Τετάρτη 10 Δεκεμβρίου 2008
Τρίτη 9 Δεκεμβρίου 2008
Ας σταματήσει το ΚΚΕ...φτάνει πια!
"Να σταματήσει η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ να χαϊδεύει τα αυτιά των κουκουλοφόρων ζήτησε η γγ του ΚΚΕ Αλέκα Παπαρήγα, μετά τη συνάντηση που είχε με τον πρωθυπουργό Κ.Καραμανλή στο Μέγαρο Μαξίμου".
Να σταματήσει η ηγεσία του ΚΚΕ να χαϊδεύει τα αυτιά της κυβέρνησης και του Πασοκ, ας μη γίνεται συνοδοιπόρος τους.....καταντάει αξιολύπητο στα μέλη του και στους απλούς ψηφοφόρους του
Να σταματήσει η ηγεσία του ΚΚΕ να χαϊδεύει τα αυτιά της κυβέρνησης και του Πασοκ, ας μη γίνεται συνοδοιπόρος τους.....καταντάει αξιολύπητο στα μέλη του και στους απλούς ψηφοφόρους του
Κυριακή 7 Δεκεμβρίου 2008
ΕΝΑΣ ΑΝΗΛΙΚΟΣ ΔΟΛΟΦΟΝΗΘΗΚΕ......ΑΚΟΜΗ ΕΝΑΣ....Ποιοί είναι οι γνωστοί κουμπουροφόροι της αστυνομίας....;;;
Ένας ανήλικος δολοφονήθηκε...ακόμη ένας δηλαδή....τώρα τα δύο κόμματα εξουσίας έχουν από έναν νεκρό ανήλικο στις πλάτες τους....με τις κατασταλτικές πολιτικές τουςΠορεία διαμαρτυρίας πραγματοποιείται σήμερα γαι τη δολοφονία του 16χρονου στα Εξάρχεια από την αστυνομία....Τι άλλο πρέπει να δούμε για να σταματήσουν οι αυθαιρεσίες και οι κατασταλτικοί μηχανισμοί....Επιτέλους να θέσουμε ένα τέρμα εμείς οι πολίτες που εύκολα μας ταυτίζουν με "γνωστούς αγνώστους"....επειδή έχουμε άποψη..... Ποιοι είναι οι "γνωστοί-άγνωστοι" κουμποροφόροι της αστυνομίας και των καναλιών που χύνουν μαύρα δάκρυα για τις ελληνικές σημαίες και για το πανεπιστημιακό άσυλο που παραβιάζεται από αναρχικούς;;....Τι μας λένε τώρα;;;
Παραθέτω και την ανακοίνωση του γραφείου τύπου του ΣΥΡΙΖΑ.
Ανακοίνωση Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ (7/12/2008, 2 π.μ.) για τη δολοφονία του 16χρονου στα Εξάρχεια
ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΥΠΟΥ
Ένας ανήλικος δολοφονήθηκε απόψε στο κέντρο της Αθήνας από τις αστυνομικές δυνάμεις. Χωρίς κανένα λόγο οι αστυνομικοί πυροβολούν και σκοτώνουν νέα παιδιά λες και η χώρα βρίσκεται σε κατάσταση πολέμου.
Η δολοφονία αυτή αποτελεί ένα άγριο, απαράδεκτο και αφάνταστο γεγονός, που αναδεικνύει το πού έχουμε φτάσει και θέτει γενικότερο πολιτικό πρόβλημα.
Ο ΣΥΡΙΖΑ θα τοποθετηθεί με σαφήνεια την Κυριακή, όταν και θα έχει στα χέρια του όλα τα στοιχεία αυτής της αδιανόητης και φρικτής δολοφονίας.
7/12/2008 ΤΟ ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ
Ώρα 2 (το πρωί)
Πέμπτη 4 Δεκεμβρίου 2008
Μετά τη δεκεμβριανή σύγκρουση ......
και την αρκετά καθυστερημένη, πάντως αναποτελεσματική, απόπειρα συμβιβασμού στη Βάρκιζα, ο χρόνος κυλούσε, πια , σα να χλευάζει, ναλοιδορεί, να "πλαστογραφεί" την ιστορία του τόπου.
Εχω βιώσει, ως ένας των πολλών, εν τη πράξει - καπετάνιος, τότε, του λόχου ΕΛΑΣ Σπουδαστών «Λόρδος Μπάυρον» -, τα γεγονότα εκείνα, «γράφοντας» - και, μάλιστα, κυριολεκτικά με αίμα - την ιστορία τους. Δικαιολογημένα, λοιπόν, μου είναι εξαιρετικά δύσκολο και οδυνηρό να προχωρώ σήμερα στην επιστημονική καταγραφή της, παίρνοντας, δηλαδή, υπόψη τις εμπειρίες των δεκαετιών που πέρασαν, τις νεότερες έρευνες και τους σύγχρονους στοχασμούς. Ενώ, παρ' όλ' αυτά, δεν έχουν πάψει ούτε στο ελάχιστο να με πλημμυρίζουν οι αναπεπταμένες κόκκινες σημαίες και το «παιδιά σηκωθείτε... με όπλα στους ώμους», όλα τα συγκλονιστικά και όμορφα, παρά τις αυταπάτες, βιώματα των χρόνων εκείνων.
Αυτό, όμως, επιτάσσει το ύψιστο χρέος μας για προσέγγιση, με ψυχραιμία και νηφαλιότητα, της ιστορικής αλήθειας. Πολύ περισσότερο που ο Δεκέμβρης '44, ανεξάρτητα από την πλευρά του χαρακώματος που ο καθένας μαχόταν, αποτελεί, αναμφισβήτητα, το «λαμπάδιον δράματος» στο πρώτο μισό της ελληνικής δεκαετίας του '40.
Αξίες και απαξία
Χιλιάδες σελίδες έχουν, από πολλούς, γραφεί για την περιπετειώδη και αντιφατική, όσο και εμβληματική εκείνη περίοδο της ιστορίας μας του 20ού αιώνα, που άρχισε με το έπος μιας καθολικής κατά των κατακτητών αντίστασης και κατέληξε με τον καταστροφικό για τον τόπο μας εμφύλιο πόλεμο. Πέρα από τις αφηγήσεις των γεγονότων, πολλοί έχουν επιχειρήσει και να ερμηνεύσουν - ο καθένας, βέβαια, από τη σκοπιά του - τη, μοναδική στην Ευρώπη, ελληνική ιδιομορφία: Ενα μεγαλειώδες εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα το ακολούθησε, μετά την απελευθέρωση και, κυρίως, με τα «Δεκεμβριανά» και μετά απ' αυτά, η πλήρης ανατροπή των αξιών της εθνικής αντίστασης.
Οι περισσότεροι από τους συγγραφείς εντοπίζουν τις αιτίες στην υπογράμμιση κάποιου παράγοντα ή, έστω, δύο-τριών, είτε, το πολύ, και στις αντιδράσεις του ενός προς τον άλλον. Θεωρώ, ωστόσο, πως μία τέτοια ερμηνεία είναι ατελής. Συνήθως, εξυπηρετεί πολιτικές και ιδεολογικές σκοπιμότητες. Αξιοποιώ, βέβαια, και τη δική μου συμβολή στη σχετική ιστοριογραφία, με τα βιβλία μου που έχουν κυκλοφορήσει την τελευταία δεκαπενταετία, ερανιζόμενος απ' αυτά όσα εδώ καταγράφω.
Υπογραμμίζω, κατ' αρχάς, ένα βασικό συμπέρασμα. Οι παράγοντες που καθόρισαν τότε τις ελληνικές εξελίξεις δεν ήσαν ένας και δύο, αλλά πολλοί: οικονομικοί, κοινωνικοί, πολιτικοί, πολιτισμικοί, τοπικοί (μαζί και εθνοτοπικοί), στρατιωτικοί και, βέβαια, διεθνών ανταγωνισμών (μεταξύ και των συμμάχων), αλλά και ποιότητας ηγεσιών κ.λπ. Επομένως, μια ολοκληρωμένη επιστημονική μελέτη των ελληνικών πραγμάτων στη δεκαετία του '40 απαιτεί τη διερεύνηση του καθενός απ' αυτούς, αλλά και όλων μαζί στη μεταξύ τους διαπλοκή.
Κατά τη γνώμη μου, μόνο στα πλαίσια αυτά, μπορεί κανείς - σήμερα, πια, εξήντα χρόνια μετά - να μιλήσει και για τα «Δεκεμβριανά» του 1944. Στο παρόν σημείωμα, κρίνω σκόπιμο να σταθώ σε δύο μόνο παραδείγματα, όσο μπορώ πιο συντομευμένα.
Το σύνδρομο εξουσίας
Στη διάρκεια της Εθνικής Αντίστασης και, πολύ περισσότερο, με την απελευθέρωση, ήταν επόμενο να τίθεται θέμα εξουσίας. Και φυσιολογικό, κάθε πολιτική δύναμη να επιδιώκει το μεγαλύτερο δυνατό μερίδιο. Αλλο όμως αυτό και άλλο, πώς, εξ αυτού, με ποιες μορφές και πού οδήγησε η επιδίωξή τους. Γράφει ο Γ. Θεοτοκάς στο ημερολόγιό του: «Εκτροχιαστήκαμε. Κουτή τακτική της Δεξιάς, που, με την εμπάθειά της, εμπόδισε, όσο ήτανε στο χέρι της, την πολιτική του κατευνασμού... Κουτή τακτική της Αριστεράς, που, την τελευταία στιγμή, έσπρωξε τα πράγματα στα άκρα... Υπερβολική αδιαλλαξία των Αγγλων, που εκδηλώθηκε και με πράξεις και με λόγια και που με ξενίζει βαθιά».
Μακάρι όμως να ήταν μόνο θέμα «κουταμάρας» ορισμένων. Αυτή, όπως και οι διαφωνίες στα επιμέρους προβλήματα, που τέθηκαν για την ανασυγκρότηση του νέου κράτους (δημιουργία εθνικού στρατού, εκρήξεις βίας, αυθαιρεσίες κ.λπ.), αλλά και οι διαφορετικές αντιλήψεις για τη μελλοντική διαμόρφωσή του, δημιουργούσαν, ασφαλώς, κάποιες συγκρουσιακές αφορμές. Αυτές, όμως, θα έπρεπε (και ήταν δυνατό) να αντιμετωπίζονται με συνεννόηση ή αμοιβαίο συμβιβασμό. H καθοριστική αιτία που οδήγησε στην αδυσώπητη ένοπλη σύρραξη του Δεκεμβρίου ήταν η επενέργεια, συνέργεια και αλληλεμπλοκή όλων ή πολλών από τους παράγοντες που παραπάνω ανέφερα. Τελικά, επέφερε την πλήρη «έκλειψη» λογικής, πολιτικής και ηθικής, που επικράτησε στα «Δεκεμβριανά» '44 και από τα δύο αντιμαχόμενα στρατόπεδα.
H μια πλευρά (η αντιεαμική), αδιαφορώντας για τις ριζικές αλλαγές που είχαν, στο μεταξύ, συμβεί στην Ελλάδα και τον κόσμο, θεωρούσε πως, πάση θυσία, έπρεπε να επαναφέρει την προπολεμική τάξη πραγμάτων, χρησιμοποιώντας τη στρατιωτική δύναμη της Βρετανικής Αυτοκρατορίας, ακόμα και με τις από αέρος επιδρομές που προκαλούσαν σφαγιασμό χιλιάδων αμάχων κ.λπ. Ακολουθούσε τυφλά το δόγμα που με κλασικό τρόπο έχει διατυπώσει ο Μακμίλαν: «H ελληνική αστική τάξη θέλει να εξολοθρεύσει τους κομμουνιστές. Και θα παλέψει μέχρι τον τελευταίο άγγλο στρατιώτη»!
H άλλη (η Εαμική) πλευρά, υπερεκτιμώντας το κύρος που της προσέδιδε ο αντιστασιακός της αγώνας, το μετέφραζε, πια, σε σύνδρομο εξουσίας. Υπερέβαλλε τις δυνάμεις που διέθετε, ιδιαίτερα τις στρατιωτικές, διατάσσοντάς τες, μάλιστα, αλλοπρόσαλλα. Αποσπάστηκε από τη γραμμή της εθνικής ενότητας, άρα και του, επί ίσοις όροις, συμβιβασμού, που επιτυχώς είχε ακολουθήσει προηγούμενα, ιδιαίτερα το καλοκαίρι του '44 και τη στιγμή απελευθέρωσης, κλωτσώντας υπεροπτικά ακόμα και την ευκαιρία συνάντησης, τα Χριστούγεννα του '44. Αφέθηκε να παρασυρθεί στις συναισθηματικές αντιδράσεις για την επίθεση που δεχόταν. Και επιλέγοντας τη μέχρι τελικής πτώσης ένοπλη σύγκρουση, μιμούμενη ακόμα και τις πλέον απαράδεκτες μορφές του αντιπάλου (ομηρία κ.λπ.), οδηγήθηκε σε πλήρες αδιέξοδο και συντριπτική ήττα.
Οι διεθνείς ανταγωνισμοί
Σε σύνδεση με τα παραπάνω, μπορεί να σημειωθεί και ένα δεύτερο παράδειγμα: της επίδρασης των διεθνών ανταγωνισμών (ακόμα και μεταξύ των συμμάχων) και της χρησιμοποίησης από τις ελληνικές δυνάμεις των κέντρων αναφοράς τους στο εξωτερικό.
Από τη μια μεριά, η Βρετανία θεωρούσε αναφαίρετο, από αιώνος, «δικαίωμά» της, να επανακτήσει την απόλυτη κυριαρχία της επί των ελληνικών πραγμάτων. Το σχεδίαζε συστηματικά σε όλη τη διάρκεια της κατοχής και το επέβαλε στρατιωτικά, με την απελευθέρωση. Αλλωστε, μετά τη Διάσκεψη Στάλιν - Τσόρτσιλ του Οκτωβρίου 1944 στη Μόσχα, απέσπασε, ουσιαστικά, και τη συγκατάθεση των συμμάχων για τις ενέργειές της.
Από την άλλη μεριά, η ΕΣΣΔ, ξεκινώντας από τα άμεσα, δικά της στρατηγικά συμφέροντα, είχε σταθεί μακριά από τις ελληνικές εξελίξεις. Δεν είχε κανένα λόγο να παρωθήσει στη σύγκρουση. Σε παρόμοιες καταστάσεις (όπως στη Γαλλία και την Ιταλία, σύμφωνα και με τα τεκμήρια που πρόσφατα απεκάλυψα), παρενέβη κατηγορηματικά για να αποφευχθεί εσωτερική σύγκρουση. Δεν συνέβη το ίδιο με την Ελλάδα. Ισως επειδή δεν υπήρχε καν άμεση επικοινωνία της με το KKE, ώστε να του δοθεί σχετική οδηγία.
Ετσι ή αλλιώς, μετά τη δεκεμβριανή σύγκρουση και την αρκετά καθυστερημένη, πάντως αναποτελεσματική, απόπειρα συμβιβασμού στη Βάρκιζα, ο χρόνος κυλούσε, πια, σα να χλευάζει, να λοιδορεί, να «πλαστογραφεί» την ιστορία του τόπου. Το τέλος του B' Παγκόσμιου Πολέμου βρήκε τους Ελληνες χωρισμένους στα δύο. Στέκονταν αντιμέτωποι, από τις δύο πλευρές, στο χείλος μιας ανοιγμένης πλατιάς και βαθιάς τάφρου. Ορμησαν, ασυγκράτητοι, οι μεν εναντίον των δε, για να βρεθούν στο βάραθρο. «Ο πόλεμος δεν τελείωσεν ακόμα», που θα 'λεγε κι ο ποιητής.
O κ. Γρηγόρης Φαράκος είναι πρώην Γενικός Γραμματέας του KKE.
του Γρηγόρη Φαράκου
Εχω βιώσει, ως ένας των πολλών, εν τη πράξει - καπετάνιος, τότε, του λόχου ΕΛΑΣ Σπουδαστών «Λόρδος Μπάυρον» -, τα γεγονότα εκείνα, «γράφοντας» - και, μάλιστα, κυριολεκτικά με αίμα - την ιστορία τους. Δικαιολογημένα, λοιπόν, μου είναι εξαιρετικά δύσκολο και οδυνηρό να προχωρώ σήμερα στην επιστημονική καταγραφή της, παίρνοντας, δηλαδή, υπόψη τις εμπειρίες των δεκαετιών που πέρασαν, τις νεότερες έρευνες και τους σύγχρονους στοχασμούς. Ενώ, παρ' όλ' αυτά, δεν έχουν πάψει ούτε στο ελάχιστο να με πλημμυρίζουν οι αναπεπταμένες κόκκινες σημαίες και το «παιδιά σηκωθείτε... με όπλα στους ώμους», όλα τα συγκλονιστικά και όμορφα, παρά τις αυταπάτες, βιώματα των χρόνων εκείνων.
Αυτό, όμως, επιτάσσει το ύψιστο χρέος μας για προσέγγιση, με ψυχραιμία και νηφαλιότητα, της ιστορικής αλήθειας. Πολύ περισσότερο που ο Δεκέμβρης '44, ανεξάρτητα από την πλευρά του χαρακώματος που ο καθένας μαχόταν, αποτελεί, αναμφισβήτητα, το «λαμπάδιον δράματος» στο πρώτο μισό της ελληνικής δεκαετίας του '40.
Αξίες και απαξία
Χιλιάδες σελίδες έχουν, από πολλούς, γραφεί για την περιπετειώδη και αντιφατική, όσο και εμβληματική εκείνη περίοδο της ιστορίας μας του 20ού αιώνα, που άρχισε με το έπος μιας καθολικής κατά των κατακτητών αντίστασης και κατέληξε με τον καταστροφικό για τον τόπο μας εμφύλιο πόλεμο. Πέρα από τις αφηγήσεις των γεγονότων, πολλοί έχουν επιχειρήσει και να ερμηνεύσουν - ο καθένας, βέβαια, από τη σκοπιά του - τη, μοναδική στην Ευρώπη, ελληνική ιδιομορφία: Ενα μεγαλειώδες εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα το ακολούθησε, μετά την απελευθέρωση και, κυρίως, με τα «Δεκεμβριανά» και μετά απ' αυτά, η πλήρης ανατροπή των αξιών της εθνικής αντίστασης.
Οι περισσότεροι από τους συγγραφείς εντοπίζουν τις αιτίες στην υπογράμμιση κάποιου παράγοντα ή, έστω, δύο-τριών, είτε, το πολύ, και στις αντιδράσεις του ενός προς τον άλλον. Θεωρώ, ωστόσο, πως μία τέτοια ερμηνεία είναι ατελής. Συνήθως, εξυπηρετεί πολιτικές και ιδεολογικές σκοπιμότητες. Αξιοποιώ, βέβαια, και τη δική μου συμβολή στη σχετική ιστοριογραφία, με τα βιβλία μου που έχουν κυκλοφορήσει την τελευταία δεκαπενταετία, ερανιζόμενος απ' αυτά όσα εδώ καταγράφω.
Υπογραμμίζω, κατ' αρχάς, ένα βασικό συμπέρασμα. Οι παράγοντες που καθόρισαν τότε τις ελληνικές εξελίξεις δεν ήσαν ένας και δύο, αλλά πολλοί: οικονομικοί, κοινωνικοί, πολιτικοί, πολιτισμικοί, τοπικοί (μαζί και εθνοτοπικοί), στρατιωτικοί και, βέβαια, διεθνών ανταγωνισμών (μεταξύ και των συμμάχων), αλλά και ποιότητας ηγεσιών κ.λπ. Επομένως, μια ολοκληρωμένη επιστημονική μελέτη των ελληνικών πραγμάτων στη δεκαετία του '40 απαιτεί τη διερεύνηση του καθενός απ' αυτούς, αλλά και όλων μαζί στη μεταξύ τους διαπλοκή.
Κατά τη γνώμη μου, μόνο στα πλαίσια αυτά, μπορεί κανείς - σήμερα, πια, εξήντα χρόνια μετά - να μιλήσει και για τα «Δεκεμβριανά» του 1944. Στο παρόν σημείωμα, κρίνω σκόπιμο να σταθώ σε δύο μόνο παραδείγματα, όσο μπορώ πιο συντομευμένα.
Το σύνδρομο εξουσίας
Στη διάρκεια της Εθνικής Αντίστασης και, πολύ περισσότερο, με την απελευθέρωση, ήταν επόμενο να τίθεται θέμα εξουσίας. Και φυσιολογικό, κάθε πολιτική δύναμη να επιδιώκει το μεγαλύτερο δυνατό μερίδιο. Αλλο όμως αυτό και άλλο, πώς, εξ αυτού, με ποιες μορφές και πού οδήγησε η επιδίωξή τους. Γράφει ο Γ. Θεοτοκάς στο ημερολόγιό του: «Εκτροχιαστήκαμε. Κουτή τακτική της Δεξιάς, που, με την εμπάθειά της, εμπόδισε, όσο ήτανε στο χέρι της, την πολιτική του κατευνασμού... Κουτή τακτική της Αριστεράς, που, την τελευταία στιγμή, έσπρωξε τα πράγματα στα άκρα... Υπερβολική αδιαλλαξία των Αγγλων, που εκδηλώθηκε και με πράξεις και με λόγια και που με ξενίζει βαθιά».
Μακάρι όμως να ήταν μόνο θέμα «κουταμάρας» ορισμένων. Αυτή, όπως και οι διαφωνίες στα επιμέρους προβλήματα, που τέθηκαν για την ανασυγκρότηση του νέου κράτους (δημιουργία εθνικού στρατού, εκρήξεις βίας, αυθαιρεσίες κ.λπ.), αλλά και οι διαφορετικές αντιλήψεις για τη μελλοντική διαμόρφωσή του, δημιουργούσαν, ασφαλώς, κάποιες συγκρουσιακές αφορμές. Αυτές, όμως, θα έπρεπε (και ήταν δυνατό) να αντιμετωπίζονται με συνεννόηση ή αμοιβαίο συμβιβασμό. H καθοριστική αιτία που οδήγησε στην αδυσώπητη ένοπλη σύρραξη του Δεκεμβρίου ήταν η επενέργεια, συνέργεια και αλληλεμπλοκή όλων ή πολλών από τους παράγοντες που παραπάνω ανέφερα. Τελικά, επέφερε την πλήρη «έκλειψη» λογικής, πολιτικής και ηθικής, που επικράτησε στα «Δεκεμβριανά» '44 και από τα δύο αντιμαχόμενα στρατόπεδα.
H μια πλευρά (η αντιεαμική), αδιαφορώντας για τις ριζικές αλλαγές που είχαν, στο μεταξύ, συμβεί στην Ελλάδα και τον κόσμο, θεωρούσε πως, πάση θυσία, έπρεπε να επαναφέρει την προπολεμική τάξη πραγμάτων, χρησιμοποιώντας τη στρατιωτική δύναμη της Βρετανικής Αυτοκρατορίας, ακόμα και με τις από αέρος επιδρομές που προκαλούσαν σφαγιασμό χιλιάδων αμάχων κ.λπ. Ακολουθούσε τυφλά το δόγμα που με κλασικό τρόπο έχει διατυπώσει ο Μακμίλαν: «H ελληνική αστική τάξη θέλει να εξολοθρεύσει τους κομμουνιστές. Και θα παλέψει μέχρι τον τελευταίο άγγλο στρατιώτη»!
H άλλη (η Εαμική) πλευρά, υπερεκτιμώντας το κύρος που της προσέδιδε ο αντιστασιακός της αγώνας, το μετέφραζε, πια, σε σύνδρομο εξουσίας. Υπερέβαλλε τις δυνάμεις που διέθετε, ιδιαίτερα τις στρατιωτικές, διατάσσοντάς τες, μάλιστα, αλλοπρόσαλλα. Αποσπάστηκε από τη γραμμή της εθνικής ενότητας, άρα και του, επί ίσοις όροις, συμβιβασμού, που επιτυχώς είχε ακολουθήσει προηγούμενα, ιδιαίτερα το καλοκαίρι του '44 και τη στιγμή απελευθέρωσης, κλωτσώντας υπεροπτικά ακόμα και την ευκαιρία συνάντησης, τα Χριστούγεννα του '44. Αφέθηκε να παρασυρθεί στις συναισθηματικές αντιδράσεις για την επίθεση που δεχόταν. Και επιλέγοντας τη μέχρι τελικής πτώσης ένοπλη σύγκρουση, μιμούμενη ακόμα και τις πλέον απαράδεκτες μορφές του αντιπάλου (ομηρία κ.λπ.), οδηγήθηκε σε πλήρες αδιέξοδο και συντριπτική ήττα.
Οι διεθνείς ανταγωνισμοί
Σε σύνδεση με τα παραπάνω, μπορεί να σημειωθεί και ένα δεύτερο παράδειγμα: της επίδρασης των διεθνών ανταγωνισμών (ακόμα και μεταξύ των συμμάχων) και της χρησιμοποίησης από τις ελληνικές δυνάμεις των κέντρων αναφοράς τους στο εξωτερικό.
Από τη μια μεριά, η Βρετανία θεωρούσε αναφαίρετο, από αιώνος, «δικαίωμά» της, να επανακτήσει την απόλυτη κυριαρχία της επί των ελληνικών πραγμάτων. Το σχεδίαζε συστηματικά σε όλη τη διάρκεια της κατοχής και το επέβαλε στρατιωτικά, με την απελευθέρωση. Αλλωστε, μετά τη Διάσκεψη Στάλιν - Τσόρτσιλ του Οκτωβρίου 1944 στη Μόσχα, απέσπασε, ουσιαστικά, και τη συγκατάθεση των συμμάχων για τις ενέργειές της.
Από την άλλη μεριά, η ΕΣΣΔ, ξεκινώντας από τα άμεσα, δικά της στρατηγικά συμφέροντα, είχε σταθεί μακριά από τις ελληνικές εξελίξεις. Δεν είχε κανένα λόγο να παρωθήσει στη σύγκρουση. Σε παρόμοιες καταστάσεις (όπως στη Γαλλία και την Ιταλία, σύμφωνα και με τα τεκμήρια που πρόσφατα απεκάλυψα), παρενέβη κατηγορηματικά για να αποφευχθεί εσωτερική σύγκρουση. Δεν συνέβη το ίδιο με την Ελλάδα. Ισως επειδή δεν υπήρχε καν άμεση επικοινωνία της με το KKE, ώστε να του δοθεί σχετική οδηγία.
Ετσι ή αλλιώς, μετά τη δεκεμβριανή σύγκρουση και την αρκετά καθυστερημένη, πάντως αναποτελεσματική, απόπειρα συμβιβασμού στη Βάρκιζα, ο χρόνος κυλούσε, πια, σα να χλευάζει, να λοιδορεί, να «πλαστογραφεί» την ιστορία του τόπου. Το τέλος του B' Παγκόσμιου Πολέμου βρήκε τους Ελληνες χωρισμένους στα δύο. Στέκονταν αντιμέτωποι, από τις δύο πλευρές, στο χείλος μιας ανοιγμένης πλατιάς και βαθιάς τάφρου. Ορμησαν, ασυγκράτητοι, οι μεν εναντίον των δε, για να βρεθούν στο βάραθρο. «Ο πόλεμος δεν τελείωσεν ακόμα», που θα 'λεγε κι ο ποιητής.
O κ. Γρηγόρης Φαράκος είναι πρώην Γενικός Γραμματέας του KKE.
Το ΒΗΜΑ, 05/12/2004
Την πολιτική ευθύνη για τις προτάσεις Μίχαλου την έχουν ΝΔ και ΠΑΣΟΚ
Ο Δημήτρης Στρατούλης, μέλος της Π.Γ. και υπεύθυνος εργατικής πολιτικής του ΣΥΝ, με αφορμή τις προτάσεις Μίχαλου για την τριήμερη εργασία, έκανε την ακόλουθη δήλωση:
"Η κυβέρνηση της Ν.Δ. και η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ θα πρέπει να σταματήσουν να υποκρίνονται τους αιφνιδιασμένους και διαφωνούντες με τις προτάσεις Μίχαλου για την τριήμερη εργασία με αντίστοιχη μείωση των μισθών και των ενσήμων ασφάλισης.
Η κυβέρνηση της Ν.Δ. με το νόμο 1892/1990 και η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ με το νόμο 2639/1998 ήταν που θέσπισαν αυτά που προτείνει τώρα ο κ.Μίχαλος. Σε αυτούς τους νόμους προβλέπεται η δυνατότητα των εργοδοτών να μετατρέπουν τις συμβάσεις εργασίας πλήρους απασχόλησης σε μερικής απασχόλησης και να εφαρμόζουν τη λεγόμενη «εκ περιτροπής εργασία». Το ότι οι διατάξεις αυτές δεν εφαρμόστηκαν γενικευμένα μέχρι σήμερα οφείλεται κυρίως στις αντιδράσεις της Αριστεράς και του εργατικού κινήματος. Ας αφήσουν λοιπόν η Ν.Δ. και το ΠΑΣΟΚ τα κροκοδείλια δάκρυα.
Ο ΣΥΡΙΖΑ ζητά εδώ και τώρα την κατάργηση των δύο νόμων των κυβερνήσεων της Ν.Δ. και του ΠΑΣΟΚ που επιτρέπουν την εφαρμογή των αντεργατικών προτάσεων Μίχαλου. Και καλούμε την εργατική τάξη και την Νεολαία να ξεσηκωθούν για να μην επιστρέψουν σε εργασιακές σχέσεις γαλέρας".
4/12/2008 ΤΟ ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ
Δευτέρα 1 Δεκεμβρίου 2008
Ένας κακός άνθρωπος ,ένας αόρατος δικτάτορας της πόλης….
σχέδιο του Honoré Daumier, Σκηνή από τσίρκοΜε μεγάλη χαρά δημοσιεύω το τρίτο σημείωμα του Αν.Γ...Οι υπογραμμίσεις είναι δικές του, καθώς και η επιλογή της εικόνας
αστυάνακτας
Η περιγραφή της πόλης δε φτάνει. Η πόλη αποτελείται από ανθρώπους που καθορίζουν το φυσικό και κοινωνικό τοπίο. Όταν περιγράφεις τη πόλη, περιγράφεις τη κοινωνία και μοιραία τους ανθρώπους.
Τι θα ήταν μια πόλη;
Τι θα ήταν μια πόλη;
(την οποία στα άλλα δύο σημειώματα στο μπλογκ του αστυάνακτα την περιέγραψα ή τουλάχιστον προσπάθησα http://astyanaktas-astyanaktas.blogspot.com/search/label/%CE%91%CE%BD.%CE%93 ) αν ως πεμπτουσία της δεν υπήρχε ο κακός άνθρωπος, ως ουσιαστικό στοιχείο της στρεβλής ανάπτυξης της , με το ρόλο του σιωπηλού από τη μια και ταυτόχρονα ταραχώδους ηγέτη της, ενός αόρατου δικτάτορα από την άλλη, ενός από τους υπεύθυνους της μελλοντικής της καταβύθισης;
Αλήθεια πόσο ένας άνθρωπος μπορεί να είναι κακός; Υπάρχει ποσότητα και ποιότητα στη κακία; Τι είναι κακία; Η ποσότητα των πράξεών του δεν είναι εκείνη η οποία χαρακτηρίζει τον κακό, αλλά παρ΄ όλα αυτά ο κακός άνθρωπος βρίσκεται σε διαρκή παραγωγή κακιών…η ποιότητα είναι εκείνη που φθάνει τις πράξεις του σε υψηλού επιπέδου διαστάσεις…Η κακία είναι η πράξη του ανθρώπου που δεν αναγνωρίζει παρά μόνο χαμηλότατου ήθους αξίες και κυρίαρχη όλων τον αξιών είναι μία: ο εαυτός του και η επιβολή του στη κοινωνία…Στην πορεία της επιβολής των αξιών διαπράττει πράξεις που αφήνουν έντονα τη σφραγίδα τους σε ανθρώπους και πόλεις…Υπάρχουν κακοί άνθρωποι στους οποίους στο πρόσωπό τους απεικονίζεται η κακία και εκείνο το χαμένο ή τρελό βλέμμα και η ορμή του βλέμματος ενός δολοφόνου που το αναγνωρίζεις αμέσως, και το οποίο προδίδει άνθρωπο ικανό για όλα. Όχι δεν είναι ο κυρίαρχος κακός αυτός ο τύπος…αυτός κρύβει μια δόση ειλικρίνειας ανθρώπινο προτέρημα, που ο πραγματικά κακός δεν το έχει!
Ο κακός άνθρωπος είναι εκείνος που δεν έχει προτερήματα αλλά αντίθετα διαθέτει ικανότητες που ενώ στην πραγματικότητα έρχεται σε ευθεία αντίθεση με τον κυρίαρχο καλό, φαινομενικά θα μπορούσες να τον ταυτίσεις μαζί του. Τα χαρακτηριστικά του είναι δυνατόν να συνοψιστούν στα εξής: Καλοσυνάτο πρόσωπο, ήρεμο βλέμμα, απαλή φωνή, έτοιμος για το καλό, μετριοφροσύνη, εύκολος στις φιλίες, υπέροχος στις δημόσιες σχέσεις, κάτοχος θέσης εξουσίας, σχεδόν τέλειος.
Στην πραγματικότητα λοιπόν αυτός ο κακός είναι ο χείριστος όλων! Οι ικανότητές του που βελτιώνονται χρόνο με το χρόνο τον καθιστούν όχι μόνο επικίνδυνο για μια πόλη, αλλά και για τους γύρω του…. Καταφέρνει να κρύψει το φθονερό ,θολό του βλέμμα, την εσωτερικότητά του μέσα από το χαμόγελο, την μετριότητά του, μέσα από τους με επιμέλεια επιλεγμένους μέτριους ή άγουρους «φίλους». Οι δημόσιες σχέσεις είναι εκείνες που τον βοηθούν να ικανοποιήσει τα βαθιά εγωιστικά του ένστικτα για δημιουργία όχι απλά μιας καριέρας (αυτό θα το έκανε ένας απλά κακός άνθρωπος), αλλά επίπλευσής του στην δημοσιότητα και επιβολής της κυριαρχίας του…Ο κακός άνθρωπος δεν πετά κακίες και μετά χάνεται…Έχει έντονη και περιοδική, συστηματική και μελετημένη παρουσία με κακίες που όχι μόνο κονιορτοποιούν αυτούς που εκείνος έχει καταγράψει ως αντιπάλους, αλλά με κακίες που τον θρέφουν…όπως τον θρέφουν και οι κατά φαντασία αντίπαλοί του…Ποιος θα ήταν αν δεν είχε και αντιπάλους που τον εχθρεύονται. Οι αντίπαλοι του προσδίδουν κύρος…. Το αχόρταγο του φθάνει σε κολοσικές διστάσεις που γίνεται εντονότερο όταν υπάρξει αντίδραση…έστω και μικρή από συνομιλητή του, η σύσπαση των μυών του προσώπου, το δικαιολογημένο όχι….τότε μετέρχεται όλων των μέσων για να αποδείξει την παρουσία του ως την πλέον ουσιαστική. Αντιλαμβάνεται πως μπορεί να αμφισβητηθεί η προσωπικότητα που έχει «πουλήσει» στη κοινωνία… Προσπαθεί να επιβάλλει στην αρχή τους ρυθμούς του σε όλους, την ανοησία εκείνη που φθάνει στα όρια του φαίνεσθαι (πάντα) και κατόπιν αφού αποτύχει την αποδοχή όλων, διαβάλλει, συκοφαντεί εκείνους που διαφοροποιούνται και ταυτόχρονα η συμπεριφορά του και ο λόγος του διανύει καθοδική φορά , τέτοια που σέρνεται στα λασπόνερα…Εκεί επιθυμεί να καταδείξει ότι ακόμη μία ικανότητά του είναι εκείνη του «λαϊκού παιδιού» (έτσι νομίζει ο αφελής ότι συμπεριφέρονται τα λαϊκά παιδιά), με αποτέλεσμα το στόμα του να πετά «λουλούδια»…Με τον ίδιο τρόπο είναι ικανός να απολαμβάνει τις θωπείες ανθρώπων ανωτέρων στρωμάτων…Ο κακός άνθρωπος, γι’ αυτό είναι και κακός δεν έχει ταξικότητα…ανήκει απλά στη τάξη των κακών…Ο κακός άνθρωπος επιστέφει την παρουσία του με την αιωρούμενη φαινομενική σαγηνευτικότατά που αν και τείνει από σαχλή έως δυσάρεστα σαχλή, επειδή απευθύνεται σε κατώτερες «φιλίες» είναι επιτυχής….Έτσι αν είναι άντρας έχει επιτυχίες στο γυναικείο φύλο, αν είναι γυναίκα στο αντρικό…
Ο κακός άνθρωπος δεν είναι δυνατόν να επιβιώσει εύκολα σε μία μεγάλη πόλη, εκτός κι αν κατέχει ανώτατους βαθμούς εξουσίας (κι αυτό δεν είναι βέβαιο ότι τον καθιστά αντιληπτό). Το τερατώδες μυαλό του και η προσωπικότητά του τρέφεται σε μία επαρχιακή πόλη που θα μπορεί με ευκολία να επιβάλλει τις κατώτερες αξίες του και τη μετριότητά του…η κοινωνία είναι ανεκτική, εσωστρεφής, με χαμηλά αντανακλαστικά ανίκανη εν ολίγος να τα βάλλει με τον κακό άνθρωπο…Στη μεγάλη πόλη είναι ανίκανος να τα βάλλει με εκείνους που είναι αντίπαλοί του γιατί είναι κατώτερος των περιστάσεων...
Αλήθεια πόσο ένας άνθρωπος μπορεί να είναι κακός; Υπάρχει ποσότητα και ποιότητα στη κακία; Τι είναι κακία; Η ποσότητα των πράξεών του δεν είναι εκείνη η οποία χαρακτηρίζει τον κακό, αλλά παρ΄ όλα αυτά ο κακός άνθρωπος βρίσκεται σε διαρκή παραγωγή κακιών…η ποιότητα είναι εκείνη που φθάνει τις πράξεις του σε υψηλού επιπέδου διαστάσεις…Η κακία είναι η πράξη του ανθρώπου που δεν αναγνωρίζει παρά μόνο χαμηλότατου ήθους αξίες και κυρίαρχη όλων τον αξιών είναι μία: ο εαυτός του και η επιβολή του στη κοινωνία…Στην πορεία της επιβολής των αξιών διαπράττει πράξεις που αφήνουν έντονα τη σφραγίδα τους σε ανθρώπους και πόλεις…Υπάρχουν κακοί άνθρωποι στους οποίους στο πρόσωπό τους απεικονίζεται η κακία και εκείνο το χαμένο ή τρελό βλέμμα και η ορμή του βλέμματος ενός δολοφόνου που το αναγνωρίζεις αμέσως, και το οποίο προδίδει άνθρωπο ικανό για όλα. Όχι δεν είναι ο κυρίαρχος κακός αυτός ο τύπος…αυτός κρύβει μια δόση ειλικρίνειας ανθρώπινο προτέρημα, που ο πραγματικά κακός δεν το έχει!
Ο κακός άνθρωπος είναι εκείνος που δεν έχει προτερήματα αλλά αντίθετα διαθέτει ικανότητες που ενώ στην πραγματικότητα έρχεται σε ευθεία αντίθεση με τον κυρίαρχο καλό, φαινομενικά θα μπορούσες να τον ταυτίσεις μαζί του. Τα χαρακτηριστικά του είναι δυνατόν να συνοψιστούν στα εξής: Καλοσυνάτο πρόσωπο, ήρεμο βλέμμα, απαλή φωνή, έτοιμος για το καλό, μετριοφροσύνη, εύκολος στις φιλίες, υπέροχος στις δημόσιες σχέσεις, κάτοχος θέσης εξουσίας, σχεδόν τέλειος.
Στην πραγματικότητα λοιπόν αυτός ο κακός είναι ο χείριστος όλων! Οι ικανότητές του που βελτιώνονται χρόνο με το χρόνο τον καθιστούν όχι μόνο επικίνδυνο για μια πόλη, αλλά και για τους γύρω του…. Καταφέρνει να κρύψει το φθονερό ,θολό του βλέμμα, την εσωτερικότητά του μέσα από το χαμόγελο, την μετριότητά του, μέσα από τους με επιμέλεια επιλεγμένους μέτριους ή άγουρους «φίλους». Οι δημόσιες σχέσεις είναι εκείνες που τον βοηθούν να ικανοποιήσει τα βαθιά εγωιστικά του ένστικτα για δημιουργία όχι απλά μιας καριέρας (αυτό θα το έκανε ένας απλά κακός άνθρωπος), αλλά επίπλευσής του στην δημοσιότητα και επιβολής της κυριαρχίας του…Ο κακός άνθρωπος δεν πετά κακίες και μετά χάνεται…Έχει έντονη και περιοδική, συστηματική και μελετημένη παρουσία με κακίες που όχι μόνο κονιορτοποιούν αυτούς που εκείνος έχει καταγράψει ως αντιπάλους, αλλά με κακίες που τον θρέφουν…όπως τον θρέφουν και οι κατά φαντασία αντίπαλοί του…Ποιος θα ήταν αν δεν είχε και αντιπάλους που τον εχθρεύονται. Οι αντίπαλοι του προσδίδουν κύρος…. Το αχόρταγο του φθάνει σε κολοσικές διστάσεις που γίνεται εντονότερο όταν υπάρξει αντίδραση…έστω και μικρή από συνομιλητή του, η σύσπαση των μυών του προσώπου, το δικαιολογημένο όχι….τότε μετέρχεται όλων των μέσων για να αποδείξει την παρουσία του ως την πλέον ουσιαστική. Αντιλαμβάνεται πως μπορεί να αμφισβητηθεί η προσωπικότητα που έχει «πουλήσει» στη κοινωνία… Προσπαθεί να επιβάλλει στην αρχή τους ρυθμούς του σε όλους, την ανοησία εκείνη που φθάνει στα όρια του φαίνεσθαι (πάντα) και κατόπιν αφού αποτύχει την αποδοχή όλων, διαβάλλει, συκοφαντεί εκείνους που διαφοροποιούνται και ταυτόχρονα η συμπεριφορά του και ο λόγος του διανύει καθοδική φορά , τέτοια που σέρνεται στα λασπόνερα…Εκεί επιθυμεί να καταδείξει ότι ακόμη μία ικανότητά του είναι εκείνη του «λαϊκού παιδιού» (έτσι νομίζει ο αφελής ότι συμπεριφέρονται τα λαϊκά παιδιά), με αποτέλεσμα το στόμα του να πετά «λουλούδια»…Με τον ίδιο τρόπο είναι ικανός να απολαμβάνει τις θωπείες ανθρώπων ανωτέρων στρωμάτων…Ο κακός άνθρωπος, γι’ αυτό είναι και κακός δεν έχει ταξικότητα…ανήκει απλά στη τάξη των κακών…Ο κακός άνθρωπος επιστέφει την παρουσία του με την αιωρούμενη φαινομενική σαγηνευτικότατά που αν και τείνει από σαχλή έως δυσάρεστα σαχλή, επειδή απευθύνεται σε κατώτερες «φιλίες» είναι επιτυχής….Έτσι αν είναι άντρας έχει επιτυχίες στο γυναικείο φύλο, αν είναι γυναίκα στο αντρικό…
Ο κακός άνθρωπος δεν είναι δυνατόν να επιβιώσει εύκολα σε μία μεγάλη πόλη, εκτός κι αν κατέχει ανώτατους βαθμούς εξουσίας (κι αυτό δεν είναι βέβαιο ότι τον καθιστά αντιληπτό). Το τερατώδες μυαλό του και η προσωπικότητά του τρέφεται σε μία επαρχιακή πόλη που θα μπορεί με ευκολία να επιβάλλει τις κατώτερες αξίες του και τη μετριότητά του…η κοινωνία είναι ανεκτική, εσωστρεφής, με χαμηλά αντανακλαστικά ανίκανη εν ολίγος να τα βάλλει με τον κακό άνθρωπο…Στη μεγάλη πόλη είναι ανίκανος να τα βάλλει με εκείνους που είναι αντίπαλοί του γιατί είναι κατώτερος των περιστάσεων...
του Αν.Γ..
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
