3. Μην εμπιστεύεστε τον ΣΥΡΙΖΑ το μοναδικό εργαλείο της τακτικής του ΚΚΕ. Η συνέχεια στο διαδίκτυο.

           Διαβάζω αυτό το χρονικό διάστημα συχνές πυκνές αναρτήσεις σε μπλογκς και ΦΒ φίλων και μελών του ΚΚΕ( δεν γνωρίζω ακριβώς) αναλύσεις για το εκλογικό αποτέλεσμα. Μιλάω για τοκακό αποτέλεσμα για το ΚΚΕ. Από το «μην εμπιστεύεστε τον ΣΥΡΙΖΑ» πέρασαν στο γνωστό ότι για «όλα φταίει ο ΣΥΡΙΖΑ» και ο οπορτουνισμός για να μην ξεχνιόμαστε. Ούτε ίχνος αυτοκριτικής.      

Ούτε ίχνος προσπάθειας που να δίνει στο κόσμο του να πιστέψει ότι κάτι κατάλαβαν. Το αντίθετο μάλιστα. Δε λέω, υπάρχουν κι οι εξαιρέσεις. Αλλά γενικώς όλοι δημόσια ακολουθολύν τη γραμμή. Τα υπόλοιπα που θέλουν να πουν δε τολμούν να τα πουν.

 Συμπερασματικά βλέπω ότι:

1.       Σκληραίνει η στάση της ηγεσίας  του ΚΚΕ τόσο απέναντι στην απαίτηση για ενότητα της αριστεράς, όσο κι απέναντι στη διαφορετική άποψη

2.       Κάποιοι διαχειριστές σελίδων στο Δίκτυο εκτός του γνωστού πολιτικού χαρακτηρισμού(οπορτουνιστές, προδότες, προβοκάτορες κλπ) περνούν και σε χυδαίο μη πολιτικό υβρεολόγιο, κάτι που εγώ το έζησα την προεκλογική περίοδο.

3.       Παραποιούνται εσκεμμένα οι θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ/ΕΚΜ και όπου αυτό δεν είναι δυνατόν προχωρούν σε εξωπραγματικές διαπιστώσεις του τύπου: «εφόσον δεν συμφωνούν μαζί μας, κακό γι’ αυτούς». Μάλιστα ακολουθούν κατά βήμα  τις αποσπασματικές δηλώσεις  που δημοσιεύονται σε Ριζοσπάστη.

4.       Υποχωρεί η πάλη ενάντια στη κυβερνητική τρόικα, ίσως γιατί θεωρούν ότι αυτή θα πέσει ως ώριμο φρούτο, επομένως ας κάνουμε επίθεση μ’ αυτόν που «έρχεται» και  «παίρνει από μας»

5.       Κατηγορούν δεξιά κι αριστερά ως προβοκατόρικες τις απόψεις δικών τους μελών ή ψηφοφόρων.

Τα μέλη κι οι φίλοι του ΚΚΕ που είναι διαχειριστές σελίδων, προσπαθούν να πείσουν αυτούς που ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ ότι κακώς το έκαναν. Πολιτικά θεμιτό. Όμως το ψέμα η διαστρέβλωση, η ειρωνεία, το τσουβάλιασμα, το βρίσιμο έχουν κοντά πόδια.  Δεν έχουν να κάνουν δε καθόλου με το ήθος που πρέπει να χαρακτηρίζει έναν κομμουνιστή.

Και λίγα λόγια για τον «οπορτουνισμό»

Χαμένοι πλέον ιδεολογικά στο ΚΚΕ , κάτι που φαίνεται σαφώς στο διαδίκτυο χαρακτηρίζουν οποιονδήποτε οπορτουνιστή. Μάλλον γιατί κάποιοι θεωρούν ότι επικοινωνιακά το κόμμα τους δεν τα πήγε καλά με την επικοινωνία. Δε βλέπουν ότι δε φταίει η επικοινωνία, αλλά οι θέσεις του ΚΚ.Ε και της ηγεσίας του.

Για πρώτη φορά βλέπω ότι διαφαίνονται στο ΚΚΕ δύο απόψεις τουλάχιστον. Εκείνη που συντάσσεται χωρίς περιστροφές με τις απόψεις της ηγεσίας κι εκείνη που θελει να διαδραματίσει διαφορετικό και πρωταγωνιστικό ρόλο στην πολιτική σκηνή. Η πρωτη άποψη οδηγεί το ΚΚΕ με μαθηματική ακρίβεια, πλέον έχουμε και το 4%,στην περιθωριοποίηση, σ’ ένα κόμμα αριστερίστικο (μάλλον θα πρέπει να ξαναδιαβάσουν Λένιν,  αριστερισμός. Η παιδική αρρώστια του κομμουνισμού)  και η άλλη παρ’ όλο που δεν εκφράζεται ανοιχτά με τέτοιο τρόπο, στη μοναδική εναλλακτική λύση για τη κοινωνία, την ενότητα της αριστεράς.

Δυστυχώς κατά τη γνώμη μου η πρώτη άποψη κατέχει τον περίφημο μηχανισμό του κόμματος και φαίνεται να κερδίζει, ενώ η δεύτερη γρήγορα θα περιθωριοποιηθεί και πολλοί θα οδηγηθούν εκτός των γραμμών του ΚΚΕ ενώ παράλληλα θα διαψευστούν οι ελπίδες και προσδοκίες κάποιων  εντός και εκτός.

Θα επαναλαμβάνω συνεχώς. Η ώρα της αριστεράς είναι ακόμη στο προσκήνιο. Οι επιθέσεις του πολιτικού κατεστημένου (Διεθνούς και ντόπιου) στον ΣΥΡΙΖΑ είναι ενδεικτικές από την ποια πολιτική δύναμη κινδυνεύουν.

Τα δύο κόμματα (ΣΥΡΙΖΑ και ΚΚΕ) και τα άλλα μικρότερα αριστερά κόμματα  έχουν πράγματι ιδεολογικές διαφορές. Αυτό όμως δεν τα εμποδίζει ν’ αντιμετωπίσουν τη σημερινή κατάσταση.

Η χώρα, ο λαός βρίσκεται σε άμεσο κίνδυνο εξαθλίωσης. Η αντίσταση είναι το μοναδικό μέσο. Η αριστερά , η ενωμένη αριστερά το πολιτικό υποκείμενο.

Οράματα και στόχοι για σοσιαλισμό, λαϊκή εξουσία κλπ δεν είναι δυνατόν να πείσουν κανέναν  σ’ αυτή τη ζοφερή κατάσταση.

Κλείνοντας λέγω ότι:

Υπάρχει ακόμη καιρός, μας τον έδωσε τυχαία η Ιστορία για να ξαναμπούμε ενωμένοι δυναμικά. Επειδή θα πρόκειται για τη Τρίτη φορά και η Τρίτη «ουκ ανδρός (ή κόμματος )σοφού». Τότε εκεί στο ΚΚΕ θα μείνουν με τα κλειδιά στο χέρι για να κρατούν το μαγαζί άθικτο, αλλά άδειο από κόσμο.

2. Η ΔΗΜΑΡ κι αυτή στο χορό του "Ζαλόγγου".

           Όποιος από τους πολίτες ψήφισαν ΔΗΜΑΡ, ίσως (λέω ίσως) δε φαντάζονταν την μετεκλογική ασυνέπειά της. Τα στελέχη της βέβαια ήταν σίγουρα για την εξέλιξη. Την επιδίωκαν. Μας το ‘λεγαν… «Εμείς είμαστε σίγουροι ότι έτσι κι αλλιώς θα είμαστε στη κυβέρνηση..»… «Εντολή για λύση» διαμήνυε ο Φώτης μέσα από την αφίσα. Το «αλλιώς» λοιπόν δεν έτυχε κι έτυχε το «έτσι». Κανένα πρόβλημα η ΔΗΜΑΡ και ο Φώτης. Ακόμη καλύτερα θα σκέπτονταν, που να τρέχεις τώρα με τον ΣΥΡΙΖΑ. Ενώ εδώ συμφωνούμε σε όλα. Έτσι βρέθηκαν με τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ να σφυρίζουν αδιάφορα για όλα τα ζητήματα. Από κάποια βασικά όπως η απλή η αναλογική έως και το μεταναστευτικό, απολύσεις κ.αλλ. Η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ πέρασαν αυτά που ήθελαν. Η ΔΗΜΑΡ; Δια στόματος Στουρνάρα τίποτε!!

          Η ΔΗΜΑΡ στήριξε μια κυβέρνηση με μια άνευ προηγουμένου αντι δημιουργική πρόταση. Μια πρόταση χωρίς ουσία. Πάει  και η επαναδιαπραγμάτευση, πάει και η απαγκίστρωση.Η ΔΗΜΑΡ όπως και το ΠΑΣΟΚ δεν τοποθέτησε στελέχη της  στη κυβέρνηση για να μοστράρει κι ως συμπολίτευση κι ως αντιπολίτευση. Ήδη το μετεκλογικό διάστημα πολλά μέλη και στελέχη της αποχωρούν μη μπορώντας να πιστέψουν σε μια κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ-ΝΔ. μη μπορώντας ν’ αντέξουν τον χαμαιλεοντισμό της ηγεσίας της. Η ΔΗΜΑΡ για να επιβιώσει και για να είναι «εντολή για λύση» θα διαβεί με ευκολία τον Ρουβίκωνα για τη συνδημιουργία και επαναδημιουργία του κέντρου (του νεοφιλελεύθερου κέντρου) Ο Κουβέλης και άλλοι γύρω του επιτέλους ζουν τ’ όνειρό τους. Η ΔΗΜΑΡ είναι το σκαλοπάτι για να πατήσει γερά (έτσι νομίζει ή είναι η τελευταία λύση) για να πατήσει γερά το πολιτικό σύστημα Ο Κουβέλης  δεν προβάλλει αντιστάσεις, απλές διευκολύνσεις κάνει.Η ΔΗΜΑΡ προσφέρεται, δεν έχει ενδοιασμούς, δεν είναι αριστερή η πολιτική της,δεν είναι αριστερόκόμμα.Τα όποια αριστεράψηγματα εξανεμίστηκαν και βρίσκονται μόνοστη βάση τοκόμματος,τα οποία ψαχνονται να κρατηθούναπόκάπου.Να είναι βέβαιοι ότι θα βρουν.

          Η ΔΗΜΑΡ δεν είναι η «Δημοκρατική αριστερά» σύμφωνα με το τίτλο της, είναι η «Κουβελική κεντροαριστερά» Αυτή που από χρόνια ονειρεύονταν ο Σημίτης και πραγματοποιεί ο Κουβέλης. Η ΔΗΜΑΡ στη κυβέρνηση, το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ στην εξουσία. Τέτοια επιτυχία.

1.ΠΑΣΟΚ και ΝΔ. Δυο κόμματα επικεφαλής στο χορό του μνημονίου.

 Μετά τα αποτελέσματα των εκλογών θα επιχειρηθεί μια προσέγγιση για να καταγραφεί η νέα πραγματικότητα μέσα στο πολιτικό σκηνικό.

Το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ μετά τις εκλογές.

Δεν έχουμε να σημειώσουμε τίποτε περισσότερο, αφού η πολιτική των δύο κομμάτων  είναι μνημονιακή. Κάποιες παρατηρήσεις:

Ο σκληρός πυρήνας του ΠΑΣΟΚ κυμάνθηκε στο 12% και φαίνεται ότι άντεξε τους κραδασμούς. Δεν καταποντίστηκε περαιτέρω γι αυτό και παρουσιάστηκε χαρούμενος ο Βενιζέλος.

Το ποσοστό που πήρε μαζί με τη ΝΔ και τη ΔΗΜΑΡ το έκαναν πάλι πρωταγωνιστή σε μια μετεκλογική κυβέρνηση. Θα έλεγα ότι ο Βενιζέλος με τη συμμετοχή του στη κυβέρνηση( η οποία είναι εκτός προβεβλημένων κομματικών στελεχών), βάζοντας τον Σαμαρά να βγάλει «φίδι απ’ τη τρύπα», αν και το φίδι δαγκώνει συνεχώς τη κοινωνία μιας κι ο Βενιζέλος θεωρεί ότι θα αποκομίσει οφέλη από το «ολίγον» κυβέρνηση.  Το ΠΑΣΟΚ καιη ΝΔ μετά το  τέλος αυτής της κυβέρνησης θα ψάχνονται. Οι Βενιζέλος-Σαμαράς  είναι αναλώσιμοι για το πολιτικό σύστημα. Η υποταγή στηνπολιτική του μνημονίου, στις επιταγές της τρόικας  με αποτέλεσμα τη περαιτέρω συμπίεση και φτωχοποίηση των κοινωνικών στρωμάτων θα οδηγήσει στην αυτοκατάργησή τους ως εργαλεία του πολιτικού συστήματος. Η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ δε θα κάνουν τίποτε λιγότερο απ’ όσα έκαναν έως τώρα. Με τις δικές τους υπογραφές αυτοκαταργήθηκαν.

Στο μοναδικό στο οποίο μπορεί να ελπίζει ο Βενιζέλος είναι στην αναδιάταξη της λεγόμενης «κεντρώας» παράταξης με ανακατανομή του πολιτικού σκηνικού. Κι αυτό δεν είναι βέβαιο ότι θα του βγει, αφού όλα τα πρόσωπα είναι εκτεθειμένα.

Το πραγματικό πρόσωπο της Χρυσής Αυγής είναι ο φασισμός και Ναζισμός. Τσακίστε τους!!!!

             Με αφορμή το επεισόδιο χειροδικίας του Κασιδιάρη της Χρυσής Αυγής, ενάντια στις βουλευτίνες του ΚΚΕ Κανέλλη Λιάνας και του ΣΥΡΙΖΑ Ρένας Δούρου στον Αντένα μπορούμε να καταλήξουμε σε κάποια φανερά  σε όλους πλέον συμπεράσματα.

                Η Χρυσή Αυγή είναι μια φασιστική-νεοναζιστική συμμορία η οποία εδώ και καιρό έχει κάνει την εμφάνισή της προσπαθώντας να κρύψει επιμελώς το αληθινό πρόσωπό της. Το ιδεολογικό της υπόβαθρο, ο  φασισμός και ναζισμός είναι φανερός από κείμενα και λόγους των μελών και στελεχών αυτής της εγκληματικής συμμορίας. Οι αιτίες και αφορμές να εμφανιστούν δυναμικά ως πολιτική δύναμη και περεταίρω ως το σκοτεινό μακρύ χέρι της εξουσίας ήταν το μεταναστευτικό και η οικονομική κρίση. Επιπλέον η αδυναμία της αριστεράς να σταθεί ενωμένα απέναντι στο φαινόμενο του φασισμού.

     Πρώτα επιτεθήκαν σε οποιονδήποτε μετανάστη περνούσε από χώρους πού «έλεγχαν» , όπως η περιοχή του Αγ. Παντελεήμονα, εκμεταλλευόμενοι την ύποπτη ανυπαρξία κράτους. Κατόπιν γιγάντωσαν και μεταμορφώθηκαν σε παρακράτος  ανακατεμένο με δυνάμεις της αστυνομίας η οποία μοίραζε τηλέφωνα των χρυσαύγουλων για να φυλάξουν ηλικιωμένες στα ΑΙΤΜ και να «καθαρίσουν» . Δεν είναι τυχαία άλλωστε τα μεγάλα ποσοστά της Χρυσής Αυγής σε εκλογικά τμήματα που ψήφιζαν αστυνομικοί.

        Με αυτή τη συμμορία ήρθε αντιμέτωπη η Αριστερά, κοινοβουλευτική και εξωκοινοβουλευτική και τότε θεωρήθηκε η διαμαρτυρία της  υπερβολική και ισοπεδώθηκε από τύπους που ονομάζουμε στη χώρα μας «μεγαλοδημοσιογράφους». Επιπλέον τσουβαλιάστηκαν αριστεροί και φασίστες ως «φαιοκόκκινο μέτωπο» μόνο και μόνο επειδή ήταν αντιμνημονιακοί. Πολλοί αριστεροί απειλήθηκαν  και στοχοποιήθηκαν από τα μέλη αυτής της συμμορίας, κάτι που έπαθε κι ο γράφων.

Το πολιτικό κατεστημένο είχε άλλο στο μυαλό του. Αμέσως μετά τις εκλογές του 2009 με πρώτο το ΠΑΣΟΚ  έβαλε το μεταναστευτικό ζήτημα δυναμικά στην πολιτική ατζέντα. Στόχος ήταν η περιθωριοποίηση της Αριστεράς. Εκείνο που ήθελαν και το κατάφεραν τελικά ήταν να γιγαντώσουν αυτή τη συμμορία για να τη χρησιμοποιήσουν τη κατάλληλη στιγμή. Και η στιγμή ήρθε με την υπογραφή του μνημονίου.

Τι κι αν υπήρχαν ως τότε επώνυμες καταγγελίες, ποινικές εκκρεμότητες, τα κανάλια και το πολιτικό σύστημα επιμελώς αποσιωπούσαν. Έως τις 6 Μάη, που αυτή η συμμορία πήρε ένα μεγάλο ποσοστό. Καλύτερα σκέφτηκαν μια «αντιμνημονιακή» ψήφος στην συμμορία αυτή, παρά στην αριστερά. Η αποσιώπηση  των έργων και ημερών αυτών, είχε μόνο αυτό το στόχο. Να οδηγήσει τη ψήφο εκεί που θα μπορούσε να την ξαναπάρει εύκολα. Είχαν προηγηθεί και ακολούθησαν, αστειότητες και γελάκια σε εκπομπές λαιφ σταιλ σε ραδιόφωνα  που ανακάτευαν φράσεις του τύπου: «…θα πλακώσουν στο ξύλο τους βουλευτές μέσα στη βουλή αυτοί Λιάγκας στο Real FM ή και Βήμα» ανακατεμένα με νέα  για το τι φορούσε  και πως ήταν βαμμένες η Μενεγάκη και η Στάη κλπ. Εκπομπές που παρακολουθεί πολύς κόσμος.

Και ήρθε  το επεισόδιο στον Αντένα. Ο «πολύς» Κασιδιάρης  σήκωσε το χέρι και ήμασταν μάρτυρες όλοι μας. Το πραγματικό φασιστικό και ναζιστικό πρόσωπο εμφανίστηκε. Τι περιμένω τώρα; Από σήμερα να ταυτιστεί από το πολιτικό και Μιντιακό κατεστημένο η οποιαδήποτε διαμαρτυρία του λαού με το φασισμό της Χρυσής Αυγής. (Μαρφίν, «κουκουλοφόροι», αγανακτισμένοι, γιαουρτώματα, ΣΥΡΙΖΑ) Θα επιστρατεύσουν πολύ κόσμο γι αυτό. Από κουλτουροφιλισταίους έως δημοσιογράφους-παπαγαλάκια και γιαλαντζί «αριστερούς» Είπαμε άλλωστε γι αυτό τη γιγάντωσαν. Για να τη χρησιμοποιήσουν τη κατάλληλη ώρα. Η ώρα έχει έρθει.

Η ριζοσπαστική και ανανεωτική Αριστερά και το ΚΚΕ πρέπει να δράσουν ενωμένα τουλάχιστον σ’ αυτό το ζήτημα. Έλεος εδώ δε χωράνε κόκκινες γραμμές. Κανένας άλλος εκτός της Αριστεράς δεν μπορεί και δεν θέλει. Ας σταθούμε στο ύψος μας.

Ο κόσμος που τους ψήφισε για «χαβαλέ» ας ξανασκεφτεί ότι με τη ψήφο τους ζεσταίνουν το αυγό του φιδιού. Θα εκκολαφτεί και οι πρώτοι που θα τσιμπήσει το φίδι θα είναι αυτοί.

Πρέπει άμεσα να αντιδράσουμε ενιαία με τις δράσεις μας και την ψήφο μας. Να τσακίσουμε το Φασισμό!

ΥΓ: Είχα κατά νου από πολύ νωρίτερα να κάνω ανάρτηση για να βοηθήσω στην  αποκάλυψη του προσώπου της Χρυσής αυγής. Τα γεγονότα με πρόλαβαν. Αποκαλύφθηκαν μόνοι τους!

Το κείμενο έγραψα  εν θερμώ στις 1 πάρα…

Πολιτικό χρονολόγιο. Μνήμη κι Ελπίδα.

          Από πολύ καιρό είχαμε να ζήσουμε στο πετσί μας, ως αριστεροί, την επίθεση του πολιτικού κατεστημένου. Κάτι είχαμε ακούσει από τους πατέρες μας και τους παππούδες μας. Οι παλιότερες επιθέσεις ανάγονται στη μετεμφυλιακή περίοδο και οι νεότερες  το 1968. Σε όλες  τις περιπτώσεις υπήρχαν δυο καθαρά διαμορφωμένα ιδεολογικά στρατόπεδα.

Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Ποια ήταν η κατάσταση πριν το  Μάη του 2010;  Οι πολίτες της χώρας χωρισμένοι σε τάξεις, διέθεταν τα απαραίτητα προς το ζην ή έτσι τουλάχιστον φαίνονταν. Το χρήμα κινούνταν στην αγορά χάρη στα καταναλωτικά δάνεια των Τραπεζών και το κράτος διέθετε αμύθητα ποσά σε εξοπλισμούς, σε φιέστες τύπου… Ολυμπιακοί αγώνες. Οι διεθνείς και ντόπιες τράπεζες θα  έπαιζαν το βαρύ χαρτί του χρέους για να κερδίσουν αργότερα, τη κατάλληλη στιγμή.

Στην πολιτική ζωή του τόπου τα πράγματα κυλούσαν σχετικώς ομαλά. Οποιαδήποτε διεκδίκηση, καλύπτονταν για να αποτρέψει  οποιαδήποτε διαμαρτυρία. Συνδικαλιστικά στελέχη των δυο μεγάλων κομμάτων, διαδραμάτιζαν το ρόλο του αναχώματος και καθησύχαζαν τον κόσμο, όταν απειλούνταν κάποια παρεκτροπή. Το ΠΑΣΟΚ ήταν κυρίαρχο και εναλλάσσονταν στην εξουσία με τη ΝΔ που ακολουθούσε εντελώς ίδια πολιτική. Τα δυο κόμματα  στηριζόμενα σε οικονομικές πλάτες της Ε.Ε μοίραζαν αφειδώς χρήματα σε δήθεν «σημαντικές στιγμές» του ελληνικού έθνους και σε ημέτερους, σε πολλούς ημέτερους. Έφτιαχναν δηλαδή το κράτος το οποίο αργότερα θα το κατήγγελλαν . Είχαν άλλωστε σχέδιο, ώστε αποπληρωθεί το κέρδος των αφεντικών τους, το οποίο οι ίδιοι φόρτωσαν στο λαό. Σκάνδαλα έφτιαχναν εδώ κι εκεί και τα κάλυπταν πολύ γρήγορα. Ένα που δεν κατόρθωσαν να καλύψουν ήταν εκείνο του Κοσκωτά για το οποίο κάλεσαν και την αριστερά να συγκυβερνήσει. Μια ενωμένη αριστερά τότε, που παρά τα λάθη της, μια χαρά τα κατάφερε. Έδωσε στο κόσμο ελπίδα και θα είχε μέλλον αν συνεχίζονταν το εγχείρημα της ενότητας. Το ΠΑΣΟΚ ανέκαμψε γρήγορα, πιεσμένη η κοινωνία από το βάρος του νεοφιλελευθερισμού του Μητσοτάκη και ακολούθησε η ΝΔ υποσχόμενη  τιμωρία των ιθυνόντων και μια εναλλακτική πολιτική που ποτέ όμως δε τήρησε. Το μοντέλο του νεοφιλελευθερισμού είχε μπει στην καθημερινή ατζέντα. Η πλήρης κατάρρευση της κοινωνίας ήταν το μοντέλο του «εσυγχρονιστικού»  νεοφιλελευθερισμού που ευαγγελίστηκε το ΠΑΣΟΚ του Σημίτη.

Όλα λοιπόν ήταν υπό έλεγχο ώσπου, με δόλο μια σφαίρα ενός ειδικού φρουρού, δολοφόνησε το 2008 τον Α. Γρηγορόπουλο. Εκεί όλες οι πολιτικές δυνάμεις κλήθηκαν να πάρουν θέση. Το ίδιο και η αριστερά! Ένας εξεγερμένος λαός και δε μιλάω για τους «γνωστούς αγνώστους», ξεχύθηκε στους δρόμους, διαμαρτυρόμενος  στην αρχή για τη δολοφονία και αργότερα για τη κρατική καταστολή. Εκεί ένα τμήμα της αριστεράς, η Ριζοσπαστική και Ανανεωτική αριστερά πήρε θέση δίπλα στον εξεγερμένο λαό, βάζοντας πολιτικά ζητήματα στη κοινωνία. Το άλλο το τότε ισχυρό κομμάτι, το ΚΚΕ, στάθηκε μπροστά στο προεδρικό μέγαρο και έκανε κατάπτυστες δηλώσεις εναντίον του ΣΥΡΙΖΑ καταδεικνύοντας τον εχθρό του λαού.

 Έτσι ξαφνικά  ο ΣΥΡΙΖΑ του 4,5% έγινε ο αντίπαλος του συστήματος, ο  κουκουλοφόρος, ο αναρχικός κλπ. Λοιδορήθηκε αγρίως και ταυτίστηκε με οποιαδήποτε καταστροφή. Η όλη τακτική είχε ως αποτέλεσμα ο ΣΥΡΙΖΑ να παραμείνει στο 4,5%.και να γίνει η εναλλαγή της εξουσίας από το ΠΑΣΟ που υπόσχονταν με τη σειρά του αλλαγή της κοινωνίας.

Τι διαπιστώσεις έκανε το πολιτικό σύστημα μετά την εξέγερση του 2008; Ότι δεν αλλάζει κάτι κι ας χτυπιούνται κάποιες μειοψηφίες. Ότι δε κινδυνεύει από ανατροπή. Ότι μπορεί να αποπροσανατολίζει το λαό, να τον φοβίζει. Πολύ περισσότερο όταν η «αντικαθεστωτική δύναμη», όπως εννοεί το ΚΚΕ τον εαυτό του υπόσχονταν ότι… «στη δική μας επανάσταση δε θα σπάσει ούτε ένα τζάμι».

Το πολιτικό σύστημα πήρε θάρρος ,θεώρησε λίγο μετά, ότι  ήρθε η ώρα να βάλει στο τραπέζι τα «βαριά χαρτιά»  για να κερδίσει ακόμη περισσότερο. Το «χαρτί» του χρέους. Είχε έρθει η ώρα να δοκιμάσει να κερδίσει σε βάρος των φτωχών και μεσαίων στρωμάτων. Να κερδίσει από φιλέτα του δημοσίου, από τις πλουτοπαραγωγικές πηγές, από κει που δεν είχε βάλλει χέρι. Να δει αντοχές. Και ή πλειοψηφία του λαού έγινε υπεύθυνη για κάθε τι κακό.

Με το ισχυρό ΠΑΣΟΚ υπογράφηκε το 2010 το μνημόνιο. Ο λαός αντέδρασε άμεσα. Με το 4,5% του ΣΥΡΙΖΑ να κάνει ότι μπορεί, ώστε να βρίσκεται δίπλα στο λαό, ως δύναμη ενίσχυσής του, έτσι όπως αυτό απέρρεε από τις αρχές του. Όλοι μαζί γέμισαν τις πλατείες, δειλά στην αρχή, έντονα αργότερα. Τις πλατείες γέμισαν κάθε λογής άνθρωποι οι οποίοι άρχισαν να αισθάνονται ότι ανήκουν σε μια τάξη. Τη νεόπτωχη τάξη. Δεχτήκαν άγρια καταστολή, προβοκάτσιες (βλ. Μαρφίν), δακρυγόνα, άγριο ξύλο, από τις δυνάμεις καταστολής. Τα ΜΜΕ κλήθηκαν από την αρχή να υπερασπιστούν τα μνημόνια. , χωρίς έλεος για τους μισθωτούς  σε δημόσιο πρώτα και ιδιωτικό τομέα αργότερα. Για το καλό μας, είπαν. Ήρθαν οι περικοπές μισθών, συντάξεων, οι απολύσεις και στη κοινωνία από κει που είχε πάνω από δυο τάξεις με κύριο κορμό τους μικρομεσαίους διαμορφώθηκαν βίαια δυο στρατόπεδα. Στους λίγους και πλούσιους που εξακολουθούσαν να βγάζουν περισσότερα και στους φτωχούς που έγιναν φτωχότεροι και άνεργοι. Στους τιμητές κάθε είδους που έδειχναν έναν-έναν άνθρωπο με το δάχτυλο και σ’ αυτούς που ήταν άνεργοι ,που χρεοκοπούσαν, που αυτοκτονούσαν. Μια κυβέρνηση κι ένας πρωθυπουργός περιστοιχισμένους από υπουργούς και  βουλευτές που θεωρούσαν τον εαυτό τους σωτήρες,  τα έδωσε όλα. Χωρίς αιδώ! Κλυδωνίστηκε αρχικά κάτω από το βάρος  της λαϊκής κατακραυγής και έπεσε. Και παρά την απαίτηση του κόσμου για εκλογές  το αχόρταγο για κέρδος πολιτικό σύστημα έφτιαξε τη φόρμουλα της συγκυβέρνησης και του διορισμένου πρωθυπουργού. Παραβίασαν σύνταγμα, δημοκρατικούς θεσμούς και ότι άλλο θα μπορούσε να τους σταθεί εμπόδιο.

Το πολιτικό κατεστημένο δε ρώτησε τον κόσμο, έστω για το θεαθήναι, δεν υπολόγισαν στην ενότητα της αριστεράς, μιας και ήταν βέβαιοι ότι δεν θα υπάρξει, αφού  η ηγεσία του ΚΚΕ αρνούνταν πεισματικά. Προκήρυξε εκλογές με στόχο να αναβαπτιστεί και να κλείσει τα στόματα.

Ήρθε η 6 Μάη και με τα αποτελέσματα αποσυντονίστηκε το σύστημα. Ο λαός αντέδρασε δια της ψήφου του, έτσι «χωρίς να σπάσει ούτε ένα τζάμι» που είχε πει πριν 4 χρόνια η Παπαρήγα.  Αλλά με τον ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος  μπήκε με δύναμη στο πολιτικό σκηνικό. Έβαλε τους όρους του και επιβραβεύτηκε από το λαό.

Ο ΣΥΡΙΖΑ δεύτερο κόμμα πλέον, διεκδικεί τη κυβερνητική διακυβέρνηση της χώρας. Η ενότητα της αριστεράς επιτυγχάνεται από τα «κάτω» παρασύροντας τις ιδεοληπτικές ηγεσίες. Έως τώρα που γράφω μια ταξική μάχη δίνεται με άγριο τρόπο. Ο ΣΥΡΙΖΑ από τη μια και όλες οι άλλες δυνάμεις από την άλλη, (η ηγεσία του ΚΚΕ απέχει) προσπαθώντας να στρέψουν το κλίμα σε βάρος του.  Αλλά και η ηγεσία του ΚΚΕ δια της αποχής της από τις ανώριμες συνθήκες, όπως θεωρεί, απέχει επιτιθέμενο.

Έως αυτή τη στιγμή που γράφω ο κόσμος είναι με τον ΣΥΡΙΖΑ. Στις 17 του μηνός δε γνωρίζω τι θα γίνει, πολύ περισσότερο δεν είμαι αρμόδιος  ν΄απαντησω. Περισσότερο απαντά το κυβερνητικό πρόγραμμά του Είμαι βέβαιος όμως ότι ο ΣΥΡΙΖΑ ήδη έχει ανοίξει το δρόμο στην Ελπίδα.