Εκφορά λόγου και Πολιτική Πέντε αναρτήσεις για τον ΣΥΡΙΖΑ και την Αριστερά

 Πρόλογος(;)

Επειδή κάποιοι από τους παλιούς γνωστούς και διαδικτυακούς φίλους μπορεί να μην διάβασαν τις αναρτήσεις μου στο ΦΒ, διαλέγω κάποιες που θεωρώ σημαντικές και τις βάζω στη σειρά, ωστε να υπάρχει μια ολοκληρωμένη άποψη.

 

1. Για την  αποχώρησή μου από τον ΣΥΡΙΖΑ
17-10-2016

Μετά τη τελευταία ανάρτηση (Ώρες ευθύνης, αξιοπρέπειας και αλήθειας) απεχώρησα από τον ΣΥΡΙΖΑ, όταν άλλοι έδιναν τη μάχη για την τάση τους εντός ΣΥΡΙΖΑ και εντός κυβέρνησης και της μετατροπής της τάσης τους σε "επαναστατικό" κόμμα. Η υπεράσπιση του ΣΥΡΙΖΑ στις τελευταίες εκλογές του Σεπτεμβρίου του 2015 μέσω του ΦΒ με κατέταξε αυτομάτως στον δεξιό ΣΥΡΙΖΑ μη γνωρίζοντας ο καθένας που με σχολίαζε οτι οργανωτικά πλέον δεν ανήκω στον ΣΥΡΙΖΑ.
Στα πλαίσια λοιπόν της νέας περιόδου για τον αστυάνακτα ας ξεκαθαρίσω ότι δεν εκπροσωπώ παρά τον εαυτό μου, αυτό έκανα πάντα και η οποιαδήποτε ταυτιση με τάσεις, ομάδες, κόμματα δεν έχει καμιά σχέση με μένα. Αν γίνει κατι τέτοιο θα ειναι αθαίρετο.
Ευχαριστώ!

2. Γενικώς για την Αριστερά
17-10-2016

Η Αριστερά σύμπασα,ως φαίνεται δεν τα πάει καθόλου καλά με τις δημοκρατικές διαδικασίες. Αφορμή ηταν η παρέμβαση του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ κ. Τσίπρα, ώστε να ψηφιστεί τελικώς η ποσόστωση με τον τρόπο που εκείνος και μόνο εκείνος θεωρούσε σωστό. Δυστυχώς δεν ήταν έως τώρα χαρακτηριστικό του ΣΥΡΙΖΑ τέτοιου ειδους συμπεριφορές. Ειχαμε μάθει από τα σεχταριστικά κομματίδια έως το σταλινικό ΚΚΕ να υπερισχύει η μία και μοναδική άποψη. Φαίνεται πλέον οτι η αθωότητα έχει τελειώσει για τον ΣΥΡΙΖΑ και σ΄αυτό τον τομέα. Αν κρίνω δε ότι η πλειοψηφία των μελών της ΚΠΕ είναι κομματικά στελέχη υπουργοί και βουλευτές, το κόμμα με γοργούς ρυθμούς απομακρύνεται από την ίδια την κοινωνία.Αυτό άλλωστε φα'ινεται στις κατ' ιδίαν συζητήσεις. Για μια ακόμη φορά δεν αντιλαμβάνονται την πραγματικότητα και πόσο άσχημη είναι για τον ΣΥΡΙΖΑ

3. Κάποιες φευγαλέες σκέψεις
23-10-2016

Το 1945 μετά τα Δεκεμβριανά υπεγράφη η Συνθήκη της Βαρκιζας το Φεβρουάριο του 1946. Εκτοτε ξεκίνησε ένα άγριο κυνηγητό από τη Δεξιά σε όλη τη χώρα, οχι μόνο σ΄αυτούς που ήταν αριστεροί, αλλα σε όλους όσους ενεπλάκησαν στον ΕΛΑΣ. Μετά ηρθε ο εμφύλιος, ο καταστρεπτικότερος όλων των πολέμων κατά Θουκυδίδη. Αυτά είναι τα ιστορικά.
Σήμερα όταν και εφόσον επιστρέψει η Δεξιά θα ειναι το ίδιο ρεβανσιστική απέναντι στον κάθε αριστερό. Πριν λοιπόν αρχίσουμε να μπερδευουμε το κουβάρι και για να το ξετυλίξουμε θα πρέπει να ειχαμε σχέδιο για την ανόρθωση της κοινωνίας. Πολύ φοβάμαι ότι οι τόνοι αλλά και οι πρακτικές που χρησιμοποιούνται από τη κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και από την αριστερά γενικώς θα δώσουν ένα ωραίο άλλοθι για τον ρεβανσισμό που πρόκειται ν ακολουθήσει η Δεξιά.
Θα πρεπε να υπήρχε ουσιαστικό σχέδιο, αλλά δεν υπάρχει.

4. Πολιτική κριτική επί "κριτικής" ενός "αριστερού"
8-11-2016


Διάβασα την απάντηση του κ. Π. Μαυροειδή στα σχόλια επί του κειμένου του ."Η Έφη Αχτσιόγλου και ο παρκαδόρος Πολιτικός Μηχανικός"
Στο δεύτερο κείμενο (το οποίο και αναρτώ) προχωρεί από τη σκοπιά του σε μια εμπεριστατωμένη κριτική της κυβερνητικής πολιτικής σε κάποια εκ των σημείων μπορεί και να συμφωνήσω. Η αλήθεια είναι ότι δεν μπορώ να καταλάβω τι ήθελε την προσωπική επίθεση στην κ. Αχτσιόγλου με εκφράσεις:
"όλα αυτά σε τρία χρόνια. Η Έφη διοίκησε τη μισή Ελλάδα, αλλά και λίγη από την Ευρώπη. Όχι απλά ήταν ανοιχτές οι πόρτες, αλλά μάλλον παραμέριζαν και τα κουφώματα, ίσως και ολόκληρα τα κτίρια για να περάσει…" ή " Κάντο όπως η Έφη λοιπόν…" 'η " Για όλους αυτούς, που δε δήλωσαν σφουγγοκωλάριοι της εξουσίας, όχι μόνο δεν είναι ανοιχτές οι πόρτες, αλλά πέφτουν και τα ταβάνια στο κεφάλι τους. Δεν είναι καθόλου τυχαία η σκωπτική λαϊκή έκφραση: «Τι να κάνουμε, δεν έχουμε όλοι τον κώλο πίσω, όπως κάποιοι άλλοι»."
Το έκανε για λόγους επικοινωνιακούς;
Μας λέει ανάμεσα στ άλλα στην απάντησή του ο κ.Μαυροειδής κάποιοι προσπαθούν "...για το πώς θα κρατήσουν όρθια την ελπίδα και τις αναγεννητικές ιδέες της αριστεράς και του κομμουνισμού."...Εμμμ έτσι δεν κρατάς τίποτε όρθιο. Ειναι απλός ξεπεσμός να μετράς τα χρόνια των σπουδών της κ. Αχτσιόγλου. Για να αποδείξεις τι ακριβώς; Οτι υπάρχουν άνεργοι νέοι με προσόντα. Αρκεί να γράψεις γι αυτούς κατά τη γνώμη μου. Φτανει και μόνο αυτό.
Ας μη μιλήσουμε λοιπόν για την κ. Αχτσιόγλου, χωρίς να έχω καμμιά έλλειψη πολιτικής αδυναμίας.
Μήπως πρέπει να μιλήσουμε και να απαριθμήσουμε πόσα κομματικά στελέχη της αριστεράς αναδύθηκαν σε θέσεις κομματικές, Αν είχαν την εξουσία θα γινόνταν και κυβερνητικές, από το πουθενα; Ή κάνω λάθος; Ακόμη και στην Ανταρσύα, το ΝΑΡ κλπ....Βεβαια τότε θα ήταν κατάληψη των θέσεων στο όνομα του σοσιαλισμού και του κομμουνισμού, μακριά από την καπιταλιστική διαχείριση. Κι αυτό αυτομάτως θεωρούν ότι τους αθωώνει από την εξουσιολαγνία; Ας μην αναφερθώ στα πλείστα ιστορικά παραδείγματα που στο όνομα του σοσιαλισμού και κομμουνισμού δεν έγιναν απλά κάποιοι άνθρωποι εξουσιολάγνοι, αλλά εγκληματίες και μάλιστα σε συνθήκες μη διαχείρισης του καπιταλισμού.
Αυτό κατά τη γνώμη μου, δηλαδή το δεύτερο κείμενό του ήταν εκείνο που θα πρεπε να γράψει ο κ. Π.Μ. εξ αρχής . Το πρώτο δε χρειάζονταν. Βεβαίως περί ορέξεως κολοκυθόπιτα. Ότι αποφασίζει ο καθένας. Άλλωστε έγινε αυτομάτως must στα social media. Αλλά από την άλλη πλευρά ας μην συγχίζεται που κάποιοι από τον ΣΥΡΙΖΑ (και όχι μόνο, εγώ δεν ανήκω στον Συριζα πλέον) τόλμησαν και υπερασπίστηκαν την κ. Αχτσιόγλου στην κατά μέτωπο προσωπική επίθεση του και δε μιλάω για τις με τον ίδιο και χειρότερο τρόπο πολλές φορές απαντησεις τους.
Απλά το πρώτο κείμενο του Π. Μαυροειδή αποδεικνύει σε μένα τουλάχιστον ότι λείπει από την αριστερά το βλέμμα της κριτικής, της ουσιαστικής κριτικής και δυστυχώς ΚΑΙ της ηθικής.
Επειδή δε κάποιοι αγαπημένοι φίλοι μου σχολίασαν προηγούμενη αναρτησή μου, ότι δεν ειναι σύμπασα η αριστερά που δεν τα πάει καλά με τις δημοκρατικές διαδικασίες αλλά και την συμπεριφορά, ας το εξειδικεύσω: .
Υπάρχουν κάποιοι απλοί ανθρωποι, όπως αυτός ο παρκαδόρος που αν υπάρχει πραγματικά, ούτε ξέρει πιθανώς ότι έγινε θέμα στα social media, οι οποίοι προσπαθούν να κρατήσουν όρθιες τις κατακτημένες απλές ηθικές και δημοκρατικές αξίες της ανθρωπότητας.
Αυτό κατά τη γνώμη μου ειναι μια αναγκάια επιλογή σήμερα και όχι πόσες φορές θα πεις τις λέξεις σοσιαλισμός κομμουνισμός, αριστερός.
Εγώ αντίθετα με τον κ. Π. Μαυροειδή υπογράφω ανώνυμα, διότι δε θέλω να γίνω ποτέ ούτε καν υψηλόβαθμο στέλεχος και μελος της οποιασδήποτε ΚΠΕ, ΚΕ, ΠΕ ή ΠΣΟ και πολύ περισσότερο κυβερνητικό στέλεχος.

5. Λαικισμός

8-12-2016

Στην προσπάθειά τους κάποιοι να πολεμήσουν τον λαϊκισμό "απ' όπου κι αν προέρχεται" προς έκπληξη, υιοθετούν κι αυτοί με τη σειρά τους μια άκρως λαϊκίστικη φρασεολογία. Γίνονται ένα με αυτούς που πολεμούν. Το φαινόμενο γίνεται ακόμη σκληρότερο όταν αυτοί διαθέτουν το προτέρημα λόγω ονόματος δηλαδή της αναγνωρισιμότητας στην κοινωνία. Σ αυτούς δυστυχώς συγκαταλέγονται και άνθρωποι υψηλού πνευματικού επιπέδου. Το βέβαιο είναι ότι θέλουν να κερδίσουν και τα καταφέρνουν έως ένα σημείο τη συμπάθεια του κοινού, σε καταστάσεις μάλιστα που η χώρα είναι σε μειονεκτική θέση.
Τι είναι λαϊκισμός όμως;
Η περιγραφή των δεινών που τραβάνε οι πολίτες; Η απόδειξη ότι οι κυβερνώντες είτε υπήρξαν ασυνεπείς, είτε ανήμποροι να διαχειριστούν μια κατάσταση; Όχι! Η περιγραφή από μόνη της δεν έχει ως συνέπεια τη ρητορική του λαϊκισμού. Ο λαϊκισμός ξεκινά από το σημείο εκείνο που δεν έχεις να παρουσιάσεις την εναλλακτική πρόταση. Ξεκινάει από τη στιγμή που δεν είσαι σε θέση να πεις αυτά που πραγματικά πιστεύεις και σκέφτεσαι.
Ο λαϊκισμός χρησιμοποιεί ως εργαλεία την ύβρι και την ειρωνεία και τον σαρκασμό και το ψεύδος, τα οποία διοχετεύονται κυρίως από τη δημόσια έκφραση του λόγου, είτε από τα ΜΜΕ, είτε από τα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης.
Αυτά τα εργαλεία δεν είναι από μόνα τους λαϊκισμός, είναι όμως σ’ αυτά που επικεντρώνεται κανείς εύκολα και χάνει την ουσία. Η ουσία του λαϊκισμού βρίσκεται στο παραγόμενο αποτέλεσμα όταν από θέσεις κλειδιά καλείσαι να κάνεις πράξη διακηρυγμένα έργα. Λαϊκισμός είναι η προσπάθεια να αποπροσανατολίσεις μεγάλες μάζες πληθυσμού από την πραγματικότητα. Λαϊκισμός είναι εν τέλει η προσπάθεια να γίνεις αρεστός τη συγκεκριμένη στιγμή πιάνοντας τον παλμό της κοινωνίας όπως διατείνονται οι «πολέμιοι» του λαϊκισμού;
Και θα πει κάποιος. Γιατί είναι κακό να πιάνεις τον παλμό της κοινωνίας τις διαθέσεις του κόσμου; Γιατί δεν πρέπει να είσαι αρεστός στη κοινωνία; Οι απαντήσεις στα τελευταία ερωτήματα είναι άκρως σημαίνουσες και αντιστρέφονται με ευκολία και κατρακυλούν στο λαϊκισμό.
Δεν είναι κακό να πιάνεις τον παλμό της κοινωνίας και τις διαθέσεις του κόσμου.
Αυτό αποδεικνύει ότι σωστά πατάς στην πραγματικότητα δηλαδή για το τι συμβαίνει σήμερα, αντιθέτως όμως είναι λαϊκισμός να μην καλλιεργείς με οποιονδήποτε τρόπο αυτό τον παλμό και να τον οδηγείς σε λύσεις που θα έχουν ως κοινό παρανομαστή το συλλογικό καλό.
Δεν είναι κακό να είσαι αρεστός
Αντιθέτως είναι λαϊκίστικο να είσαι αρεστός με οποιονδήποτε τρόπο και μέσο.
Κλείνοντας
Νομίζω ότι ο λαϊκισμός είναι διάχυτος στη κοινωνία ως αποτέλεσμα της παρακμής της σε όλους τους τομείς. Είναι εντελώς γελοίο να επικαλούνται κάποιοι το φόβητρο του λαϊκισμού όταν όντως άνθρωποι πάνω από τη μέση ηλικία έχουν με τη φωνή τους, τη σιωπή τους και το έργο τους πολλές φορές θεριέψει το τέρας αυτό. Είναι εντελώς παράταιρο οι ίδιοι να προβάλλονται ως ιεροκήρυκες ενάντια στο λαϊκισμό. Απλά με την στάση τους παρατείνουν την παρακμή της κοινωνίας και της καλλιεργούν χειρότερες καταστάσεις. Το λιγότερο είναι ότι συμβάλλουν σ’ αυτές.
Η απάντηση σε κάθε είδους λαϊκισμό είναι η κατάθεση συγκεκριμένων προτάσεων διαφορετικών από αυτές που ζούμε σήμερα.
Κάθε προσπάθεια αυτές τις προτάσεις να διαχυθούν σε γενικότερες έννοιες, συμπαντικές ιδεολογίες, μακροπρόθεσμα σχέδια κ.ο.κ. δεν είναι τίποτε άλλο από εμμονή σε ιδεοληψίες ένθεν κακείθεν.

Φονταμενταλισμός-Πολιτικός Δογματισμός και Ιδεοληψίες

                  Απ’ αφορμή την επίθεση των ισλαμοφασιστών στο σατυρικό περιοδικό Charlie Hebdo και τη δολοφονία δημοσιογράφων και αστυνομικών αλλά και τον τραυματισμό ακόμη περισσοτέρων, θεώρησα ότι είναι σκόπιμο (έστω κι εν μέσω προεκλογικής περιόδου) να συνοψίσουμε και να πραγματοποιήσουμε μια εν γένει προσέγγιση στον κάθε είδους φονταμενταλισμό με τον τρόπο που ίσως θα θελε και η ίδια η εφημερίδα προσεγγίζοντας ταυτόχρονα και τον πολιτικό και ιδεολογικό δογματισμό και τις ιδεοληψίες.

                Σύμφωνα λοιπόν με τον όρο «Φονταμενταλισμός» (θεμελιωτισμός) νοούνται οι τάσεις εμμονής σε θρησκευτικά βιώματα του παρελθόντος οι οποίες αποτελούν το ανάχωμα σε κάθε είδος νεωτερισμό ή θρησκευτική αλλαγή. (Αποστόλος Β. Νικολαΐδης, Κοινωνιολογία της Θρησκείας, εκδόσεις Γρηγόρη, Αθήνα 2007, σελ 290). Οι Θρησκείες είναι εύκολο να εκφραστούν με φονταμενταλιστικές ακρότητες, διότι ξεκινούν από αξιώματα τα οποία δεν είναι συζητήσιμα καν για κανέναν ακόλουθο της. Θρησκείες όπως ο Χριστιανισμός, ο Καθολικισμός, ο Ιουδαισμός, ο Ινδουισμός, αλλά κυρίως στις μέρες μας ο Μουσουλμανισμός έχουν να επιδείξουν μαύρες σελίδες στην Ιστορία τους. Πρόκειται για σελίδες γεμάτες αίμα θρησκευτικών αντιπάλων, αλλά και αθώων ανθρώπων.

                Ο Μουσουλμανικός φονταμενταλισμός παρουσιάζει ραγδαία αύξηση στην Ανατολή αλλά και στην Αφρική αλλά και στα Ευρωπαϊκά κράτη. Κανείς δε νοείται να ξεχνά ότι αυτά τα φονταμενταλιστικά στοιχεία χρησιμοποιήθηκαν από τις εξουσίες του σύγχρονου Δυτικού κόσμου για να πολεμήσουν εξουσίες που θεωρούσαν αντίπαλες όπως του κομμουνιστικού Αφγανιστάν, του καθεστώτος του Χουσεΐν στο Ιράκ, του Ασαντ στη Συρία. Αλλά όπως και η προσπάθεια ανάπτυξης των σκεπτόμενων μηχανών από τους ανθρώπους μπορεί να είναι η αφορμή για την εξαφάνιση του ανθρωπίνου είδους κατά τον Stephen Hawking (Καθημερινή 03-12-2014, «Χόγκινγκ: Απειλή οι σκεπτόμενες μηχανές»), έτσι και οι φανατισμένοι άνθρωποι οι οργανωμένοι σε θρησκείες, στην αρχή χειραγωγούμενοι από μια ιδέα και από θεμελιωτικές πηγές καταντούν στο τέλος μη ελέγξιμοι και είναι δυνατόν να στραφούν ενάντια στην ανθρωπότητα. (βλ. εργασίες σε διαφορετικό προσανατολισμό η κάθε μία: (Θανάση Παπαρήγα Μια μαρξιστική προσέγγιση στον «ισλαμικό φονταμενταλισμό»” στο «Κομμουνιστική Επιθεώρηση» – ΚΟΜΕΠ τεύχος 1, του 1996) - Κωνσταντίνος Κωστογλούδης, «Εμφάνιση, Αίτια, Εξέλιξη του Θρησκευτικού φονταμενταλισμού και επιρροή του στις Διεθνείς σχέσεις (Παγκοσμιοποίηση – Τρομοκρατία)» Αθήνα 2012)

                Ο Μουσουλμανισμός ως θρησκεία δίνει την ευχέρεια από τους ριζοσπάστες ισλαμιστές που μετατράπηκαν σε πολιτική οντότητα της παρερμηνείας θεμελιωδών αξιών του. (John L. Esposito, «The Islamic Threat, Myth or Reality», Oxford University Press, New York 1999)

Το κοράνι είναι έτσι δομημένο σε «σουρίες» . Ο Ιερός πόλεμος (Τζιχάντ) σήμερα είναι το κυρίαρχο δόγμα του, ενώ αντίθετα όπως σημειώνει ο Κωστογλούδης «ερμηνεύεται ως η μάχη ενάντια στο κακό, η αυτοπειθαρχία, μέσα από την οποία οι πιστοί ακολουθούν το θέλημα του Θεού για να γίνουν καλύτεροι μουσουλμάνοι.» Ο ίδιος σημειώνει περιπτώσεις Ιερών πολέμων θρησκειών όπως του Καρλομάγνου, των Σταυροφοριών κ.αλ. (Κωστογλούδης 23). Τα δημιουργήματα των θρησκειών οι άυλοι Θεοί και οι ακόλουθοί τους απελευθερωμένοι επιμένουν στις θεμελιακές αξίες τους. Ας μην ξεχνάμε ότι ο ίδιος ο Απόστολος Παύλος στις επιστολές του υποβίβαζε για παράδειγμα τις γυναίκες και θεωρούσε τουλάχιστον ως απαραίτητο γεγονός την κάλυψη της κεφαλής τους. Ο Χριστιανισμός όμως μεταβλήθηκε και επιβίωσε γιατί κατάφερε να προσαρμοστεί στις συνθήκες. Απέβαλε όσο του επέτρεπαν οι θεμελιακές αξίες του, το φονταμενταλιστικό στοιχείο αποστασιοποιήθηκε από την πολιτική εξουσία σιγά – σιγά και περιορίστηκε σε τμήματα της κεφαλής της εκκλησίας. Αντίθετα ο ριζοσπαστικός ισλαμισμός που έχει εξελιχθεί σε πολιτικό κίνημα, την όποια επικαιροποίηση των θεμελιωδών αξιών τη θεωρεί παράβαση και την τιμωρεί σκληρά ερμηνεύοντας κατά το δοκούν το κοράνι.. Η διαφορά του ως θρησκεία με τον Χριστιανισμό αλλά και με άλλες θρησκείες είναι ότι κατάφερε να διαδώσει την πίστη στις θεμελιακές αξίες, τις φονταμενταλιστικές σε μεγάλα τμήματα ανθρώπινου πληθυσμού τα οποία αποκαμωμένα από την οικονομική, πολιτιστική, κοινωνική και παγκόσμια ένταξη βρήκαν στήριγμα σε φονταμενταλιστικά θρησκευτικά μορφώματα. Μετατράπηκε έτσι ο Ισλαμισμός σε ακραία πολιτικά κινήματα.

Όμως δεν υπάρχει μόνο στο «σύμπαν» των θρησκειών ο φονταμενταλισμός. Στην εποχή που ζούμε υπάρχει και ιδεολογικός - πολιτικός φονταμενταλισμός δηλαδή τον δογματισμό ή τις ιδεοληψίες που μπορούμε να τον ονομάσουμε έτσι για να τον ξεχωρίσουμε από τις θρησκείες Αυτός ο πολιτικοιδεολογικός φονταμενταλισμός ή αλλιώς ο δογματισμός και οι ιδεοληψίες κατηγοριοποιούνται είτε βάσει των θεμελιακών ιδεών που εξελίσσονται σε δόγματα χωρίς όμως πάντα σε πρακτικό επίπεδο να σημαίνει κάτι, είτε σε απλές ιδεοληψίες που φρενάρουν οποιαδήποτε νεωτεριστική αντίληψη.

Ως νεότευκτο φρούτο σήμερα ακμάζει ο δογματισμός των φασιστών (βλ. Λεπέν, Μιχαλολιάκος και οι συμμορίες τους) που έχει κατορθώσει να εγείρει τα πιο ακραία ένστικτα του ανθρώπινου είδους.(ξενοφοβία, ομοφοβία αλλά και επιθέσεις κατά της ανθρώπινης ύπαρξης βλ. κακοποιήσεις μεταναστών ή δολοφονίες όπως αυτή του Π. Φύσσα) Δεν αξίζει καν να μιλήσουμε περισσότερο για το κάθε είδους φασισταριό που οι συμπολίτες μας του έδωσαν εν λευκώ βήμα στη βουλή. Μια κατάσταση που ίσως θα ’πρεπε να μας προβληματίσει όλους μας από πολύ νωρίτερα.

Ακολουθεί ο δογματισμός των φιλελευθέρων οι οποίοι κινούνται από τη δεξιά έως την κεντροαριστερά. Οι θεμελιακές αξίες σ’ αυτή την ιδεολογία είναι αξίες που δημιουργήθηκαν ή επαναδημιουργήθηκαν για την ακρίβεια και ονομάστηκαν μεταρρυθμίσεις ή εκσυγχρονισμοί, σε μια προσπάθεια να περισώσουν μια κοινωνία και οικονομία, τις οποίες αυτοί ήταν οι δημιουργοί. Αυτή η ιδεολογία παραπαίει και παραγκωνίζει μεγάλα τμήματα ανθρώπινου πληθυσμού στη φτώχεια μέσω της μείωσης της δημοκρατίας. Ο Κριστιάν Λαβάλ σε συνέντευξή του στην Il manifesto σημειώνει: «Με τον νεοφιλελευθερισμό όμως η πολιτική σφαίρα διαμορφώνεται αντιγράφοντας το υπόδειγμα της οικονομικής πραγματικότητας και όχι μόνον υπερασπίζεται τα συμφέροντα των κυρίαρχων τάξεων και των μεγάλων επιχειρήσεων, αλλά μετασχηματίζει ολόκληρη την κοινωνία σε ένα πεδίο ολοκληρωτικά υποταγμένο στο βασίλειο της καπιταλιστικής ορθολογικότητας. Σήμερα η πολιτική εμφανίζεται όλο και περισσότερο εναρμονισμένη με τη λογική του ανταγωνισμού. Η «ανταγωνιστικότητα» γίνεται η υπέρτατη πολιτική αρχή, ενώ αρχές όπως τα «δικαιώματα του πολίτη» και η «αλληλεγγύη» εξαφανίζονται όλο και περισσότερο από το προσκήνιο». (αναδημοσίευση Left, 30-08-2014) Η αλήθεια είναι ότι ο μόνος δρόμος που επαγγέλλονται οι νεοφιλελεύθεροι εμμένοντας ιδεοληπτικά είναι η περισσότερη φτώχεια, το λιγότερο κράτος, τα περισσότερα κέρδη.

Για να επικαιροποιήσουν τις θεμελιακές αξίες τους οι δογματικοί νεοφιλελεύθεροι που συμπεριλαμβάνουν στη χώρα μας και νεότευκτα κόμματα του ονομαζόμενου κέντρου προχωρούν σε συγκεκριμένες πράξεις καταστρατήγησης των ανθρωπίνων και συνταγματικών δικαιωμάτων, στη νομική υποστήριξη του δόγματός τους, στην υπεράσπιση των ανθρώπων του πλούτου. Αμφισβητούν κάθε είδος κεκτημένο ακόμη και την ίδια την ανθρώπινη ύπαρξη, αφού προκαλούν ή συμμετέχουν ενεργά σε πολεμικές συρράξεις. Τα δόγματα των νεοφιλελευθέρων γίνονται πράξεις όταν κατέχουν την εξουσία η οποία περιλαμβάνει ανθρώπους σαν την Μέρκελ και το καπετανάτο της ΕΕ, τον Ομπάμα, και στα καθ’ υμάς Σαμαράς, Βενιζέλος, Βορίδης, Γεωργιάδης, Μπαλτάκος και πολλοί άλλοι. Στα πλαίσια αυτά η δογματικοί φιλελεύθεροι συναντώνται με θεμελιακές αξίες της ακροδεξιάς γιατί επιστρέφουν στο παρελθόν και χρησιμοποιούν παραδείγματα από αυτό. Προχωρούν σε υβριστικού τύπου αντιμετώπιση των ιδεολογικών τους αντιπάλων και αποκρούουν το διάλογο.

Υπάρχει όμως (προσπαθώντας να είμαι αντικειμενικός) και ένας ιδιόρρυθμος αριστερός δογματισμός που θεωρεί ότι κατέχει τη μια και μοναδική αλήθεια και είναι ενάντια στη κάθε νεωτεριστική επικαιροποίηση των αξιών της αριστεράς. Αυτός ο δογματισμός χωρίζεται σε δυο κατηγορίες, λαμβάνοντας υπόψη βεβαίως ότι ευτυχώς δεν έχει καταλήξει να είναι ακραίος στη χώρα μας, αλλά εκεί που είχε την εξουσία (βλ. «υπαρκτός σοσιαλισμός») κατάφερε να προχωρήσει και σε ακραίες πράξεις.

Ποιες λοιπόν οι περιπτώσεις στην αριστερά; Η πρώτη έχει να κάνει με έναν οργανωμένο και καλά σχεδιασμένο δογματισμό από την ηγεσία του ΚΚΕ ο οποίος διατρέχει την συντριπτική πλειοψηφία των μελών, αλλά και την πλειοψηφία των ψηφοφόρων τους και αποκρυσταλλώνεται στον όρο «σοσιαλισμός» ακόμη και αν είναι ανάγκη με τη μορφή του «υπαρκτού σοσιαλισμού». Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση ανθρώπων στελεχών ή βουλευτών του ΚΚΕ που δεν παράγουν πολιτική αντιπαράθεση αλλά προχωρούν σε χαρακτηρισμούς και μάλιστα υβριστικούς κυρίως σ’ εκείνους που είχαν ιδεολογικό δεσμό μαζί τους. Πιθανώς γιατί αυτός ο δογματισμός δεν ανέχεται καμιά αμφισβήτηση από παραβάτες των θεμελιακών του αξιών. Πρώτα τιμωρούνται οι παραβάτες με σκληρό τρόπο και μετά ακολουθεί ιεραρχικά η πάλη με τον ιδεολογικό αντίπαλο.

Ακόμη μια περίπτωση έχει να κάνει με τα τμήματα της υπόλοιπης αριστεράς, τα οποία εκφράζονται είτε συλλογικά είτε προσωπικά φέροντας ως όπλο κάποιες από τις μοναδικές τους αλήθειες. Εδώ είναι καταλύτης η ριζοσπαστική αριστερά και δεν εννοώ μόνο τον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και άλλους κομματικούς φορείς οι οποίοι προσπάθησαν και προσπαθούν να επικαιροποιούν τη θέση τους μέσα στη κοινωνία. Και είναι καταλύτες γιατί προσπάθησαν και προσπαθούν να δημιουργήσουν το υπόβαθρο του δημοκρατικού διαλόγου, της έκφρασης της άλλης άποψης. Πολλές φορές αναφερθήκαμε από αυτό το ιστολόγιο σε περιπτωσιολογίες ανθρώπων ή συλλογικοτήτων, οι οποίοι στο όνομα της υπεράσπισης της κομματικής ή προσωπικής αλήθειας, στο όνομα της αριστεράς, προχώρησαν σε άνευ όρων επιθέσεις ή χαρακτηρισμούς τις περισσότερες φορές υβριστικούς, ειρωνικούς και σπανίως πολιτικούς. Κάποιοι από αυτούς θεωρούν την ευγένεια αστικό προνόμιο, ενώ το όπλο του προσωπικού τους αλάθητου μετατρέπεται εύκολα σε υφέρπουσα δογματίλα και καθαρή ιδεοληψία.

Δεν έχουμε (αλλάζω το πρόσωπο εδώ) ως αριστερά καταφέρει παρά τα λεχθέντα και τα επιδιωκόμενα να κατακλύσει η δημοκρατία όλους μας, ούτε είμαστε ανεκτοί στο διάλογο. Βλέπουμε και εμείς πρώτα «αριστερούς» ή «δεξιούς» μέσα στις ίδιες τις τάξεις μας  και αδυνατούμε να αποδεχτούμε κάτι καλό ακόμη κι όταν προέρχεται έστω κι από τον ιδεολογικό αντίπαλο. Ξαφνικά δημιουργείται θέμα γιατί όπως σημειώνουν στις θεμελιακές αξίες της αριστεράς δεν είναι δυνατόν να παρευρίσκεται ο άθεος κατά δήλωσή του πρόεδρος σε θρησκευτική τελετή, αλλά την ίδια στιγμή ξεχνούμε την υπέρτατη αξία μας, της υπεράσπισης της κάθε θρησκείας. Πολλές φορές αδυνατούμε να αποδεχτούμε μια άλλη προσωπικότητα προερχόμενη από άλλο κομματικό χώρο και την περνάμε από χίλια κόσκινα ή την αποκλείουμε μη λαμβάνοντας υπόψη ότι έκανε το βήμα να έρθει να μας συναντήσει Παραγνωρίζουμε ταυτόχρονα τις δικές μας αδυναμίες λες και εμείς είμαστε «καθαροί». Χαρακτηριστικό παράδειγμα (από τα τελευταία) είναι η κριτική που ασκείται κυρίως μέσα από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης στο σταθμό «στο κόκκινο» γιατί προσκαλεί ιδεολογικούς αντιπάλους ή γιατί ο Κούλογλου (εξωκομματικός) λέει την άποψή του για τα ψηφοδέλτια.

Κάποιες τελευταίες επισημάνσεις.

Ο φονταμενταλισμός ως χαρακτηριστικό σήμερα κυριαρχεί με διαφορετικό τρόπο στις θρησκείες από εκείνον το δογματισμό και τις ιδεοληψίες σε κόμματα πρόσωπα και κοινωνικοπολιτικές καταστάσεις. Ο θρησκευτικός φονταμενταλισμός και ο πολιτικός δογματισμός, στην περίπτωση του Ισλάμ σε κάποιες περιπτώσεις συναντώνται. Βέβαια βοηθούν και οι κοινωνικές και ταξικές συνθήκες οι οποίες είναι ιδιαίτερα οξυμένες. Γι αυτό δεν έχει κανένα λόγο ύπαρξης το «κέντρο». Έχει ήδη από καιρό συναντηθεί με τη νεοφιλελεύθερη δεξιά.

Εκείνο που κατά τη γνώμη μου θα κάνει τη διαφορά και θα δώσει ελπίδα είναι ότι καλούμαστε ως ΣΥΡΙΖΑ να κυριαρχήσει ως αξία η ανοχή της άλλης ιδέας ή άποψης, του δημοκρατικού διαλόγου, η ανοχή της διαφορετικής προσωπικότητας από εκείνη της δικής μας. Έτσι μόνο θα πετύχουμε στους νεωτερισμούς μας και την αλλαγή της κοινωνίας. Αυτή που άμεσα αλλά και την άλλη που έμμεσα ονειρευόμαστε.

Τώρα δίνουμε τη μάχη των εκλογών! 
Ψηφίζουμε ΣΥΡΙΖΑ με δύναμη κι ελπίδα…

Η Σώτη της "Πολιτιστικής" και η Σώτη της Athens Voice. Η πορεία ενός κουλτουροφιλισταίου.

«Ιστορίες απόγνωσης-Contres de desespoir» 

Η κ. Σώτη Τριανταφύλλου συνεχίζει να προκαλεί.

Όμως δεν προκαλεί με τα έργα της όπως θα ’πρεπε, αλλά με τις πολιτικές-πολιτικότατες θέσεις περί «θεωρίας των δύο άκρων» Θα σας εξομολογηθώ κάτι. Με εξοργίζει πολύ ότι στο παρελθόν είχε ως πρόσωπο προβληθεί από τις σελίδες της αείμνηστης «Πολιτιστικής» Ενός πολύ ενδιαφέροντος περιοδικού με αναφορές στην αριστερά. Το πρώτο κοινό της Σώτης υπήρξαμε εμείς οι «ακραίοι». Εγώ να σας πω την αλήθεια την διάβαζα στην αρχή, αλλά σύντομα διέκρινα την εγωπάθειά της ως το μεγαλύτερο ελάττωμά της. Η ακατάληπτη σύνθεση των κειμένων της και τα τσαλαβουτήγματά της στη τέχνη, εδώ κι εκεί, ήταν ωραία απόκρυψη – παραλλαγή του εαυτού της. Είχα αρπαχτεί πολλές φορές με φίλους για τις δήθεν ενδοσκοπικές αναλύσεις της κ. Σώτης που δεν έλεγαν απολύτως τίποτε. Δεν έβρισκα το λόγο να γράφει σ΄ ένα πολιτιστικό περιοδικό, Από κάποια στιγμή έπαψα να διαβάζω τα κείμενά της. Θυμάμαι ότι έλεγα μονότονα ότι τα κείμενά της «πιάνουν χώρο». Μέχρι που κατάλαβα ότι η δηθενιά (κατά του «αψηφισιά» που χρησιμοποιεί η κ. Σώτη) κυκλοφορούσε ελεύθερη στην «Πολιτιστική» και φάνηκε καθαρά κυρίως από τη στιγμή που η «Πολιτιστική» καταφέρθηκε ενάντια στο «Ίσως να ναι κι έτσι» του Γ. Ρίτσου.

Έχοντας αυτή την προϊστορία η κ. Τριανταφύλλου συνέχισε να γράφει βιβλία «που πίανουν χώρο» και άρθρα (τελευταία στην έγκυρη Athens Voice και Protagon) που μας περνούσε από γενεές δεκατέσσερις όλους εμάς που τολμάμε και μιλάμε εναντίον του (θεσμού, της αρχής;) μνημονίου, που θέλουμε δουλειά, που θέλουμε φάρμακα και άλλα τέτοια λουμπενοπρολεταριακά, μάγκικα, εξυπνακίστικα, υστερικά. Επιπλέον δεν καταλάβαινε πλέον αυτούς που βγαίνουν στο δρόμο και φωνάζουν και δείχνουν «έλλειψη αγωγής και ευγένειας» σε αντίθεση με τα ΜΑΤ που και αγωγή και ευγένεια διαθέτουν και απ’ όλα. Γι αυτό άλλωστε εμάς δε μας καταλαβαίνει και τα ΜΑΤ δεν τα κατακρίνει.

Στα πλαίσια λοιπόν αυτά τον Απρίλιο του 2013, έγραψε ακόμη ένα βαρυσήμαντο άρθρο κατακεραυνώνοντας ποιον; Το μνημόνιο; Τη κυβέρνηση; Όχι βέβαια! Αλλά την Αυγή και τον ΣΥΡΙΖΑ. Που ως γνωστό φταίει για όλα. Ένα άρθρο με τον προκλητικό τίτλο «Αυγή, όχι Χρυσή Αυγή» προσπαθώντας να απαντήσει στο άλλο «άκρο», στην αριστερά κι ενώ δεν είχαν ακόμη φτάσει στ’ αυτιά της, τα λόγια του Κατρούγκαλου. Σφόδρα ενοχλημένη από την κριτική, γιατί έχει μάθει να της χαϊδεύουν τ’ αυτιά και τώρα της έπεσε βαριά, αραδιάζει στο άρθρο αυτό, σωρηδόν ύβρεις και ακραίους χαρακτηρισμούς για κάτι που κατηγορεί την ίδια στιγμή την Αυγή και τον ΣΥΡΙΖΑ (γλωσσικό φασισμό τον ονομάζει)

Σε όλο της το άρθρο που διανθίζεται από γελοίες αναφορές περί «ρεβανσισμού και σταλινικής τρομοκρατίας» καταδεικνύοντας, ότι η κ. Τριανταφύλλου ως άλλος Φαήλος ή  Μουρούτης κλπ, ζει εντελώς σε άλλον κόσμο. Δικαίωμά της βέβαια, αλλά ας ακούσει την άλλη άποψη, ας διαφωνήσει μαζί της, ας πει την δική της άποψή της, αλλά στο τέλος ας ακούσει και την κριτική. Ή δεν αντέχει την κριτική; Όταν συνδέει την Αυγή με τη Χρυσή Αυγή η κ. Τριανταφύλλου το μόνο που κάνει είναι να δικαιώνει όλους εμάς που της ασκούμε κριτική. Εμ, όπως έστρωσες θα κοιμηθείς που λέει και η παροιμία. (εκ του λουμπεν προλεταριάτου) Δεν είναι δυνατόν να λες όσα λες και να μην μιλάει κανείς.

Ακόμη περισσότερο αναδεικνύεται μέσα από το άρθρο της, ένας βάρβαρος κομπλεξισμός, χάνοντας τη «νηφαλιότητα και σοβαρότητά» της, κι ένας εκ των υστέρων εκνευρισμός γιατί απλά αυτό θα αποδειχθείλίγους μήνες μετά, τον Οκτώβριο του 2013 όταν ο κ. Κατρούγκαλος τα είπε έξω από τα δόντια στην εκπομπή "Ανατροπή" και γιατί μπροστά στον κ. Κατρούγκαλο η κ. Σώτη Τριανταφύλλου χάνει τη λάμψη του τίτλου του «πνευματικού ανθρώπου».

Ακόμη πιο πολύ η κ. Σ. Τριανταφύλλου φαίνεται ότι εκνευρίζεται με τους χαρακτηρισμούς για τον Γ. Πρετεντέρη. Αλήθεια γιατί ταυτίζεται μαζί του; Αν το θέλει δικαίωμά της, αλλά ταυτίζεται αμέσως και με τα ανεπίτρεπτα και χυδαία άρθρα του, (ναι χυδαία και σύμφωνα με τον αστικό πολιτισμό που διακηρύσσει η κ. Σώτη) όπως εκείνο το «Ζωή Κασιδιάρη» και τόσα άλλα. Γιατί προβάλλει τον «αστικό πολιτισμό» ως φάρμακον δια πάσα νόσον; Κι αν ναι γιατί τουλάχιστον δεν τον ακολουθεί σιωπώντας με τη βεβαιότητα ότι κάποτε ούτως ή άλλως θα δικαιωθεί;

Για να σας μιλήσουμε καθαρά κ. Σώτη.

Εμπνεόμαστε από τους δρόμους και όχι «από τα ρείθρα των πεζοδρομίων» που με σκοπιμότητα τα συγχέετε. Εκεί ανδρώθηκε η αριστερά, εκεί μάτωσε κι αν ακούγατε περισσότερο τους παλαιότερους θα μαθαίνατε περισσότερα.

Αλλά δεν ήταν ποτέ στις προθέσεις σας ούτε ν’ ακούσετε ούτε να μείνετε στην Αριστερά. Ξένη αισθανόσασταν πάντα, την χρησιμοποιήσατε (όπως πάρα πολλοί) για τα πρώτα βήματά σας και μετά επανήλθατε με το οπλοστάσιο των εχθρών της. Τις ίδιες κατηγορίες απηύθυναν στην αριστερά και παλιότερα οι ιδεολογικοί προκάτοχοί σας. Εσείς που διαβάζετε, ξεφυλλίσετε τα επιχειρήματά τους και θα δείτε ότι λέτε τα ίδια. Φαντάζομαι ότι ήδη το 'χετε κάνει.

Γιατί επιμένετε να αυτογελοιοποιείστε; Μήπως θέλετε να βγείτε στην πολιτική σκηνή; Δε νομίζω. Απλά το κάνετε για να μένετε στην επικαιρότητα και να μην χάσετε τον τίτλο «πνευματικός άνθρωπος» που σας αρέσει πολύ και που τόσο πολύ παλέψατε να τον αποκτήσετε από την «Πολιτιστική» και μετά.

Ο μόνος τίτλος, ιδέα του Μαγιακόφσκι γιατί ευδοκιμούσαν από τότε οι άνθρωποι σαν και σας, που μπορεί να σας απονεμηθεί (αν και είναι αρκετοί οι διεκδικητές) είναι εκείνος της κουλτοροφιλισταίας.