Γ. Δραγασάκης: Πρέπει να τολμήσουμε. Μπορούμε να νικήσουμε!

Ομιλία στο ιδρυτικό Συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ

Ομιλία στο ιδρυτικό Συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ

Αγαπητές συντρόφισσες

Αγαπητοί σύντροφοι

Αντί άλλου χαιρετισμού στο συνέδριό μας θα ήθελα να συνεισφέρω με ορισμένες σκέψεις σε κάποια από τα θέματα που σας και μας απασχολούν. 

Ποια μορφή συγκρότησης της Αριστεράς απαιτεί η εποχή μας; Πιο συγκεκριμένα, τι ΣΥΡΙΖΑ θέλουμε και πώς θα τον οικοδομήσουμε; Πώς θα αναπτύξουμε στην παρούσα ιστορική φάση τη δράση μας ταυτόχρονα και στο κοινωνικό και στο πολιτικό και στο ιδεολογικό –αξιακό πεδίο; Τέλος, σε ποιο ζήτημα κυρίως θα κριθεί μια κυβέρνηση της Αριστεράς, μια κυβέρνηση με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ; 

Αρχίζω από το τελευταίο:

Μια κυβέρνηση της αριστεράς είναι βέβαια στόχος προς

κατάκτηση και όχι κάτι το δεδομένο ή κάτι που θα προκύψει ως ένα ώριμο φρούτο. Η εξουσία δεν παραδίδεται, καταχτιέται ιδίως εάν πρόκειται για μια ριζική, «καθεστωτική» αλλαγή όπως είναι αυτή που εμείς επιδιώκουμε. 

Το τι θα μπορέσει πάντως να κάνει μια κυβέρνηση της Αριστεράς θα εξαρτηθεί αφ’ ενός από τη δική της θέληση, συνοχή και αποφασιστικότητα, αφ’ ετέρου, όμως, το πόσο γρήγορα και σε ποιο βάθος θα μπορέσει να υλοποιήσει το πρόγραμμά της θα εξαρτηθεί από πολλούς παράγοντες και κυρίως από τους συσχετισμούς δύναμης που θα διαμορφωθούν στην Ελλάδα αλλά και στην Ευρώπη και διεθνώς.

Πρέπει γι’ αυτό να έχουμε ανοιχτά μέτωπα στην ηττοπάθεια που γεννά πολλές φορές η στατική ανάλυση και ο αντικειμενισμός, όσο και στο βολουνταρισμό τον οποίον τροφοδοτεί η άγνοια των προβλημάτων και η υποτίμηση των δυσκολιών.  

Εκείνο όμως που μπορεί και πρέπει σε κάθε περίπτωση να επιδιώξει μια κυβέρνηση της Αριστεράς είναι να φέρει νέα ήθη και να επηρεάσει με το παράδειγμά της και με την πολιτική της τους ηθικούς κώδικες της κοινωνίας, να συμβάλλει στην αξιακή και ηθική ανασυγκρότησή της. 

Και αυτό πρέπει να ξεκινήσει από εμάς τους ίδιους, οικοδομώντας κατ’ αρχήν μια νέα ηθική του διαλόγου, τόσο στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ όσο και ανάμεσα στον ΣΥΡΙΖΑ και τις άλλες δυνάμεις της Αριστεράς. 

Εκείνο επομένως που κατά την άποψή μου καθιστά ένα πρόγραμμα αριστερό σήμερα  δεν είναι ο μαξιμαλισμός των στόχων του αλλά το ήθος, η αξιοπιστία, η συνέπεια, οι δεσμοί εμπιστοσύνης που θα μπορέσει να κτίσει ο ΣΥΡΙΖΑ, τόσο σήμερα από τη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης όσο και αύριο από θέσεις κυβερνητικής ευθύνης, με την κοινωνία και ειδικά με τον κόσμο της εργασίας, της γνώσης και της ανέχειας.     

Στην σημερινή ιστορική φάση η Αριστερά καλείται να δράσει

και να ανταγωνιστεί τον αντίπαλό της σε όλα τα πεδία τα οποία και ο ίδιος δρα: δηλαδή και στο κοινωνικό και στο πολιτικό και στο ιδεολογικό. Επίσης η δράση της Αριστεράς πρέπει να οργανωθεί και σε εθνική και σε ευρωπαϊκή και σε παγκόσμια κλίμακα.     

Πρέπει συνεπώς να έχουμε ανοιχτό μέτωπο στον κυβερνητισμό, στην αντίληψη δηλαδή για την κυβέρνηση και την εξουσία, αποκομμένη από την κοινωνία, τις ανάγκες και τα κινήματά της. Όμως μέτωπο ανοιχτό πρέπει να έχουμε και σε διάφορες παλαιές και νέες μορφές οικονομισμού και «κινηματισμού» που υποτιμούν το πεδίο της πολιτικής και την ανάγκη της αριστερής στρατηγικής και του ολοκληρωμένου σχεδίου μετάβασης σε ένα νέο υπόδειγμα ανάπτυξης και μια νέου τύπου κοινωνία. Διότι αν κοιτάζουμε γύρω μας δεν θα δυσκολευτούμε να δούμε παραδείγματα όπου οι λαοί είναι στους δρόμους, αλλά χωρίς πολιτικό υποκείμενο και χωρίς στρατηγική συντρίβονται από τους κάθε λογής στρατοκράτες, θεοκράτες ή δημαγωγούς. 

Η ανάπτυξη του κινήματος είναι όρος για την πολιτική και κοινωνική ανατροπή. Όμως, η ανάπτυξη των κινημάτων δεν αχρηστεύει αλλά καθιστά πιο αναγκαία των ύπαρξη πολιτικού υποκειμένου και πιο κρίσιμο το ρόλο του κόμματος, ως δύναμη συνοχής και προσανατολισμού και ως επιτελικό κέντρο του κινήματος.   

Και έρχομαι ακριβώς στο ζήτημα του ΣΥΡΙΖΑ. Το τι κόμμα θέλουμε εξαρτάται από τα καθήκοντα της Αριστεράς στην εποχή μας. 

Η Αριστερά μετά τον εμφύλιο πόλεμο έδρασε είτε ως συμπληρωματική είτε ως περιθωριακή δύναμη. Αυτό συνεχίστηκε και μετά τη μεταπολίτευση. Άλλοι εντάχθηκαν στο ΚΚΕ, άλλοι στο ΚΚΕ εσ. Άλλοι ενσωματώθηκαν στο ΠΑΣΟΚ και άλλοι κατέφευγαν σε μικρές ομάδες για να διαφυλάξουν την ιδιαιτερότητά τους. Σήμερα βρισκόμαστε σε μια εποχή που καθιστά αναγκαία τη συγκέντρωση των δυνάμεων της Αριστεράς και ταυτόχρονα το μετασχηματισμό της σε μια δύναμη πρωταγωνιστική, ηγετική και ηγεμονική, πράγμα που προσπάθησα να αποδώσω παρουσιάζοντας πέρυσι το οικονομικό πρόγραμμά μας μιλώντας για την ανάγκη μιας βίαιης ωρίμανσης της Αριστεράς. Και αυτό νομίζω είναι εκείνο που δίνει ιστορικό βάθος στο συνέδριό μας. Διότι καλούμαστε να βάλουμε τις βάσεις γι’ αυτόν το μετασχηματισμό της ίδιας της Αριστεράς σε πρωταγωνιστική δύναμη της κοινωνίας. 

Χρειαζόμαστε γι’ αυτό έναν ΣΥΡΙΖΑ όχι μόνο ενιαίο εξωτερικά, στην δημόσια εικόνα και στην προς τα έξω δράση του, όπως ακούω να λέγεται, αλλά και συνεκτικό εσωτερικά, ικανό να κάνει δύσκολες επιλογές και να παίρνει κρίσιμες αποφάσεις, χωρίς να απειλείται κάθε φορά η συνοχή και η ύπαρξή του. Και πρέπει οι κοινωνιολόγοι μας, οι φυσικοί και οι φιλόσοφοί μας να μας πουν τι τελικά καθορίζει τη συνοχή ενός πολιτικού φορέα και ειδικά της Αριστεράς; Γιατί ως τώρα στην Αριστερά είχαμε τόσες διασπάσεις, συχνά αναίτιες, και πώς στο μέλλον θα προφυλαχθούμε από τέτοια φαινόμενα; 

Η εποχή μας απαιτεί ένα αριστερό κόμμα, ανοιχτό σε νέες ιδέες, που δεν θα επιτρέπει απλώς, αλλά θα ενθαρρύνει την έρευνα, το διάλογο και τον προβληματισμό, και ταυτόχρονα θα απαιτεί και θα διασφαλίζει την ενιαία έκφραση και την ενιαία δράση.  Ένα κόμμα επί της ουσίας και όχι μόνο στους τύπους δημοκρατικό, με πλουραλισμό ιδεών αλλά χωρίς κλειστά συστήματα μικροεξουσιών. Ένα κόμμα μέσα στην κοινωνία, με πυκνή δικτύωση και σύνδεση με κινήματα, πρωτοβουλίες, ορατά και υπόγεια ρεύματα. Ένα κόμμα ικανό να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις της Αριστεράς ως ηγετική δύναμη, δηλαδή ως δύναμη αναγέννησης της δημοκρατίας, μετασχηματισμού και ηθικής αναμόρφωσης της κοινωνίας.   

Από το βήμα στο άλμα

Τα καθήκοντα που έχουμε μπροστά μας είναι δύσκολα. Διότι δεν είναι καθήκοντα μιας στιγμής. Είναι ανάγκες μιας νέας εποχής για την Αριστερά, μιας νέας εποχής για τη χώρα μας.

Γι’ αυτό, με αφετηρία το βήμα που σήμερα κάνουμε, πρέπει να προετοιμάσουμε το άλμα που χρειάζεται να κάνουμε για να ανταποκριθούμε στις ανάγκες αυτές.

Πρέπει να τολμήσουμε. 

Μπορούμε να νικήσουμε!

Αντί ομιλίας στο 1ο ιδρυτικό συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ

και οφειλόμενες απαντήσεις για τον ΣΥΡΙΖΑ, με αφορμή ένα άρθρο του Γ. Δελαστίκ

 

Διάβασα το άρθρο του Γ. Δελαστίκ που δημοσιεύθηκε στο Έθνος και αναδημοσίευσε η Iskra. Έχω να κάνω μερικές παρατηρήσεις.

Λέει ο κ. Δελαστίκ: «πραγματικός στόχος του συνεδρίου του ΣΥΡΙΖΑ, που θα ολοκληρωθεί την Κυριακή, δεν είναι άλλος παρά η ενίσχυση του πρωθυπουργικού προφίλ του Αλέξη Τσίπρα!» έχει αλήθεια πρόβλημα το προφίλ του Τσίπρα; Από πού λαμβάνει τέτοια μηνύματα; Γιατί ο Δελαστίκ προσωποποιεί ένα ολόκληρο κόμμα στο πρόσωπο του Τσίπρα; Ποια είναι τα εναύσματά του;

Προχωρεί σε ανάπτυξη θεωριών περί «ηγέτη-σωτήρα» κλπ που αποδέχεται και θέλει ο λαός σε τέτοιες συνθήκες. Ο Τσίπρας απέδειξε ότι δε λειτούργησε ποτέ μόνος του, αν και είχε αυτή την ευκαιρία. Έδρασε και δρα συλλογικά χωρίς να πετά στο κάλαθο των αχρήστων τις μειοψηφούσες απόψεις. Σημειώνει κάπου αλλού: «Οι γνήσιοι ιδεολόγοι που επιμένουν στην ορθότητα των θέσεων περιέρχονται πάντοτε σε κατάσταση μειοψηφίας, έστω και αν έχουν δίκιο» Δηλαδή τι ακριβώς θέλει να πει ο Δελαστίκ. Ότι δεν είναι γνήσιοι ιδεολόγοι αυτοί που ενστερνίζονται τις απόψεις της πλειοψηφίας. Απλά ακολουθούν. Θα το επαναλάβω, αν και το έχω πει πολλές φορές στο παρελθόν. Υποτιμούν κάποιοι τα μέλη του ΣΥΡΙΖΑ, παλαιότερα του Συνασπισμού και θεωρούν ότι απλά επηρεάζονται και δεν διαθέτουν ούτε ιδεολογία ούτε προσωπικότητα. Θα διαψευσθούν.

Φτάνει μάλιστα Ο Δελαστίκ στο χειρότερο παραλληλισμό του Τσίπρα με τον εγχειρισμένο Παπανδρέου του 93. Τι αλήθεια  ωφελεί αυτός ο παραλληλισμός, παρά μόνο στην υποτίμηση της προσωπικότητας του Τσίπρα και σε τελική ανάλυση την υπονόμευση του ΣΥΡΙΖΑ. Λέει ακόμη «Το τι θα κάνει βεβαίως την εξουσία ο Αλέξης Τσίπρας αν την πάρει, είναι άλλου παπά ευαγγέλιο, αλλά απέχουμε πολύ, πάρα πολύ από το πρόβλημα αυτό». Προσέξτε ! Λέει ότι θα πάρει την εξουσία ο Τσίπρας και όχι ο ΣΥΡΙΖΑ, γιατί; Γιατί έτσι απλά θέλει ο κ. Δελαστίκ. Γιατί θέλει να υποδείξει σε όλους ότι όλα τα κόμματα ίδια είμαστε. Μ’ αυτό τον τρόπο απαξιώνει τα μέλη του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και τους ψηφοφόρους του οι οποίοι προσβλέπουν σε κάτι διαφορετικό. Ο κ. Δελαστίκ τους προειδοποιεί.(!!!!)

Λέει ακόμη:  «Το κυρίαρχο ζήτημα αυτήν τη στιγμή για τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ είναι να πάρει πάση θυσία την εξουσία, πράγμα που δεν είναι καθόλου εύκολο κατ' αρχήν και το οποίο γίνεται όλο και πιο δύσκολο λόγω της γραμμής που ακολουθεί ο Αλέξης Τσίπρας». 

Ο Τσίπρας λοιπόν επιζητεί πάση θυσία την εξουσία και όχι η Αριστερά. Μάλιστα Είναι μάλιστα δύσκολο με τη γραμμή που ακολουθεί ο Τσίπρας. Προσοχή όχι η πλειοψηφία του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά ο Τσίπρας. Γράφει στα παλαιότερα των υποδημάτων του την πλειοψηφία του ΣΥΡΙΖΑ. Λυπηρό για έναν αριστερό άνθρωπο.

Πιο κάτω: «Ο Τσίπρας οδήγησε τον ΣΥΡΙΖΑ από το 4,6% στο 26,9% επειδή είχε ριζοσπαστικό λόγο και επειδή οι συνιστώσες έδιναν στον ΣΥΡΙΖΑ προσβάσεις σε κοινωνικά οργισμένα στρώματα που δεν θα μπορούσε ποτέ να αποκτήσει μόνος του ο ΣΥΝ. Ο Αλέξης Τσίπρας έκρινε ότι για να γίνει πρωθυπουργός πρέπει να καταργήσει και τον ριζοσπαστισμό του και τις συνιστώσες και τον ΣΥΝ, προκειμένου να πετύχει να γίνει ο ίδιος προσωπικά απόλυτος κυρίαρχος του παιχνιδιού».

Συνεχίζει την ανάλυση λες και ο Τσίπρας εκπροσωπεί τον εαυτό του. Λέει μάλιστα ότι ο ριζοσπαστισμός του τον οδήγησε στο 26,9%. Αλήθεια δεν κατηγορούνταν ο Τσίπρας και η πλειοψηφία του ΣΥΡΙΖΑ προεκλογικά ότι δεν έχουν ριζοσπαστικό λόγο; Τώρα πως αυτός ο μη ριζοσπαστικός λόγος μας οδήγησε στο 26,9%. Αλλά ας υποθέσουμε ότι είναι έτσι όπως τα λέει ο Δελαστίκ. Ότι δηλαδή ο ριζοσπαστισμός οδήγησε τον κόσμο στο ΣΥΡΙΖΑ. Επομένως ο κόσμος έγινε αυτομάτως αριστερός; Όχι βέβαια. Αυτό φάνηκε από το διαφορετικό εκλογικό σώμα από την πρώτη στη δεύτερη εκλογική αναμέτρηση. Κάποιοι πείστηκαν ότι θα χαθούμε αν βγει ο ΣΥΡΙΖΑ και ψήφισαν ΝΔ. έτσι απλά.

Και κάτι για τις συνιστώσες. Μα δεν ακούει ο κ. Δελαστίκ τις απόψεις του κόσμου για τους μηχανισμούς-συνιστώσες εντός του κόμματος. Διαφορετικές απόψεις, αντιφάσεις είναι κάποια από τα προβλήματα που πήρε εντολή ο ΣΥΡΙΖΑ να τα λύσει. Να τα λύσει με δημοκρατικό τρόπο και θα τοκάνει.

Εγώ ο ίδιος είχα εκφραστεί (ποιος είμαι εγώ δηλαδή, αλλά το λέω για την ιστορία) από αυτό εδώ το ιστολόγιο υπέρ του ενιαίου ΣΥΡΙΖΑ, τότε επί Αλαβάνου. Έθετα κάποιες προϋποθέσεις. Ενιαία λίστα και όχι ποσοστώσεις για τις συνιστώσες με ψήφοφορία από τα κάτω. Όχι πρόσωπα διορισμένα (ακόμη αυτό πιστεύω), αλλά πρόσωπα εκλεγμένα. Τότε δεν ήταν ώριμοι να τα δεχθούν. Μου φαίνεται ότι ακόμη και σήμερα δεν είναι κάποιοι. Μάλιστα δεν είναι έτοιμοι κάποιοι αριστεροί κυρίως (σαν τον κ. Δελαστίκ). Δεν τους κακίζω, αντίθετα εκείνοι μας κακίζουν.

Σήμερα που η κοινωνία είναι σε μαύρο χάλι, σήμερα που απολύονται άνθρωποι ,πολλοί δεν έχουν ούτε τα προς το ζην, κάποιοι βρίσκουν ευκαιρία να κρατήσουν τα ιδεολογικά χαρακώματα. Δικαίωμα του καθενός. Εμενα προσωπικά κοιτάζοντας στα μάτια τα παιδιά μου, δεν με ενδιαφέρει αν υπάρχει μια αριστερά  του 4% ή του 8% ή του 10% καθαρή χωρίς μπλε και πράσινους κόκκους. Την είχαμε ζήσει αυτή την αριστερά. Με ενδιαφέρουν οι πράξεις της νέας ριζοσπαστικής αριστεράς να οδηγήσουν τη χώρα σ΄ ένα άλλο μοντέλο ανάπτυξης του οικονομικού και  του πολιτικού συστήματος με στόχο το σοσιαλισμό. Μ΄ ενδιαφέρει η αριστερά να ολοκληρώσει ότι δεν κατάφερε με το ΕΑΜ με την ΕΔΑ και με τον αντιδιδακτορικό αγώνα. Την πρώτη φορά με το ΕΑΜ φοβήθηκε να προχωρήσει σε τομές και υπέγραψε άθλιες συνθήκες. Τη δεύτερη φορά δεν κατάφερε να εκτιναχθεί εκεί όπου πραγματικά είχε τη θέση της. Ντρέπονταν ακόμη και να προβάλλει το θέμα της εξουσίας. Τη Τρίτη φορά με τη διάσπαση αναλώθηκε σε εσωτερικές έριδες και άφησε τον κόσμο χωρίς πολιτικό υποκείμενο. Βεβαίως καλύφθηκε από το ΠΑΣΟΚ γιατί η αριστερά του ‘δωσε την ευκαιρία.

Η Αριστερά έχει διδαχθεί από τους αγώνες της, αλλά και τις εσωτερικές συγκρούσεις της. Έχει μάθει πια να συνθέτει και να δίνει μάχες. Αλήθεια δεν ήταν ο ΣΥΡΙΖΑ σ’ όλες τις μαχες και μετεκλογικά; Γιατί δεν αναφέρεται σ΄ αυτά ο κ. Δελαστίκ;

Τελειώνοντας  πηγαίνω στην αρχή του άρθρου. Εκεί ο Δελαστίκ σημειώνει: «Οι πάντες γνωρίζουν ότι τα συνέδρια των κομμάτων εξουσίας είναι «πανηγύρια», όπου πάντα γίνεται ό,τι θέλει ο αρχηγός και ότι τα στελέχη είναι έτοιμα να συμβιβαστούν ιδεολογικά και πολιτικά σε όλα τα ζητήματα, ανεξαρτήτως των προσωπικών τους απόψεων, εν αναμονή της ανόδου του κόμματος στους κυβερνητικούς θώκους».

«Πανηγύρι» λοιπόν το συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ όπως όλων των κομμάτων εξουσίας. Δεν διαφέρει πουθενά ο ΣΥΡΙΖΑ. Σας το λεει ο Δελαστίκ σύντροφοι σύνεδροι και το αναπαράγει, γιατί αλήθεια η Iskra; Προχωρεί και παρακάτω. Τα στελέχη και μέλη θα συμβιβαστούν πολιτικά και ιδεολογικά  εν αναμονή της κυβέρνησης. Επομένως και η μειοψηφία δεν είναι καθαροί ιδεολόγοι. Το ακούτε σύντροφοι της Iskra; Που τα ωραία οργανωμένα και συντεταγμένα συνέδρια του ΚΚΕ ή των άλλων εξωνοκοινοβουλευτικών κομμάτων.

Τελειώνοντας να ξεκαθαρίσω κάποια πράγματα:

Το όλο κείμενο του κ. Δελαστίκ εντάσσεται στην προσπάθεια υπονόμευσης του ΣΥΡΙΖΑ, μέσω του προσώπου του Τσίπρα, τον οποίον υπονομεύει όσο μπορεί. Εξυπηρετεί απολύτως τα συμφέροντα της κυρίαρχης τάξης και το Εθνος το χρησιμοποιεί καταλλήλως. Η Iskra δε καταλαβαίνω γιατί. Ή μάλλον καταλαβαίνω, αλλά δε θέλω τίποτε να πω. «Τελεία και παύλα» που λέει κι ο Δελαστίκ.

Στην προηγούμενη ανάρτησή μου εξήγησα το λόγο για τον οποίο δεν έβαλα υποψηφιότητα για σύνεδρος. Άλλοι όπως ήταν φυσικό το κατάλαβαν άλλοι όχι. Επιστρέφω να πω σε κάποιους που δημόσια έγραψαν ότι δεν είχα επιχειρήματα να ξαναδιαβάσουν αυτά που έγραψα, να κοιτάξουν συντροφικά τα λόγια ενός συντρόφου τους που δεν μπήκε σε καμία διαδικασία εκλογής, επομένως δεν έχει καμιά σκοπιμότητα να γράφει αυτά που γράφει.

Γιατί δεν θα πάω στο συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ ως σύνεδρος;

Ας ξεκαθαρίσουμε τα πράγματα εξ αρχής. Δεν θα πάω στο 1o συνέδριο του ΣΥΡΙΖA ως σύνεδρος, γιατί απλά δεν έθεσα υποψηφιότητα. Ούτε φοβήθηκα μήπως δεν εκλεγώ, ούτε κάτι άλλο. Δηλαδή με λίγα λόγια δεν μ’ «έκοψε» κανείς.

Με αφορμή αυτό το θέμα θα πω τη γνώμη μου για τις θέσεις και το συνέδριο.

Πρώτον: Δεν ανήκω σε καμία τάση ή συνιστώσα μετά και την αυτοδιάλυση του ΣΥΝ. Θεωρώ ότι οι δημιουργικές δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ είναι συγκεντρωμένες πρωτίστως στα ίδια του τα μέλη.

Δεύτερο: Η αυτοδιάλυση των συνιστωσών είναι η ουκ άνευ προϋπόθεση για τη δημιουργία ενός κόμματος ενιαίου, άντε και πολυτασικού από την ίδια την πραγματικότητα. Διαβλέπω ότι κατά πάσα πιθανότητα θα έχουμε δυο λίστες  Η μία εκ των δύο αυτοχαρακτηρίζεται ως  «Αριστερή πλατφόρμα» έτσι ώστε αν δεν ανήκεις σ’ αυτή τι ακριβώς είσαι; Δεξιός; Ας με συγχωρήσουν οι σύντροφοί μου αλλά δεν αισθάνομαι δεξιός επειδή υποστηρίζω κυρίως  (το υπογραμμίζω αυτό) την άποψη της πλειοψηφίας του ΣΥΡΙΖΑ. Η συμμετοχή μου λοιπόν σε μια από τις δυο ή άλλη λίστα θα νομιμοποιούσε τις λίστες κάτι το οποίο δε θέλω.

Τρίτο: Θεωρώ ότι το κόμμα, ο ΣΥΡΙΖΑ, θα πρέπει να έχει εντελώς διαφορετικές διαδικασίες για την εκλογή των μελών της ηγεσίας του. Για να γίνω πιο συγκεκριμένος. Το συνέδριο πρέπει να προηγείται να είναι το αποκορύφωμα των συνελεύσεων , της εκλογής των οργάνων. Η εκλογή πρέπει να γίνεται σε ενιαία λίστα απ’ ολόκληρη τη κομματική βάση. Στο συνέδριο έτσι αλλά και στις συνελεύσεις θα δίνεται η δυνατότητα στους υποψηφίους να προβάλλουν τις θέσεις τους αλλά η εκλογή τους θα γίνεται με μυστική ψηφοφορία απ’ όλους, όπως και η ψήφιση των κειμένων. Έτσι δίνεται η δυνατότητα της ουσιαστικής συμμετοχής των μελών στη διαδικασία όχι δια αντιπροσώπου, αλλά άμεσα.

Τέταρτο: Θεωρώ ότι η ψήφιση των κειμένων είναι αυτόματα και η γραμμή του κόμματος ή οποία δεν αλλάζει αναλόγως με το πρόσωπο που εκφωνεί δημόσιο λόγο αλλά και το τι πιστεύει προσωπικώς.

Πέμπτο: σε κύρια άλλα και ειδικά ζητήματα, όπως ο στόχος μας ο Σοσιαλισμός χρειάζονται αποτιμήσεις που δεν θα έχουν στο επίκεντρό τους συναισθηματικές φορτίσεις, αλλά ουσιαστικές ιστορικές και ιδεολογικές αναλύσεις. Επίσης το πως αναπτύσσεται η τακτική των συνεργασιών θα πρέπει να υπόκειται σε μία βάσανο ουσιαστικής συζήτησης, όχι στα πλαίσια ενός συνεδρίου, αλλά στα πλαίσια συνεχών συζητήσεων.

Έκτο: Για την περίοδο που διανύουμε πρέπει να οργανωθούμε από τα κάτω έως τα πάνω με συγκεκριμένες αρμοδιότητες ο καθένας μας ώστε να μην βρισκόμαστε στη δυσάρεστη θέση κενών στην πολιτική μας. Το συνδικαλιστικό κίνημα, για παράδειγμα οι καθηγητές είναι αυτόνομοι, αλλά παράλληλα είναι και μέλη μας. Επομένως η συμβολή των καθηγητών του κόμματος στη διαμόρφωση της τελικής θέσης για μια απεργία θα πρέπει να είναι υπόθεση κυρίως των μελών της οργάνωσης καθηγητών.

Έβδομο:  Τα στελέχη, μιλώ για όλα τα στελέχη χρειάζεται να έχουν στη σκέψη τους ότι δεν είναι συνεχώς εκείνα που καλύπτουν μια θέση, όσο προβεβλημένα κι αν είναι. Για παράδειγμα δεν μπορεί ένας βουλευτής να είναι αιωνίως βουλευτής επειδή απλά εκφράζει την άποψη της μειοψηφίας. Να υπάρχει τέλος σ΄ αυτή την υπόθεση. Εννοώ και τυπικό τέλος. Η εναλλαγή αυτή θα δείξει τον τρόπο σκέψης διακυβέρνησης της χώρας από την Αριστερά. Αυτό δε σημαίνει ότι επειδή δεν εκλέγεσαι βουλευτής καταλήγεις ανενεργός. Το αντίθετο θα λεγα.

Όγδοο: Για τις θέσεις της «αριστερής πλατφόρμας». Όσον αφορά τη στάση πληρωμών και την επιστροφή στο εθνικό νόμισμα θεωρώ ότι γίνεται μια απλοϊκή σκέψη, προσθέτοντας δυο –τρεις μήνες πληθωρισμού και αστάθειας( αν και νομίζω ότι θα ‘ναι περισσότερο). Μου θυμίζει τη σκηνή της καταστροφής της Σμύρνης. Η πόλη να καίγεται πίσω μας, μαζί με τα σπίτια και τα χωράφια και μεις σένα καΐκι να οδηγούμαστε που; Σε μια πατρίδα πρόσφυγες; Άλλο να έχεις πολεμήσει μέσα στη φωτιά και να οδηγηθείς βίαια στο πλοίο και άλλο να αφήσεις τα πάντα στη λεηλασία και τη καταστροφή. Για το είδος του σοσιαλισμού: Αλήθεια ποιες επεξεργασίες αντιγράφουν; Και το λέω αυτό γιατί δεν έχει προηγηθεί τίποτε. Αν αναμασάμε τα του «υπαρκτού» ανύπαρκτου οι σύντροφοι πρέπει να σκεφτούν πολύ καλά ότι σ’ αυτά τα κράτη υπήρξε μια επανάσταση και προσπάθεια να στηθεί ένας σοσιαλισμός που δεν κατέληξε πουθενά. Επομένως ότι καλό έχουμε να πάρουμε από κει φαντάζει να είναι το ίδιο καλό από οποιαδήποτε καλή εμπειρία από τον αναπτυγμένο καπιταλισμό που είναι και ο πατέρας του σοσιαλισμού. Για τη συνεργασία με τμήματα της αριστεράς. Σωστά όλοι τη ζητάμε, αλλά γιατί οι σ. του αριστερής πλατφόρμας αναμένουν ακόμη ανταπόκριση από την ηγεσία του ΚΚΕ και την ηγεσία της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και άλλων δυνάμεων οι οποίοι πεισματικά αρνούνται; Θεωρώ ότι η βάση των κομμάτων αυτών έκανε βήμα πιο πέρα από την ηγεσία τους κι αυτό θα ναι ακόμη μεγαλύτερο.

Ένατο: οι δημιουργικές δυνάμεις, τα μέλη του ΣΥΡΙΖΑ είναι ικανά να κατανοήσουν, να επιλέξουν, να εμβαθύνουν να παντρέψουν απόψεις, αρκεί να μην υπάρχουν άκαιροι χαρακτηρισμοί. «Προεδρικοί», «Αριστεροί», «Κομμουνιστές» κλπ. Ο ΣΥΡΙΖΑ χωρά όλους εκείνους που θέλουν να βγάλουν τη χώρα σήμερα από το βάλτο και να την οδηγήσουν σε μια νέα κοινωνία. Μια κοινωνία η οποία θα αποτελέσει παράδειγμα για τους λαούς της Ε.Ε.

Τέλος: Θα μπορούσα ν’ αναφέρω ακόμη περισσότερα, όπως η διαπαιδαγώγηση πρώτα των στελεχών και μετά των μελών για την επιλογή σωστής στιγμής στην οποία ο καθένας πρεπει να εκφράζεται δημόσια,  αλλά θα χάνονταν. Εν καιρώ θα προσθέσω κι άλλα.