψης των νεοναζί να κρατήσει ίσες αποστάσεις από την αξιωματική αντιπολίτευση, το προεδρείο της βουλής, και τους νοσταλγούς του Χίτλερ.

Ας το πάρουν όμως χαμπάρι. Η ανιστόρητη και επικίνδυνη θεωρία των δύο άκρων κατέρρευσε παταγωδώς χθες στη βουλή. Αφορά πλέον μόνο την ομάδα μονταζιέρας της ΝΔ και αμετανόητους ακροδεξιούς συνεργάτες και βουλευτές της. 

Στέλνουμε ένα ξεκάθαρο μήνυμα. Η αριστερά είναι εδώ για υπερασπιστεί τη δημοκρατία σε όλα τα επίπεδα. Από τις γειτονιές ως το προεδρείο της βουλής. Εμείς υψώνουμε μια ασπίδα προστασίας της δημοκρατίας. Μαζί με κάθε δημοκρατικό πολίτη. 

Παρόλο που τρεις μέρες πριν, εβδομήντα βουλευτές της πλειοψηφίας, κρυπτόμενοι πίσω από την ανωνυμία της μυστικής ψηφοφορίας συνέδραμαν τους φασίστες στην προσπάθειά τους να άρουν την ασυλία του Π. Τατσόπουλου και να τον μηνύσουν για έκφραση πολιτικής γνώμης. Παλιότερα ο γραμματέας της ΝΔ, ο κ. Κεφαλογιάννης είχε αρνηθεί να ψηφίσει την άρση ασυλίας του Κασιδιάρη για κάτι εντελώς διαφορετικό: για βιαιοπραγία εναντίον της Λιάνας Κανέλλη και της Ρένας Δούρου. Πρόσφατα στενοί συνεργάτες του πρωθυπουργού έσπευσαν διαδικτυακά να υπερασπιστούν με σθένος τους απολογητές των ΝΑΖΙ που είναι ακόμα σε θέση συμβούλων υπουργού. 

Και αυτά είναι πράγματα ενδεικτικά, για τα οποία πρέπει να ξεσηκωθεί όχι μόνο η Αριστερά, αλλά ολόκληρος ο δημοκρατικός κόσμος. Ακόμα και οι δημοκράτες που πρόσκεινται στην ΝΔ και παρακολουθούν αμήχανοι τα ακροδεξιά ολισθήματα του Σαμαρά να διαδέχονται το ένα το άλλο.

Διότι, χθες απεδείχθη ότι η ασυδοσία της ΧΑ στο κοινοβούλιο είναι ζήτημα πολιτικής επιλογής. Όποιος θέλει μπορεί να εφαρμόσει το κανονισμό και να αποτρέψει τον ευτελισμό της κοινοβουλευτικής διαδικασίας και της δημοκρατίας. Όποιος θέλει μπορεί να επικαιροποιήσει το θεσμικό πλαίσιο ενάντια στους κήρυκες της μισαλλοδοξίας και του ρατσισμού. Ενάντια στους παρακρατικούς και στις συμμορίες που βιαιοπραγούν απέναντι σε ανυπεράσπιστους πολίτες. Εμείς και θέλουμε και μπορούμε.

Από εδώ και στο εξής, μηδενική ανοχή απέναντι στις συμμορίες, απέναντι στους υβριστές της δημοκρατίας και της ιστορίας του λαού μας που έδωσε φόρο αίματος στους ναζί, αγωνιζόμενος για την ελευθερία και τη δημοκρατία.

Συντρόφισσες και σύντροφοι,

Υπάρχουν κρίσιμα συμπεράσματα από τα πρόσφατα γεγονότα που αφορούν τις κινητοποιήσεις των καθηγητών.

Το πρώτο συμπέρασμα αφορά την κυβερνητική αδιαλλαξία και επιθετικότητα, μια στάση που σχετίζεται άμεσα με την προώθηση των υποχρεώσεων του Μνημονίου. Η κυβέρνηση μπορούσε να προωθήσει τις αλλαγές με διάλογο μετά τις πανελλαδικές εξετάσεις. Επέλεξε, όμως, τον αιφνιδιασμό, την κατά μέτωπον επίθεση, την λάσπη και την συκοφαντία δια των μέσων ενημέρωσης που συμπορεύονται μαζί της και τελικά την επιστράτευση και μάλιστα προληπτικά. Δεν πρέπει να προσπεράσουμε αυτές τις ανησυχητικές ενδείξεις, που δείχνουν ότι όσο το Μνημόνιο οδηγείται σε αδιέξοδο, τόσο ξεδιπλώνεται ο επιθετικός κυβερνητικός αυταρχισμός στη χάραξη της πολιτικής. 

Το δεύτερο συμπέρασμα: Υπάρχει κόσμος με διάθεση και αποφασιστικότητα να αντισταθεί. Και αυτό φάνηκε από τις μαζικότατες συνελεύσεις των ΕΛΜΕ, που ψήφισαν σε συντριπτική πλειοψηφία υπέρ της απεργίας. Απαιτείται, όμως, μια πιο σύνθετη στρατηγική από τις δυνάμεις του συνδικαλιστικού κινήματος. 

Μια στρατηγική που δεν θα χειραγωγείται από τις κατεστημένες συνδικαλιστικές ηγεσίες, ούτε θα εξαρτάται από αποφάσεις της πλειοψηφίας των διοικήσεων της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ. Μια στρατηγική που θα διευρύνει την ενότητα ανάμεσα σε κλάδους εργαζομένων και το πιο σημαντικό θα δημιουργεί στέρεες συμμαχίες με την κοινωνία. 

Μόνο έτσι μπορεί να ακυρωθεί και η τακτική της επιστράτευσης, στην οποία η κυβέρνηση καταφεύγει ολοένα και με μεγαλύτερη ευκολία, υπερασπιζόμενη δήθεν το δημόσιο συμφέρον. Το όπλο αυτό πρέπει οι ίδιοι οι εργαζόμενοι να το στρέψουν εναντίον της, δημιουργώντας στέρεες και πλατειές κοινωνικές συμμαχίες. 

Ο ΣΥΡΖΑ-ΕΚΜ τάχτηκε από την αρχή αλληλέγγυος  στο πλευρό των καθηγητών, σε οποιαδήποτε κινητοποίηση κι αν αποφάσιζαν. Γιατί είχαν επί της ουσίας δίκιο. 

Όλα τα μέτρα που προώθησε η κυβέρνηση έχουν ως στόχο μια παιδεία που να κοστίζει λιγότερο στο κράτος, αδιαφορώντας για την δραματική της υποβάθμιση, τις απολύσεις χιλιάδων εκπαιδευτικών, τις μεταθέσεις εκτός έδρας με μισθούς πείνας, την υποτιθέμενη και εντός πολλών εισαγωγικών «αξιολόγηση», που είναι απλά η επίσημη παραίτηση του κράτους από την υποχρέωση να παρέχει παιδεία υψηλού επιπέδου. 

Και θα αγωνιστούμε για τη συγκρότηση ενός μεγάλου μετώπου που θα υπερασπιστεί την δημόσια παιδεία, με καθηγητές, μαθητές και γονείς να παλεύουν συντονισμένα για τον ίδιο σκοπό. Τη στήριξη αυτή θα συνεχίσουμε να την παρέχουμε στον κλάδο των εκπαιδευτικών, όπως και σε κάθε κλάδο εργαζομένων, κάθε κομμάτι της κοινωνίας που αγωνίζεται για ζωή, δουλειά και αξιοπρέπεια, καθώς και για την υπεράσπιση των δημόσιων αγαθών και αντιμετωπίζει τον κυβερνητικό αυταρχισμό. 

Γι’ αυτό και καταθέσαμε την πρόταση νόμου για κατάργηση της επιστράτευσης. Αυτή την πρόταση νόμου πρέπει να υποστηριχτεί από όσους τοποθετούν εαυτό στο δημοκρατικό τόξο, και διεκδικούν τον τίτλο του προοδευτικού. Και, όπως δηλώσαμε και χθες στη βουλή, από εδώ και στο εξής δε θα έχουν να κάνουν με συνδικαλιστικές ηγεσίες. Θα έχουν να κάνουν μαζί μας.

Τη φάμπρικα των επιστρατεύσεων και της συνταγματικής εκτροπής θα τη τσακίσουμε. Την επόμενη φορά που θα το επιχειρήσουν η απεργία θα είναι πολιτική και διαρκής. Έχουμε υποχρέωση να στηρίξουμε το συνταγματικό δικαίωμα της απεργίας για τους εργαζόμενους. Και θα το πράξουμε χωρίς ενδοιασμούς. Ας το λάβουν υπόψη τους όσοι νομίζουν ότι μπορεί να μετατρέψουν τη χώρα σε ένα απέραντο στρατόπεδο.

Συντρόφισσες και σύντροφοι, 

Την ίδια ακριβώς στιγμή, η κυβέρνηση ξεπουλά με ταχείς ρυθμούς την δημόσια περιουσίας. Το κάνει για να εμφανίσει κάποια οικονομικά αποτελέσματα στην τρόικα, η οποία αναμένεται τον Ιούνιο με εξαιρετικά επιθετικές διαθέσεις. 

Έτσι, μετά την πώληση του ΟΠΑΠ, με εξαιρετικά προβληματικούς όρους, εξευτελιστική τιμή και διαδικασίες που μυρίζουν χιλιόμετρα μακριά διαπλοκή, βγαίνει στο προσκήνιο και η ΔΕΗ. Και εδώ δεν πρόκειται απλώς για μια εταιρεία που εξασφαλίζει κέρδη για το δημόσιο, όπως στην περίπτωση του ΟΠΑΠ. Πρόκειται για την ιδιωτικοποίηση ενός δημόσιου αγαθού. Οπουδήποτε στον κόσμο  συνέβη κάτι αντίστοιχο, η ποιότητα των παρεχόμενων υπηρεσιών έπεσε δραματικά. Τα τιμολόγια κατανάλωσης αυξήθηκαν. Και ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας – το πιο αδύναμο φυσικά και το πιο πιεσμένο, έχασε την πρόσβασή του στο παρεχόμενο αγαθό. 

Στη Βουλγαρία, και έχει σημασία να την αναφέρουμε, γιατί το Μνημόνιο αναφέρει ξεκάθαρα ότι με αυτή τη χώρα προσπαθεί να μας εξομοιώσει, το κόστος του ρεύματος μετά τις ιδιωτικοποιήσεις υπερβαίνει πλέον τις οικονομικές δυνατότητες ενός μέσου νοικοκυριού. Δημιουργείται έτσι το φαινόμενο της ενεργειακής φτώχειας, που είναι και η βασική αιτία για τις πρόσφατες αναταραχές στην γειτονική μας χώρα. Αυτό είναι το μοντέλο το οποίο προωθείται και για τη χώρα μας. Με κινδύνους σοβαρούς τόσο για τα νοικοκυριά, αλλά και τις επιχειρήσεις οι οποίες υποφέρουν και κλείνουν από το κόστος ενέργειας. Και σειρά έχει το νερό. Ένα αγαθό ακόμα πιο πολύτιμο και ακόμα πιο αναγκαίο από την ηλεκτρική ενέργεια. 

Μέσα σε συνθήκες πρωτοφανούς κοινωνικής δυστυχίας, με την ανεργία να σπάει το ένα ρεκόρ μετά το άλλο, τα νοικοκυριά να μην μπορούν πλέον να ανταποκριθούν σε βασικές τους ανάγκες και την φτώχεια να κυλάει στους δρόμους, η κυβέρνηση προσπαθεί να δημιουργήσει ένα τεχνητό κλίμα ευφορίας. 

Ο πρωθυπουργός της χώρας οργανώνει πομπώδεις όσο και αβέβαιες επενδυτικές εκστρατείες στην Κίνα, που προσπαθεί να πουλήσει υποδομές και κομμάτια δημόσιας περιουσίας, ονομάζοντας μάλιστα την τακτική αυτή «προσέλκυση επενδυτών». Στην πραγματικότητα, το όραμα της κυβέρνησης είναι η κινητοποίηση της οικονομίας,, η μετατροπή ολόκληρης της χώρας σε μια Τεράστια Ειδική Οικονομική Ζώνη. Με μισθούς εξαθλίωσης, με ανύπαρκτη προστασία του εργαζόμενου, με αφορολόγητα κέρδη για τους επιχειρηματίες, με μηδενική προστασία του περιβάλλοντος. 

Οι εταίροι της χώρας δείχνουν μεγάλο ενδιαφέρον γι’ αυτή την εξέλιξη. Διότι, αυτό είναι το συνολικό σχέδιό τους για την οικονομία του Νότου και αργότερα για ολόκληρη την Ευρώπη. 

Οι αλλαγές που προωθούνται αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα, είναι ίσως μεγαλύτερης σημασίας από εκείνες που ακλούθησαν την πτώση του Τείχους. Και πρέπει να συναντήσουν τη σθεναρή και συντονισμένη αντίσταση των λαών της Ευρώπης, ένα πανευρωπαϊκό μέτωπο αποφασισμένο να υπερασπιστεί την κοινωνική συνοχή και την αξιοπρέπεια της εργασίας. Πρέπει να σταματήσουν με οργανωμένη αντεπίθεση της κοινωνίας. 

Συντρόφισσες και Σύντροφοι,

Η κοινωνία πρέπει να σταθεί όρθια και να δυναμώσει τη φωνή της. Και η ευθύνη για κάτι τέτοιο πέφτει σε πολύ μεγάλο βαθμό επάνω μας. Ούτε το Μνημόνιο τελειώνει, ούτε η χώρα βγαίνει από την κρίση, ούτε φως στο βάθος κάποιου τούνελ φαίνεται. 

Η λεηλασία της ζωής της αξιοπρέπειας και της προοπτικής του λαούς μας θα συνεχίζεται επ’ άπειρον. Ή μέχρι ο ίδιος ο λαός να βάλει ένα τέρμα στην ιστορία αυτή.

Με μια αντεπίθεση της κοινωνίας. Για την υπεράσπιση της δουλειάς, των δημόσιων αγαθών, της υγείας της παιδείας. Για μια ανάπτυξη που θα αφορά το κοινωνικό σύνολο και όχι μια περιορισμένη και κλειστή ελίτ, η οποία δεν φορολογείται καν στην Ελλάδα. Με μια ανάπτυξη που θα επουλώσει τις πληγές του μνημονίου. Όχι με την άνεργη ανάκαμψη που θα τις κάνει μόνιμες.

Για να μη μεταναστεύουν οι νέοι επιστήμονες. Για να μείνουν εδώ και να ξαναχτίσουμε μαζί την Ελλάδα. Για το αυτονόητο δικαίωμα όλων στην κοινωνική αξιοπρέπεια. 

Χρειάζεται να σπάσει μια και καλή το κλίμα ηττοπάθειας και απογοήτευσης. Το κλίμα των χαμηλών προσδοκιών. Χρειάζεται ενότητα, αισιοδοξία και πείσμα. Χρειάζεται διαρκής αγώνας. Χρειάζεται πάθος ασίγαστο στη στήριξη, την ενδυνάμωση, τη γιγάντωση των δομών αλληλεγγύης που καλούνται να επουλώσουν τις μνημονιακές πληγές του λαού μας. Χρειάζεται μια τεράστιας κλίμακας κοινωνική αντεπίθεση σε όλα τα μέτωπα.

Μια οργανωμένη και αποφασιστική αντεπίθεση της κοινωνίας. Και ακριβώς στο προσκήνιο των κοινωνικών αντιστάσεων και της αλληλεγγύης να συγκροτηθεί η νέα κοινωνική πλειοψηφία που θα διεκδικήσει την απαλλαγή της χώρας από το Μνημόνιο και θα ανοίξει τον εναλλακτικό δρόμο.

Εδώ ακριβώς βρίσκεται το καθήκον του ΣΥΡΙΖΑ, ένα καθήκον στο οποίο είμαστε υποχρεωμένοι να ανταποκριθούμε. Καλούμαστε να δώσουμε τον αγώνα σε πολλά μέτωπα. Καλούμαστε να ζωντανέψουμε ξανά την ελπίδα και να φέρουμε πιο κοντά την προοπτική μιας ριζικά εναλλακτικής λύσης. Να ενισχύσουμε ακόμα περισσότερο τις δομές αλληλεγγύης. Να εμβαθύνουμε και να επικαιροποιήσουμε τη στρατηγική μας για τη συγκρότηση της νέας κοινωνικής και πολιτικής πλειοψηφίας από την αριστερά της αριστεράς μέχρι της σοσιαλδημοκρατίας. Να συνεχίσουμε να ανοιγόμαστε σε δυνάμεις που ανταποκρίνονται στο διαρκές κάλεσμα ενότητας που κάνουμε εδώ και δύο χρόνια. 

Συντρόφισσες και Σύντροφοι,

Ένα χρόνο πριν, το βράδυ των εκλογών της 6ης Μάη του 2012, δώσαμε μια υπόσχεση στο κόσμο της αριστεράς που μας στήριξε, στους ψηφοφόρους που μας ανέδειξαν ως δύναμη ελπίδας αλλά και στον ελληνικό λαό εν γένει, ότι θα προχωρήσουμε στη μετατροπή του ΣΥΡΙΖΑ στη μεγάλη ενιαία και ελπιδοφόρα παράταξη της αριστεράς. Το άνοιγμα αυτό βρήκε ευρεία ανταπόκριση στην ελληνική κοινωνία.

Στις 17 Ιούνη ο ΣΥΡΙΖΑ έγραψε ιστορία, δίνοντας την ευκαιρία στην αριστερά να πλησιάσει για πρώτη φορά τόσο κοντά στη κυβέρνηση. Έκτοτε ο ΣΥΡΙΖΑ κατοχυρώθηκε στη συνείδηση του λαού μας ως ελπίδα για την ανατροπή του μνημονίου και τη κοινωνική αλλαγή, γεγονός που καταγράφεται αδιαλείπτως επί ένα χρόνο και παρά το εξαιρετικά αρνητικό επικοινωνιακό και μιντιακό περιβάλλον σε όλες τις δημοσκοπήσεις.

Αν, όμως, πιστέψουμε ότι αυτό είναι μια νομοτέλεια, ανεξάρτητα από τη δράση μας και τη συμπεριφορά μας θα κάνουμε λάθος. Ο κόσμος που μας εμπιστεύτηκε θα μας εμπιστευτεί ξανά και ακόμα περισσότερος μόνο αν δείξουμε αξιοπιστία στα λόγια και στα έργα μας.

Μονάχα αν αποδείξουμε ότι προκειμένου να αναλάβουμε τη μεγάλη ευθύνη της ανατροπής και της ανοικοδόμησης της πατρίδας μας, είμαστε έτοιμοι όλοι μας, να θέσουμε σε αμφισβήτηση τις σιγουριές και τις εξασφαλίσεις μας.Να δείξουμε ότι είμαστε έτοιμοι να αλλάξουμε εμείς για να πείσουμε ότι μπορούμε να αλλάξουμε τη κοινωνία.  

Στην ομιλία μου στην Πανελλαδική Συνδιάσκεψη, στις συλλογικές μας επεξεργασίες και αποφάσεις, τονίσαμε πως δημιουργούμε ένα νέο πολιτικό οργανισμό. Ένα ΝΕΟ πολιτικό υποκείμενο. Όχι εμείς, τα στελέχη και οι βουλευτές. Ο κόσμος. Ο λαϊκός κόσμος, ο κόσμος της εργασίας, τα μέλη και οι φίλοι μας. Εμείς, ως έχοντες την ευθύνη να εκφράζουμε τη φωνή των μελών, δεν έχουμε το δικαίωμα να κάνουμε ούτε βήμα πίσω από αυτή την υπόσχεση. Δεν έχουμε το δικαίωμα να καθυστερήσουμε και να φανούμε κατώτεροι των περιστάσεων. Πρέπει να ολοκληρώσουμε μια πορεία ιστορικής δικαίωσης. Δικαίωσης της επιλογής συγκρότησης του ΣΥΡΙΖΑ που κάναμε πριν σχεδόν δέκα χρόνια. 

Τότε που οι αργυρώνητοι της διαπλοκής ειρωνεύονταν και έλεγαν πως η αριστερά δεν έχει λόγω ύπαρξης. Δέκα χρόνια μάθαμε να ακούμε, να ανεχόμαστε, να συνθέτουμε. Η κοινωνία μας εμπιστεύτηκε. Δε θα προδώσουμε αυτή την εμπιστοσύνη. 

Να μην κάνουμε ούτε μισό βήμα πίσω από την εντολή δεκάδων χιλιάδων μελών μας και ενός εκατομμυρίου εξακοσίων χιλιάδων ψηφοφόρων μας για τον μετασχηματισμό του ΣΥΡΙΖΑ σε ενιαίο φορέα. Ενιαίο και δημοκρατικό φορέα. Έναν οργανισμό που θα είναι κόμμα των μελών και όχι των στελεχών. Κόμμα των εργαζομένων και των δημιουργών. Όχι κόμμα των ειδικών. Κόμμα που θα ανταποκρίνεται στις κοινωνικές διεργασίες και στα κοινωνικά κινήματα και όχι κόμμα- κράτος και των μηχανισμών του κράτους.

Πολύ μεγάλη συζήτηση σήκωσε πριν λίγες μέρες μια αναφορά μου στο ραδιοφωνικό σταθμό «Στο Κόκκινο». Δεν κατάλαβα γιατί. Είπα τα αυτονόητα. Κάποιοι έγραψαν ότι επιτέθηκα στις συνιστώσες. Λάθος. Αν έκανα επίθεση ήταν επίθεση φιλίας προς τα μέλη και τις οργανώσεις του ΣΥΡΙΖΑ και όχι επίθεση στις συνιστώσες.

Συντρόφισσες και σύντροφοι,

Ο ΣΥΡΙΖΑ των συνιστωσών έπαιξε έναν σημαντικό ρόλο στην ανασυγκρότηση της ριζοσπαστικής αριστεράς. Ήταν ένα πετυχημένο ιστορικό πείραμα για την ανασυγκρότηση της αριστεράς και την ιδεολογική και προγραμματική της επαναθεμελίωση. Ανταποκρίθηκε στο αίτημα για την ευρύτερη δυνατή ενότητα των αριστερών ριζοσπαστικών δυνάμεων.

Τώρα είναι η ώρα να κάνουμε ένα βήμα παραπέρα, στην εμβάθυνση και μετεξέλιξη του ΣΥΡΙΖΑ των συνιστωσών σε ΣΥΡΙΖΑ των μελών. Ώστε να ανταποκρίνεται στις απαιτήσεις για συγκρότηση ενός πλειοψηφικού ρεύματος μέσα των κοινωνία, ενός ρεύματος με ενιαία αριστερή ριζοσπαστική ταυτότητα. 

Χρειάζεται οργανωτική και πολιτική συνοχή, η οποία είναι και η μόνη που μπορεί να εξασφαλίσει την πλήρη κατοχύρωση των δημοκρατικών λειτουργιών. Χρειάζεται ένας και όχι δεκατρείς χώροι υποδοχής μελών, και οργανωτικής ένταξης. Χρειάζεται περισσότερη δυνατότητα για σύνθεση απόψεων, και όχι για παραταξιακές μετωπικού χαρακτήρα συμφωνίες ή αποκλίσεις στο εσωτερικό μας. 

Επιδίωξή μας είναι να βαδίσουμε αυτόν τον δρόμο όλοι μαζί, μέχρι την ολοκλήρωση των διαδικασιών ίδρυσης του ενιαίου ΣΥΡΙΖΑ. Και αυτό σημαίνει ότι έχουμε αυτονόητη υποχρέωση όλοι μας και κυρίως όσοι ανήκουμε σε συνιστώσες, να συνεννοηθούμε πως ακριβώς αυτές θα μετεξελιχτούν από κόμματα που συγκροτούσαν ένα συνασπισμό κομμάτων, στον αρχικό ΣΥΡΙΖΑ, σε διακριτά και συγκροτημένα πολιτικά ρεύματα εντός του νέου ενιαίου ΣΥΡΙΖΑ, που η δράση τους θα ορίζεται και θα δεσμεύεται από το καταστατικό μας. Αυτό είναι το αυτονόητο.

Δεν νομίζω ότι υπάρχει κανείς ανάμεσά μας που να πιστεύει, ότι η κοινή μας απόφαση για μετεξέλιξη από τον ΣΥΡΙΖΑ των συνιστωσών στον ΣΥΡΙΖΑ των μελών, θα σήμαινε ότι συνεχίζουμε όπως πριν τη διακριτή δραστηριότητα των συνιστωσών στο δημόσιο χώρο, ως διαφορετικών κομμάτων μέσα στον ενιαίο φορέα. Αυτό θα ήταν αδιανόητο και θα σήμαινε ότι υποτιμούμε τη νοημοσύνη του κόσμου μας.

Από την άλλη, όμως, αυτή η αναγκαία συνεννόηση που επικαλέστηκα πριν είναι προφανές πως δε μπορεί να τους συμπεριλάβει όλους σε μια ταχύτητα. Γι’ αυτό και πρέπει να δείξουμε κατανόηση στις διαφορετικές ωριμάνσεις.

Άλλες συνιστώσες είναι ώριμες να αυτοδιαλυθούν ως τέτοιες και τα μέλη τους να περάσουν ως φυσικά πρόσωπα στον ενιαίο φορέα. Άλλες να μετασχηματιστούν από συνιστώσες του παλιού ΣΥΡΙΖΑ που ήταν συνασπισμός κομμάτων σε διακριτά πολιτικά μορφώματα του ενιαίου ΣΥΡΙΖΑ, που ούτως ή άλλως δε μπορεί και δε θα θέλαμε να μην είναι πλουραλιστικός, πολυσυλλεκτικός και πολυτασικός. 

Αλλά το κρίσιμο είναι να συζητήσουμε περισσότερο για τις οργανώσεις και για τα μέλη του νέου ΣΥΡΙΖΑ και για τα δικαιώματά τους και λιγότερο για τα υπόλοιπα. Οι οργανώσεις μας πρέπει να ανοίξουν στον κόσμο που θέλει να μας πλησιάσει και να ενταχθεί. Να γίνουν τα κύτταρα οργάνωσης του προοδευτικού κόσμου της χώρας για το γιάτρεμα των πληγών του μνημονίου. Να ξεκινήσει άμεσα μία μεγάλη καμπάνια για εγγραφή νέων μελών, ταυτόχρονα με την μεγάλη πολιτική καμπάνια και εξόρμηση που θα κάνουμε για το συνέδριό μας. Να γίνουμε από άθροισμα συνιστωσών σε ένα νέο κόμμα άμεσης δημοκρατίας και αυτοοργάνωσης, που θα κρινόμαστε όλοι και πρώτοι και πρώτες οι άντρες και οι γυναίκες της ηγεσίας.

Οι διαδικασίες συγκρότησης του ενιαίου κόμματος, δεν πρέπει να μας ξεκόψουν σε καμία περίπτωση από τις απαιτήσεις των κοινωνικών αγώνων. Αντιθέτως, το στοίχημα είναι να συνδέσουμε την πορεία προς το συνέριο με την ενίσχυση των πολιτικών μας δεσμών με την κοινωνία. 

Διαφωνίες θα υπάρξουν και είναι απόλυτα λογικό και φυσιολογικό όταν βαδίζουμε προς ένα απόλυτα ανοιχτό και δημοκρατικό συνέδριο. Όμως υπάρχουν όλες οι δημοκρατικές εγγυήσεις, ώστε να λυθούν τα θέματα, είτε στις προσυνεδριακές διαδικασίες, είτε στο ίδιο το συνέδριο. 

Και επειδή τώρα έχουμε την ευθύνη αλλά και την ευκαιρία να ορίσουμε το πλαίσιο της λειτουργίας μας σε στέρεη βάση, οφείλουμε τώρα και χωρίς ταμπού να κουβεντιάσουμε ανοιχτά όλους τους προβληματισμούς και όλες τις απόψεις. Τώρα είναι η στιγμή να δούμε με ωριμότητα και να αντιμετωπίσουμε επιτέλους παθογένειες και στρεβλώσεις που κουβαλάμε μέχρι σήμερα. 

Η πιο σοβαρή είναι η εξής: ο χώρος των καθοδηγητικών οργάνων. Και του στελεχικού δυναμικού, συγκροτείται αποκλειστικά από τάσεις, ομάδες, πλατφόρμες. Είναι σεβαστό. Όμως στη βάση και στο χώρο πολιτικής επιρροής τα πράγματα δεν είναι έτσι, κάθε άλλο μάλιστα. 

Οι άνθρωποι εκεί παρακολουθούν πολύ σοβαρά τις εσωτερικές συζητήσεις αλλά δεν αισθάνονται υποχρεωμένοι να δηλώσουν ένταξη και δέσμευση απέναντι στο ένα ή το άλλο εσωκομματικό πολιτικό ρεύμα.  

Η πραγματικότητα την οποία καλούμαστε να αλλάξουμε λέει ότι στις σημερινές συνθήκες είναι αδύνατη η ανάδειξη ενός στελέχους, αν το στέλεχος αυτό δεν έχει την εμπιστοσύνη και την στήριξη ενός εσωκομματικού μηχανισμού.  Και αυτό είναι παράλογο. 

Θέλουμε πολυτασικό πλουραλιστικό ΣΥΡΙΖΑ. Αυτό είναι προφανές. Όχι, όμως, ένα κόμμα που να κυριαρχείται πλήρως από τους εσωκομματικούς μηχανισμούς. 

Για να προσπεραστεί το πρόβλημα αυτοί πρέπει να κάνουμε βήματα. Το πιο σημαντικό είναι να συμφωνήσουμε ότι αφήνουμε πίσω τα ξεχωριστά ψηφοδέλτια που υποβάλλουν οι εσωκομματικές παρατάξεις στις διαδικασίες εκλογής οργάνων. 

Παλιότερα, το δικαίωμα ξεχωριστής λίστας είχαν οι μειοψηφίες που υποτίθεται ότι προστάτευαν τον εαυτό τους από το αποκλεισμό. Σήμερα η κάθοδος σε ξεχωριστή λίστα δε χρησιμεύει ως δικαίωμα στην εκπροσώπηση στα όργανα μειοψηφιών αλλά ως πολιτική δήλωση διαφοροποίησης από την δημόσια ενιαία εικόνα του κόμματος. Και αυτό δε βοηθά στο βάθεμα της δημοκρατίας μέσα στο κόμμα. Αλλά στο να διαιωνίζεται μια εικόνα εσωτερικής αντιπαράθεσης και σύγκρουσης.

Η αντιπαράθεση στο εσωτερικό μας πρέπει να είναι δημιουργική, πολιτική και ιδεολογική. Όχι αντιπαράθεση παγιωμένων εσωκομματικών μηχανισμών αλλά ιδεολογικών ρευμάτων ανοιχτών που δε λειτουργούν με δικούς τους κανόνες και εσωτερικές ιεραρχίες.

Πιστεύω ότι έφτασε η στιγμή να το κουβεντιάσουμε και να το αλλάξουμε αυτό, χωρίς να καταργήσουμε το δικαίωμα στις τάσεις και στη διακριτότητα των απόψεων. Η δική μου πρόταση είναι όχι να καταργηθεί η δυνατότητα ξεχωριστής λίστας αλλά να έχει κάθε φορά το δημοκρατικό δικαίωμα το εκάστοτε σώμα, να αποφασίζει κατά πλειοψηφία τη διαδικασία της εκλογής. Να μην επιβάλλεται δηλαδή κάθε φορά, στο όνομα δήθεν του δικαιώματος της αναλογικής εκπροσώπησης της μειοψηφίας, ο τρόπος εκλογής στα όργανα. Και, φυσικά, αυτή την πρόταση την καταθέτω χωρίς την αυταπάτη ότι αυτά τα ζητήματα λύνονται με διαδικαστικές και καταστατικές διατάξεις.

Έχω πλήρη επίγνωση ότι είναι ζητήματα που για να λυθούν απαιτείται πρωτίστως πολιτική βούληση και συνεννόηση. Αν, όμως, αυτή δεν μπορεί να επιτευχθεί σε επίπεδο κορυφής, οφείλουμε να τη διεκδικήσουμε στο επίπεδο βάσης. 

Υποχρέωσή μας είναι να ορίσουμε τις εγγυήσεις που διασφαλίζουν πλήρως την εκλογή οργάνων χωρίς αποκλεισμούς, και βεβαίως τις εγγυήσεις για τη λειτουργία των τάσεων ως ιδεολογικών ρευμάτων, και για την ανεμπόδιστη και ελεύθερη έκφραση των διαφορετικών απόψεων  εντός του κόμματος. 

Νομίζω ότι όλοι εδώ θα θέλαμε να υπάρξει μια αποφασιστική σύνθεση και συνεννόηση πάνω σε αυτό, αν θέλουμε να ανταποκρινόμαστε στοιχειωδώς στις απαιτήσεις της κομματικής βάσης. Σε κάθε περίπτωση, όμως, αρμόδιο να αποφασίσει είναι το Συνέδριο, το οποίο θα έχει και τον τελευταίο λόγο. 

Συντρόφισσες και σύντροφοι,

Είναι ίσως η πιο σύνθετη, δύσκολη και περίπλοκη συγκυρία κάτω από την οποία έχουμε κληθεί να οργανώσουμε την πολιτική μας δράση. 

Η εμπειρία λέει ότι σε ανάλογες ιστορικές συνθήκες, η Αριστερά όχι μόνο τα κατάφερε, αλλά δημιούργησε και τις προϋποθέσεις για μια σειρά ιστορικών αλλαγών. Τα κατάφερε, όμως, μόνο όταν τόλμησε. Μόνο όταν έδειξε θάρρος και τόλμη να θυσιάσει ασφάλειες και βεβαιότητες. Μόνο όταν έδειξε θάρρος ακόμα και να αυτοθυσιαστεί.

Δεν υπάρχει πιο ασφαλής δρόμος προς την αποτυχία από αυτόν της αδράνειας. Όποιος δεν παίρνει την ευθύνη στις κρίσιμες ιστορικές στιγμές δεν έχει καμιά πιθανότητα να πετύχει.

Σας καλώ, λοιπόν, να πάρουμε συλλογικά την ευθύνη του μετασχηματισμού και της δημοκρατικής εμβάθυνσης του ΣΥΡΙΖΑ στο επικείμενο πρώτο συνέδριό του. Αποτελεί μια ιστορική επιλογή, σε μια ιστορική συγκυρία για την αριστερά και για το τόπο».

Πηγή: Left.gr