Γιορτή αλληλεγγύης προς τους μετανάστες από το Φόρουμ Μεταναστών

Το Σάββατο 07/6 στο Παλιό Τελωνείο, το Φόρουμ Μεταναστών πραγματοποίησε γιορτή αλληλεγγύης από και προς τους μετανάστες, γιορτάζοντας τον 1ο χρόνο από την ίδρυσή του. Μια εκδήλωση γνωριμίας του Φόρουμ και της δράσης του, με περισσότερους μετανάστες και Χανιώτες, που άρχισε με παιδικό πρόγραμμα, και στη συνέχεια με ζωντανή μουσική και djs από άλλες χώρες και με διεθνή κουζίνα και γεύσεις. Με παρεμβάσεις για τη νομιμοποίηση των οικονομικών μεταναστών, για τα δικαιώματα της Β' Γενιάς και τις καραβιές των προσφύγων.

Χανιά 8-6-2008
Φόρουμ Μεταναστών Κρήτης

Γράμμα στους φίλους μου κομουνιστές.

12 Απριλίου 2004

του Alain Bertho

Το κείμενο αυτό γράφηκε τέλη Μαρτίου 2004. Ο Alain Bertho είναι κοινωνιολόγος, που διετέλεσε μέλος της κεντρικής επιτροπής του Γαλλικού Κομουνιστικού Κόμματος. Πολύ αφοσιωμένος μέσα στο κίνημα των Κοινωνικών Φόρουμ και ιδιαίτερα με την οργάνωση του Ευρωπαϊκού Κοινωνικού Φόρουμ στο St-Denis του Παρισιού, ο Alain Bertho είναι ένας από εμπνευστές του καλέσματος για την “αριστερά που θέλουμε,” που ξεκίνησε το καλοκαίρι του 2003, και της Συλλογικότητας για τον Εναλλακτικό Πολίτη στην Isle de France.

Τα ιδεολογικά κείμενα εκφράζουν μόνο τους συγγραφείς και όχι απαραιτήτως τον Αστυάνακτα, ο οποίος τα θεωρεί αρχή για συζήτηση



Αγαπητοί Σύντροφοι,

Ζήσαμε το τέλος του αιώνα, μιας εποχής, της δικής μας. Έρχονται άλλοι καιροί.
Σε τέτοιες αβέβαιες στιγμές είναι που τα θηρία παραμονεύουν, ακολουθώντας τη στρατηγική του φόβου, της αστυνόμευσης των κοινωνικών ζητημάτων, της κατάστασης του διαρκούς πολέμου, της κατάργησης των ελευθεριών, του μίσους του άλλου και του πολέμου μεταξύ των ίδιων των ανθρώπων.
Διότι η βία τους αντιστοιχεί στο μέγεθος του φόβου τους. Το ναυάγιο των προσδοκιών του αιώνα, που κλείνει, δεν έχει καταστρέψει την ικανότητα της ανθρωπότητας να ονειρεύεται ότι είναι πιο ανθρώπινη. Το νέο είναι ήδη εδώ, κάνοντας γνωστό σ’ όλες τις γλώσσες του πλανήτη ότι ένας άλλος κόσμος είναι δυνατός κι επιτακτικός, ότι αυτός ο κόσμος είναι κόσμος ειρήνης, αξιοπρέπειας, αλληλεγγύης κι ελευθερίας.
Αυτή η νέα δύναμη της αλληλεγγύης, η οποία από σήμερα σκιαγραφεί έναν άλλο τρόπο να είμαστε όλοι μαζί, δεν αρνείται τις αξίες και τις αρχές, στις οποίες στηριζόντουσαν οι παλιοί αγώνες. Αλλά συγκεντρώνει και προάγει με πλήρως νέες μεθόδους τη διαρκή δημοκρατία, τον ακέραιο σεβασμό των ιδιομορφιών, που την απαρτίζουν, μέσα από επίμονες προσπάθειες για ένα ατέλειωτο άνοιγμα των οριζόντων σε νέους δρώντες και σε νέα διακυβεύματα.
Αυτό που είναι λιγότερο γερασμένο, με το πέρασμα του αιώνα, είναι αναμφίβολα εκείνος ο κομουνισμός, που γίνεται κατανοητός σαν “η πραγματική κίνηση που καταργεί την υπάρχουσα τάξη των πραγμάτων.” Αλλά η συνέχεια είναι ανείπωτη. Διότι αυτό που είναι περισσότερο γερασμένο, στην ίδια κίνηση, είναι ο πολιτικός κομουνισμός. Όχι μόνον επειδή είναι φανερά συνδεδεμένος με το τελικό ναυάγιο του 20ου αιώνα και των προσδοκιών του. Αλλά ακόμη πιο βαθιά, επειδή η αντίληψη της εξουσίας, του πολιτικού αγώνα και της οργάνωσης δεν αντιστοιχούν πλέον στις απαιτήσεις του σήμερα.
Ποιο είναι σήμερα το κύριο πολιτικό διακύβευμα για τη γερασμένη ήπειρό μας; Να κάνει την κοινωνία και τη νέα πολιτιότητα, που εκφράζεται ποικιλοτρόπως μέσα στα φόρουμ, στις κοινωνικές κινητοποιήσεις και στις συγκλίσεις τους, ακόμη και στη Γαλλία, από την Έκκληση ενάντια στον πόλεμο ως τη μόδα των Inrockuptibles, να μιλήσει σε πρώτο πληθυντικό πρόσωπο στους κόλπους του πολιτικού χώρου.
Το διακύβευμα είναι να γίνει αυτό που ονομάζεται κοινωνικό κίνημα ένας άμεσος πολιτικός δρώντας. Να μην ξεγραφεί φυσικά το πεδίο της θεσμικής πολιτικής, της οποίας τα κόμματα αποτελούν έναν από τους ακρογωνιαίους λίθους, αλλά να ενεργοποιηθεί μια διαδικασία ριζοσπαστικού δημοκρατικού μετασχηματισμού.
Μόνο μ’ αυτό το τίμημα, οι άνθρωποι θα ξαναβρούν τη δύναμη, όχι μόνο να υπερασπισθούν τα δικαιώματα, που σήμερα αποτελούν το αντικείμενο επιθέσεων χωρίς προηγούμενο, αλλά να αναλάβουν ένα νέο κύκλο συλλογικών και δημοσίων κατακτήσεων. Μόνο μ’ αυτό το τίμημα, θα σπάσει τελικά ο καταραμένος κύκλος, μέσα στον οποίον η ριζοσπαστικότητα της διαμαρτυρίας είναι πάντοτε ηττημένη και καταδικασμένη από τη διαχειριστική και νεοφιλελεύθερη εξουσία.
Αν οι πολιτικές οργανώσεις της αριστεράς, αρχινώντας με το κομουνιστικό κόμμα, καταφέρουν να αγνοήσουν αυτή τη νέα δυναμική, η πείρα δείχνει ότι δεν θα μπορέσουν πλέον να γίνουν οι πρωτοπόροι, ότι θα συμμετέχουν με δυσκολία μέσα σ’ αυτή τη δυναμική κι ακόμη, μερικές φορές, θα φέρνουν εμπόδια σ’ αυτήν.
Τα τελευταία αυτά χρόνια, σε παγκόσμια κλίμακα, όπως και σε πιο τοπικό επίπεδο, ο,τιδήποτε έχει οικοδομήσει την ελπίδα, την αλληλεγγύη και την εναλλακτικότητα, έχει ξεκινήσει πιο πέρα απ’ τα πολιτικά κόμματα και συχνά σ’ εθελοντική βάση χωρίς τα κόμματα. Αν τα κόμματα επιμείνουν να λειτουργούν σαν τόπος σύνδεσης με τους θεσμούς, δεν θα μπορούν πλέον να αποτελούν τόπο ανάπτυξης των νέων πολιτικών. Δεν θα είναι πλέον τόπος ανάληψης των νέων πρωτοβουλιών. Δεν θα είναι πλέον παράγοντες συγκέντρωσης της μετασχηματιστικής δράσης των γυναικών κι ανδρών του σήμερα.
Η άρνηση του πολέμου, η άρνηση όλων των διακρίσεων, απ’ τα μέτρα ασφάλειας κι αστυνόμευσης ως τα κοινωνικά ζητήματα, τον πόλεμο σε βάρος των φτωχών, την αστυνόμευση της σκέψης και των ηθών βρίσκονται στην καρδιά των συγχρόνων διακυβευμάτων της ανθρωπότητας. Σ’ αυτά τα μέτωπα, αγωνίζονται οι κοινωνικές οργανώσεις, οι συνδικαλιστικές ενώσεις, οι γυναίκες κι οι άνδρες, που είναι ή δεν είναι μέλη ενός κόμματος. Όμως σήμερα καμία αριστερή πολιτική οργάνωση, κι εννοώ απόλυτα καμία, δεν έχει σ’ όλα αυτά τα μέτωπα μια καθαρή θέση, θαρραλέα και κατάλληλη να πυροδοτήσει τις αντιστάσεις. Αυτό το συλλογικό έλλειμμα δεν είναι προϊόν τύχης: είναι σύμπτωμα εξάντλησης μιας κοινωνικής λειτουργίας. Δεν οφείλεται στην εξαφάνιση των κομμάτων, αλλά στη μετατόπισή τους και στη μείωση του πολιτικού τους ρόλου.
Λέγοντας αυτό με καμία έννοια δεν θέλω να καταδικάσουμε τις γυναίκες και τους άνδρες, που εμψυχώνουν τα κόμματα (κι ιδιαίτερα το ΚΚΓ) με αφοσίωση και ειλικρίνεια. Είναι για να ρίξουμε μια καθαρή ματιά στα καταστροφικά αποτελέσματα ενός τρόπου λειτουργίας και μιας κουλτούρας οργάνωσης, καταστάσεις οι οποίες πολύ συχνά μετασχηματίζουν την πολιτική δέσμευση σε ψυχρή ταυτότητα, την αλληλεγγύη σε διασύνδεση μέσα σε κλίκα, τις αξίες της ελευθερίας σε παιχνίδια εξουσίας, την επαναστατικότητα σ’ εσωτερικό κομφορμισμό, τα μέσα σε σκοπούς, κι αποστειρώνουν τις ειλικρινείς επενδύσεις τόσων πολλών αγωνιστών.
Γνωρίζω κάποιους κομουνιστές αγωνιστές, με τους οποίους μοιράζομαι τις εμπειρίες τόσων πολλών σημαντικών αγώνων. Από την υπεράσπιση των λαθρομεταναστών ως των ανέργων, από το Κοινωνικό Φόρουμ ως την υπεράσπιση των δημοσίων υπηρεσιών, για τους συνταξιούχους, τα σχολεία, οι κομουνιστές πάντα βρίσκονται εκεί. Αλλά αυτή η επιμονή δεν χρωστά πλέον σήμερα τίποτε το σημαντικό στο κόμμα, το οποίο διεκδικεί την πατρότητα και θέλει να συλλέγει για δικό του όφελος την εμπιστοσύνη, που οικοδομείται μέσα στην καθημερινότητα.
Επιδέχονται τα κόμματα βελτίωσης; Μπορεί το ΚΚΓ να επανιδρυθεί; Γι’ αρκετό καιρό, σκεφτόμουν αυτά τα ερωτήματα κι έχω αφιερώσει σ’ αυτά πολλές από τις δυνάμεις μου κι απ’ το χρόνο μου. Η ίδια η πράξη όμως μ’ έχει πείσει ότι η προοπτική αυτή είναι απατηλή.
Όντας μπλεγμένος σε μια συναρπαστική συλλογική προσπάθεια για την κατασκευή του εναλλακτικού πολίτη, δήλωσα δημοσίως το Νοέμβριο του 2003 ότι έχω πάρει “άδεια απ’ το κόμμα,” για να είμαι περισσότερο χρήσιμος σ’ αυτήν την προσπάθεια. Η εμπειρία αυτή, που στόχο έχει, χωρίς καμία αμφιβολία, να συνεχισθεί και να διευρυνθεί, μ’ έπεισε ότι ήταν ανάγκη η “άδεια” μου να γίνει οριστική, λόγω των απαιτήσεων της αποτελεσματικότητας και της συνέπειας, βάζοντας έτσι ένα τέλος στην κομματική αφοσίωσή μου για είκοσι έξι χρόνια, τα οποία δεν απαρνούμαι, αλλά για τα οποία σήμερα δεν βρίσκω κανένα νόημα. Δεν είναι πλέον δυνατό προσωπικά για μένα να προσπαθώ να αντιμετωπίζω τις προκλήσεις των καιρών μέσα από μια κουλτούρα κι από κάποιες πρακτικές, που με υποχρεώνουν να βιώνω μ’ εμφανή τρόπο την προκαλούμενη φθορά και την επαναλαμβανόμενη συρρίκνωση της δημιουργικότητας. Προτιμώ να αφιερώνω την ενεργητικότητα, που μου απέμεινε, στους αγώνες του πραγματικού κόσμου, παρά να την εξαντλώ σ’ εσωτερικές διαμάχες, που πάντοτε εμπεριέχουν τον κίνδυνο συσκότισης των οραμάτων για τη ζωή.
Ήδη ακούω πολλούς φίλους μου να λένε ότι αυτή η ακρότητα πιθανόν να μην ήταν απαραίτητη, ότι αυτή η ασυμβατότητα είναι υπερβολική, ότι υπάρχουν ακόμη κι άλλοι αγώνες, που θα μπορούσαμε να διεξάγουμε μαζί στο πλαίσιο της κομματικής οργάνωσης του Παρισιού. Αλλά αυτή η επιμονή στην πραγματικότητα αποτελεί τη βάση της απόκλισής μου.
Η ευθύνη είναι μεγάλη για όλους μας. Ο καθένας μας, χωρίς εξαίρεση, είναι αντιμέτωπος με τις δικές του επιλογές, τις δικές του δεσμεύσεις, τις δικές του ευθύνες. Και κανένας δεν μπορεί να αποτελεί πρότυπο για τους άλλους. Η πολιτική δύναμη, την οποίαν όλοι μας έχουμε ανάγκη, βρίσκεται πάντα σε διαδικασία δημιουργίας. Αποτελεί το έργο των πολλαπλοτήτων γυναικών κι ανδρών, που ήδη τώρα υφαίνουν τον ιστό της ανθρωπότητας, έτσι όπως τον θέλουμε. Είναι ζήτημα της δικής μας προσωπικής ευθύνης να συμμετέχουμε σ’ αυτό, οπουδήποτε κι αν βρισκόμαστε, με ταπεινότητα.

Οι μπαγαποντιές του Ριζοσπάστη και ο Μ. Γλέζος

Ο Ριζοσπάστης έθεσε ερωτήματα στο Μ. Γλέζο μετά από συνέντευξή του στην εφημερίδα «εποχή». Το έκανε μάλιστα με τον τρόπο του χρησιμοποιώντας λέξεις και φράσεις ανεπίτρεπτες για το πρόσωπο του Μ. Γλέζου: «Ας αφήσουν λοιπόν τις μπαγαποντιές. Αν και αυτό είναι το Βασικό τους προσόν…». Στα ερωτήματα απάντησε ευθέως ο Μ. Γλέζος ένα προς ένα στέλνοντας επιστολή στην εφημερίδα. Ο Ριζοσπάστης όμως έως και τη Κυριακή δεν δημοσίευσε τίποτε. Μπαγαποντιές ναι , αλλά ποιος είναι ο μπαγαπόντης που τις λέει ;

Συνέντευξη του Γάλλου Φιλόσοφου Alain Badiou στη Le Monde

Ο Γάλλος φιλόσοφος Alain Badiou, στη συνέντευξη που έδωσε στην εφημερίδα Le Monde στις 17 Ιουλίου 2007, μιλά για την κρίση των διανοούμενων της αριστεράς, το φαινόμενο του Σαρκοζυσμού, την έννοια της καθολικότητας, τη λέξη "Εβραίος," τη μνήμη του oλοκαυτώματος, την ιδιαιτερότητα και τη νομιμότητα του Ισραήλ ως αποκλειστικού Εβραϊκού κράτους κ.ά.

Είναι μία πρόταση για συζήτηση, δεν σημαίνει ότι υιοθετούμε τις απόψεις το στο σύνολό τους(Αστυάνακτας)

Πώς ερμηνεύετε τις πρόσφατες πολιτικές και εκλογικές αλλαγές στη Γαλλία;

Ως το αληθινό τέλος της Γαλλικής Πολιτικής, όπως είχε αναδυθεί μετά το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο: ένα σύστημα αριστεράς-δεξιάς, το οποίο διατηρούσε μια κοινή αποτίμηση του δεύτερου παγκόσμιου πόλεμου, από τον Πεταινισμό και την Αντίσταση. Ένα σύστημα γκωλικό-κομμουνιστικό. Ο Σιράκ ήταν ο Μπρέζνιεφ του γκωλισμού, δηλαδή, αυτός που συντηρούσε ένα καταθρυμματισμένο σύστημα και του οποίου η συνετή πρόνοια ήταν ότι άξιζε περισσότερο να μην κάνει τίποτε. Η εκλογή του Νικολά Σαρκοζύ και το γεγονός ότι κάποιοι υποτίθεται από την αριστερά μπήκαν στην κυβέρνησή του, σηματοδοτούν το τέλος της μεταπολεμικής περιόδου. Στο μεταξύ, ποια είναι αυτή η νέα δεξιά, η οποία, αν και δεν είναι γκωλική, κατόρθωσε να μεταγγίσει τη φωνή της άκρας δεξιάς; Ας πούμε τα προφανή: ήταν ο καπιταλισμός απαλλαγμένος από συμπλέγματα και η αποκατάσταση, ταυτόχρονα τεχνητή και επιθετική, του εθνικού νοήματος.
Πέραν από τα παλιά αντιδραστικά αποφθέγματα του τύπου "είναι εντάξει να είσαι πλούσιος" και "οι φτωχοί πρέπει να δουλεύουν περισσότερο και να μας υπακούουν," το θετικό περιεχόμενο του Σαρκοζυσμού είναι αμφίβολο. Το αρνητικό περιεχόμενό του είναι πολύ γνωστό: οι διώξεις των ξένων και των μεταναστών, ιδίως όταν είναι εργάτες ή/και φτωχοί,
το ειδικό υπουργείο που "ασχολείται" με τις υποθέσεις αυτών των ανθρώπων, η επιβολή αυστηρότερων περιοριστικών μέτρων πάνω στους νέους των λαϊκών τάξεων. Η αληθινή εκστρατεία του κ. Σαρκοζύ δεν ήταν για την προεδρική εκλογή, αλλά ήταν μάλλον οι δράσεις του ως υπουργού εσωτερικών. Ο νόμος του για τη μετανάστευση, τόσο ανελέητος όσο και άγνωστος στο κοινό, και οι εξουσιοδοτήσεις για ανοιχτούς αστυνομικούς ελέγχους έχουν επίσημα εισαγάγει τον λεπενισμό μέσα στο κράτος και έχουν ενταφιάσει τη "γαλλική εξαίρεση." Από όλα αυτά βγαίνει η ολική χρεοκοπία της αριστεράς και της άκρας αριστεράς, οι οποίες εξακολουθούν να είναι ακόμη προσκολλημένες στη μεταπολεμική συναίνεση.

Ποιες συνέπειες μπορούν να έχουν αυτοί οι πολιτικοί μετασχηματισμοί στη ζωή των διανοούμενων;

Η συσπείρωση δυνάμεων από τον κ. Σαρκοζύ συμβολίζει τη δυνατότητα που έχουν οι διανοούμενοι και οι φιλόσοφοι να αποτελούν, από εδώ και στο εξής, τους κλασικούς αντιδραστικούς "χωρίς δισταγμούς ή παράπονα," όπως λένε οι στρατιωτικοί κανόνες. Μέσα σ' αυτή τη συσπείρωση συμπεριλαμβάνονται η διεφθαρμένη διαπλοκή των πλούσιων και των ισχυρών, η ξενοφοβία εναντίον του απλού λαού και η λατρεία της αμερικάνικης πολιτικής. Ακόμη κι ο Raymond Aron την απεχθανόταν! Κατά τη διάρκεια της μεταπολεμικής περιόδου είχε συγκροτηθεί το είδωλο μιας δημόσιας προσωπικότητας, που σαν τυπική της φιγούρα είχε το διανοούμενο της αριστεράς. Τώρα πρόκειται να γίνουμε μάρτυρες - όπως αναμένω - του θανάτου του αριστερού διανοούμενου, ο οποίος θα καταποντισθεί ταυτόχρονα με ολόκληρη την αριστερά και θα πρέπει να ξαναγεννηθεί από τις στάχτες του όπως ο φοίνικας! Μια τέτοια αναγέννηση δεν μπορεί να γίνει παρά μόνο μέσα από ένα από τα εξής δυο εναλλακτικά ενδεχόμενα: είτε του πολιτικού ριζοσπαστισμού ενός νέου τύπου ή της αντιδραστικής συσπείρωσης. Τίποτε ενδιάμεσο.

Βρίσκεσθε, μετά τη δημοσίευση του βιβλίου σας "Περιστάσεις 3. Οι προδιαθέσεις της λέξης "Εβραίος" (Lignes, 2005), στο επίκεντρο μιας διανοητικής πολεμικής ως προς τις θέσεις σας για το κράτος του Ισραήλ,τις οποίες κάποιοι παρουσιάζουν ότι ευνοούν τον εξαφανισμό του. Ποια είναι η γνώμη σας για το θέμα αυτό;

Πιστεύω ότι αυτή η πολεμική, αν την κατανοήσουμε στο συνεπέστερο και ψηλότερο επίπεδό της, περιστρέφεται γύρω από το ερώτημα της καθολικότητας. Ποια είναι η σχέση μεταξύ της λέξης "Εβραίος" σ' όλη της την έκταση, τον ιστορικό και διανοητικό απόηχό της, και της χειραφετικής καθολικότητας; Η καθολικότητα υφίσταται μια επίθεση από τη δεξιά, η οποία πρεσβεύει ότι θα πρέπει να επιστρέψουμε στις αξίες του έθνους, της παράδοσης, της θρησκείας, στα ήθη της οικογένειας κ.λπ. Αλλά όμως πρέπει ακόμη να λάβουμε υπόψη μας την επίθεση της αριστεράς, η οποία πρεσβεύει ότι η αφηρημένη καθολικότητα ήταν πάντοτε μια μορφή διανοητικού ιμπεριαλισμού και θεωρεί ότι οι σεξουαλικές,φυλετικές και κοινοτικές ταυτότητες πρέπει να υπερασπισθούν. Απέναντισε ποιους; Εντάξει, τελικά, απέναντι στην αφαίρεση της αγοράς. Σ' αυτή τη συζήτηση, εκτιμώ ότι κατέχω μια θέση στο μέσο, παρότι θεωρούμαισκληρό καρύδι. Αντιτίθεμαι σε μια παραδοσιακή υπεράσπιση των ηθικών,των εθνικών ή των θρησκευτικών ταυτοτήτων, αλλά επίσης αντιτίθεμαι και σε μια εκσυγχρονιστική υπεράσπιση, η οποία προσποιείται ότι καθιστά τις ταυτότητες το επίκεντρο της πολιτικής αντίθεσης στον παγκοσμιοποιημένο καπιταλισμό. Μέσα σ' ένα τέτοιο πλαίσιο, προσεγγίζω το ερώτημα της λέξης "Εβραίος."

Γιατί αναγάγετε το ερώτημα σε μια λέξη; Δεν αποτελεί αυτό μια πραγματικότητα;

Φυσικά! Είναι το ίδιο με τη λέξη "Γάλλος".. Αλλά όμως το να "είμαι Γάλλος" δεν μ' εμποδίζει να είμαι αφρικανικής ή αριστοκρατικής προέλευσης ή μισός Γερμανός, να έχω αυτήν ή εκείνη τη γνώμη για τη χώρα μου, να έχω κληρονομήσει τις ιδέες της Γαλλικής Επανάστασης ή αντίθετα τα φετιχιστικά οράματα κάποιας χώρας. Με μια λέξη, σε κάποιο μεταβλητό βαθμό, βρίσκουμε μπροστά μας μια άπειρη πολλαπλότητα.
Διαφωνώ μ' αυτούς που λένε ότι ο "Εβραίος" είναι ένα όνομα, κι όχι μια λέξη, δηλαδή, μ' αυτούς οι οποίοι υποστηρίζουν ότι ο τρόπος συνάρθρωσης, που σχηματίζει η λέξη, είναι ενιαίος κι απολύτως μη αναγώγιμος σ' ο,τιδήποτε άλλο. Κατά τη γνώμη μου, αυτά τα πράγματα δεν είναι υποστηρίξιμα, παρά μόνον εφόσον παρεμβαίνει η θεϊκή υπερβατικότητα. Σ' αυτήν την περίπτωση, και μόνο σ' αυτήν, μπορεί κανείς να υποστηρίξει ότι ο "Εβραίος" είναι ένα όνομα, διότι εγγράφεται τότε μέσα στο χώρο μιας επιλογής: ο "Εβραίος" είναι το όνομα της Ένωσης. Υποστηρίζω, όπως το είχε ήδη κάνει ο Levinas μ' ένα συγκροτημένο τρόπο, ότι είναι αδύνατο να υποστηρίξουμε αυτήν την ονομαστική εξαίρεση, χωρίς να έχουμε κάποιο στήριγμα πάνω στην θρησκεία. Ο στόχος μου στην πραγματικότητα δεν είναι ούτε ο σιωνισμός, ούτε η ύπαρξη του κράτους του Ισραήλ κι ούτε περισσότερο κάποιος τύπος σχέσηςμεταξύ της ταυτότητας και του κράτους. Αυτό που επικρίνω είναι μια ιδεολογική εργαλειοποίηση της λέξης "Εβραίος" στο πλαίσιο της διανοητικής πολεμικής, ιδίως στη Γαλλία, με σκοπούς που πιστεύω ότι είναι συνδεδεμένοι με το αντιδραστικό κύμα, μέσα στο οποίο είμαστε όλοι βουτηγμένοι σχεδόν για τριάντα χρόνια τώρα. Θα ήταν τρομερό για τους Εβραίους, αυτή τη ζωντανή πολλαπλότητα, να αφήσουμε τη λέξη, που τους ορίζει και η οποία από παλιά είχε μια στενή σύνδεση με τις περιπέτειες της καθολικότητας, να γίνει το σύμβολο του εκσυγχρονισμένου καπιταλισμού, της αντι-αραβικής ή της αντι-αφρικανικής ξενοφοβίας και των αμερικανικών πολέμων. Δηλώνω, με αληθινή λύπη, ότι διάφοροι άνθρωποι, με τους οποίους ήμουν κοντά, μερικές φορές ήμασταν αγαπημένοι φίλοι, οι οποίοι γύρω στα 1970 κινιόντουσαν πέριξ του επαναστατικού μαοϊσμού, άρχισαν σιγά-σιγά να αναφέρονται στη λέξη "Εβραίος" και στο κράτος του Ισραήλ σαν στήριγμα για κάτι πολιτικά και διανοητικά ευρύτερο, το οποίο θα μπορούσε να ονομασθεί η επανενσωμάτωση στη Δύση. Με τη "Δύση," εννοώ το σύνολο των αναπτυγμένων και "δημοκρατικών" χωρών, την ισχύ τους και τον εικαζόμενο ανώτερο τρόπο ζωής τους. Το ανήκουστο τραύμα, που επήλθε από την εξόντωση των Εβραίων της Ευρώπης μέσα στους θαλάμους αερίων των ναζί, καθιστά επικίνδυνη αυτήν την εργαλειοποίηση, επειδή ακριβώς καταρρακώνει τη σκέψη και την ακινητοποιεί μέσα σε μια συντηρητική μνήμη.

Σας κατηγορούν ότι επιτίθεσθε στη μνήμη του Ολοκαυτώματος, του Shoah, ή τουλάχιστον στις χρήσεις του. Συμβαίνει αυτό γιατί εξυπηρετεί την πορεία που καταγγέλλετε;

Θεωρώ ότι η προαγωγή των σφαγών και των θυμάτων σαν τα μόνα ενδιαφέροντα περιεχόμενα της Ιστορίας συνδέεται με μια βαθιά διαδικασία αποπολιτικοποίησης. Η εξέταση όλων των καταστάσεων αποκλειστικά δια μέσου ηθικών κατηγοριών οδηγεί στην πολιτική ανικανότητα. Από την άλλη μεριά, δεν θεωρώ ότι η μνήμη αποτελεί μια καλή κατηγορία, αν επιθυμούμε τη μη επανάληψη των καταστροφών, διότι η μη επανάληψη προϋποθέτει μια ορθολογική κρίση για αυτό που έχει συμβεί. Η συναισθηματική μνήμη, που βασίζεται στον τρόμο και στις εικόνες του, είναι πάντα διφορούμενη. Η διάκριση μεταξύ αυτού που εκφράζει το αίσθημα της απώθησης και το αίσθημα της έλξης είναι πολύ δύσκολη. Ναι, δυσπιστώ απέναντι στη μνήμη. Τόσο απέναντι στη μνήμη της αποικιοκρατικής θηριωδίας ή του Σταλινισμού, όσο κι απέναντι στη μνήμη του Ναζισμού. Η πολιτική και ιστορική γνώση πρέπει καθολικά να αντικαταστήσει την αμφίβολη μνήμη, που αποτελεί την χαρακτηριστική λεία της κάθε προπαγάνδας.

Είναι μ’ αυτήν την έννοια που προτείνατε στις Περιστάσεις 3 να ξεχάσουμε το Ολοκαύτωμα;

Η φράση αυτή, που εμφανίσθηκε σε μια συνέντευξη που έδωσα στην Ισραηλινή εφημερίδα Haaretz, ήταν, όπως θα υποπτεύεσθε, μια σκόπιμη απερισκεψία: δεν θα μπορούσε να γίνει κατανοητή έξω από ένα πλαίσιο που πραγματεύεται τις συνθήκες ενός ενδεχόμενου διάλογου μεταξύ Παλαιστίνιων και Ισραηλινών. Η επόμενη φράση μου έκανε ακριβώς σαφές το ότι μια τέτοια λήθη είναι προφανώς αδύνατη.
Δεν είναι η μνήμη του Ολοκαυτώματος, του Shoah, αυτό που συντηρεί, τουλάχιστον στη Δύση, τη νομιμότητα του Κράτους του Ισραήλ;
Τα πράγματα πρέπει να γίνουν σαφή: ποτέ δεν είχα σκεφθεί ότι η μοίρα των Ισραηλινών ήταν να ριχθούν στην θάλασσα. Επιπλέον, δεν πιστεύω ότιτο ερώτημα των συνόρων του Ισραήλ βρίσκεται στο κέντρο του προβλήματος. Από το εσωτερικό μιας αποδεκτής κατάστασης, με άλλα λόγια, θεωρώντας ότι η εγκατάσταση εκατοντάδων χιλιάδων Εβραίων σ' αυτό το μέρος είναι μη αντιστρέψιμη, εκτιμώ ότι η ρυθμιστική ιδέα για το μέλλον της περιοχής δεν μπορεί να είναι τίποτε άλλο παρά η κοινή ζωή και μοίρα των Παλαιστίνιων και των Ισραηλινών στα ίδια εδάφη. Πάντοτε θεωρούσα ότι η ιδέα ενός "Εβραϊκού κράτους" ήταν επικίνδυνη. Σήμερα, οι πολιτικές της χειραφέτησης υπαγορεύουν όπως οι εθνικότητες και τα κράτη δεν πρέπει να ορίζονται αποκλειστικά μέσω όρων ταυτότητας ή φυλής. Στο ελάχιστο επίπεδο: ο νόμος του αίματος απέναντι στο νόμο της γης. Το Ισραήλ υποχρεωτικά θα αντιμετωπίσει αυτή τη μελλοντική προοπτική, όπου η καθολικότητα καθιερώνεται σιγά-σιγά εκεί όπου κάποτε κυβερνούσε η ιδιαιτερότητα.

Αυτό σας φαίνεται ότι θέτει σε προβληματισμό τη νομιμότητα του Ισραήλ ως Εβραϊκού κράτους;

Βλέπετε, έχω βέβαια γράψει κάποια πράγματα πολύ πιο επικριτικά για τη Γαλλία από όσο για το κράτος του Ισραήλ! Ο Σιωνισμός μπορεί να καταγραφεί και κάτω από την αποικιοκρατική διάσταση, αλλά και κάτω από την επαναστατική διάσταση. Έχει συνδυάσει και τις δυο πλευρές, κάτι που τον καθιστά ιδιόμορφο φαινόμενο. Το ότι κάποιοι άνθρωποι, οι οποίοι προσδιορίζονταν στους κόλπους των Ευρωπαϊκών εθνών ως μια ιδιαίτερη μειονότητα εθνικού χαρακτήρα - την Εβραϊκή μειονότητα-επιθυμούσαν να βρουν ένα τόπο, όπου θα πραγματοποιούσαν εδαφικά αυτήν την ταυτότητα κάτω από τη μορφή ενός κράτους, είναι μια ιστορική πραγματικότητα, η οποία, όπως οποιαδήποτε άλλη πραγματικότητα αυτούτου είδους, δεν είναι ούτε νόμιμη, ούτε παράνομη. Αυτό που δεν θεωρώ λογικό είναι να θεωρείται αυτή η περιπέτεια σαν μια εξαίρεση μεταξύ όλων των παρόμοιων εθνικών περιπετειών και μόνο αυτό.

Για τον "Faros's Weblog" που θαρρεί πως φέγγει μα είναι χωρίς φως ο άμοιρος

Διαβάζω προσεκτικά έδώ και κάτι ημέρες το Blog του Φάρου, φοβάμαι ΟΠΑΔΟΥ και όχι μέλους του ΚΚΕ. Είναι αλήθεια ότι προσπάθησα να τον καταλάβω , να του μιλήσω , να πάρω απαντήσεις. Αντ΄αυτού έβλεπα να ξιφουλκεί εναντίον του ΣΥΡΙΖΑ με τρόπο που παραμένει ανεξήγητος." Ένας είναι ο εχθρός ο Συνασπισμός" του έγραψε κάποιος σύντροφος, αλλά αυτός εκεί με μανία να προσπαθεί να αναλύσει το φοβερό προδοτικό και οπουρτουνιστικό ΣΥΡΙΖΑ Επιλεκτικά διαβάζει τις θέσεις και τις ανακοινώσεις του ΣΥΡΙΖΑ και των στελεχών του, επιλεκτικά θυμάται γεγονότα από την ιστορία του κόμματός του, επιλεκτικά απαντά σε ερωτήματα, παραποιεί και αποκρύπτει και πετάει ένα:"Δεν ασχολούμαι ή δεν κάνω διάλογο μαζί σου " και κλείνει τη κουβέντα. Ο Φάρος είναι το μέλος-οπαδός του ΚΚΕ που δεν προλαβαίνει να αγαπήσει γιατί πρώτα απ όλα πιστεύει. Είναι οπαδός, ιδεολογικά σεχταριστής, σταλινικός, απομονωμένος από την κοινωνία μέσα στους τοίχους του Περισσού κλεισμένος. Κοιτάζεται κάθε μέρα στο καθρεφτάκι του και τον ρωτάει "καθρέφτη καθρεφτάκι μου ποιος είναι ο καλύτερος και καθαρότερος ιδεολογικά κομμουνιστής" ; "Εσύ" του απαντά έως τώρα ο καθρέφτης και είναι ευτυχισμένος. Έως την φορά εκείνη που θα του απαντήσει ."Φάρε δεν είσαι ο ιδιοκτήτης της αλήθειας".Τότε θα ψάχνεται. Αξίζει να επισκευτείτε το blog του, απολαύστε το, όσο ακόμη υπάρχουν οι γραφικοί ευτυχώς αυτοί σταλινικοί.

Για τον ανύπαρκτο σοσιαλισμό

Ευτυχώς αυτά τα κράτη, η προσβολή του σοσιαλισμού δεν υπάρχουν πια παρά μόνο στη μνήμη μας. Αυτά τα κράτη με επικεφαλής τη ΕΣΣΔ διέσυραν επί χρόνια ανθρώπους οι οποίοι καλοπροαίρετα πίστεψαν σ’ ένα κόσμο διαφορετικό. Ο Στάλιν για τον οποίο ο Λένιν είπε τα χειρότερα δημιούργησε ένα κράτος το οποίο εκκαθάριζε και εκτόπιζε πολίτες που διαφωνούσαν με την πολιτική του.
Γι’ αυτά όλα η σημερινή ηγεσία του ΚΚΕ βλέπει αντεπαναστάσεις, προδότες κ.αλ. Παραποιεί και αποσιωπεί. Αυτά είναι τα δόγματα της Παπαρήγα.
Ας ξεκινήσουμε με την παραδοχή ότι έγινε «αντεπανάσταση» το 89-91.(Εγώ δεν το πιστεύω) Ας βάλουμε κάποια ερωτήματα: Ποιοι τη κάνανε; Γιατί δεν υπήρξε ούτε μία αντίδραση; Τα πιστά μέλη του κόμματος γιατί δεν αντέδρασαν; Η ΚΕ του ΚΚΣΕ, το ΠΓ τι κάνανε; Ποιος ανέδειξε στα ανώτερα κλιμάκια αυτούς τους «προδότες»; Μήπως οι Μπρέζνιεφ, Γκρομύκο και Σουσλόφ; Γιατί οι υγιείς δυνάμεις δεν υπερασπίστηκαν την επανάσταση και το Κόμμα; Αντίθετα η ΕΣΣΔ έπεσε εντός λίγων ημερών,(είχε προηγηθεί το πόνημα του Ανδρουλάκη , «Η ΕΣΣΔ στο κατώφλι του 21ου αιώνα» τέτοια η διορατικότητα του τύπου αυτού που κατόπιν πήγε στο ΠΑΣΟΚ) η ανατολική Γερμανία κατέρρευσε μαζί και το τείχος από την ορμή του πλήθους, η Τσεχοσλοβακία και η Ουγγαρία καθώς και η Βουλγαρία έπεσε χωρίς να ανοίξει ρουθούνι. Τη μόνη επανάσταση που ξέρω είναι στη Ρουμανία που έφτασε έως την εκτέλεση του Τσαουσέσκου (κακώς κατά τη γνώμη μου, έπρεπε να δικαστεί)και η Πολωνία το 81 με τον Λεχ Βαλέσα ο οποίος εξέφρασε το λαϊκό αίσθημα. (Είχε αναλάβει εργολαβικά την υπεράσπιση του ανύπαρκτου σοσιαλισμού στη χώρα αυτή ο Κοτζιάς. Αυτός που είναι με το ΠΑΣΟΚ τώρα). Τι απέμεινε λοιπόν να λέμε;
Όντως σ.Karioso η ανανεωτική αριστερά τα έλεγε από το 56. Και εμείς (μέλη του ΚΚΕ και της ΚΝΕ, ελπίζω να είσαι νέος εσύ και να μην έχεις τέτοιες μνήμες) τους λοιδορούσαμε. Τείχος «της ειρήνης» το ονομάζαμε το τείχος που χώριζε μια πόλη στα δύο. Τώρα φωνάζουμε για το τείχος του Ισραήλ και πολύ σωστά κάνουμε, αλλά ήταν ακριβώς το ίδιο. Η δημοκρατία είναι ιδιαίτερα σημαντικό εργαλείο στην πορεία της ανάπτυξης μιας κοινωνίας.
Το 89-91 κατέρρευσε ο ανύπαρκτος σοσιαλισμός. Απλά οι καλοθελητάδες της Δύσης και η διεθνής άρχουσα τάξη, βρήκαν την ευκαιρία να μεγαλώσουν την πίτα της αγοράς. Και ήταν γι’ αυτούς πολύ εύκολο. Δεν βρήκαν δράμι αντίστασης.

Έχει μεγάλη πλάκα η ηγεσία του Πασόκ

Έχει μεγάλη πλάκα το Πασοκ. Τι και αν χτυπιόμαστε και τους λέμε ΟΧΙ δεν θέλουμε συνεργασία, αυτοί επιμένουν. Το κάνουν μάλλον για λόγους ευγενείας. Άλλωστε ο Γιωργάκης είναι ευγενικόςκύριος.Μετά χάνουν ξαφνικά την ευγένεια τους και μας λένε ΕΚΟΦ(Μπίστης) κουκουλοφόρους, υποθάλπτουμε ακραία στοιχεία και παρόμοια τέτοια. Προγραμματικά τι λένε για τις ιδιωτικοποιήσεις, για τα ιδιωτικά πανεπιστήμια, για τις σχέσεις τους με αμερικάνους, για το χωρισμό εκκλησίας και κράτους, για τη κερδοφορία του μεγάλου κεφαλαίου και των Τραπεζών; Απλώς συντάσσονται σε όλα με τη κυβέρνηση. Υπόσχονται στο κόσμο ότι αυτοί θα τα κάνουν καλύτερα. Ποιοι αυτοί που κατακλέψανε στο χρηματηστήριο, που ξεπουλήσανε το δημόσιο στους ιδιώτες που καταστρέψανε οικονομικά την Ελλάδα με τους Ολυμπιακούς. Τώρα μας λένε να τα ξεχάσουμε και να τους ξαναβγάλουμε δίνοντας και ο ΣΥΡΙΖΑ σανίδα σωτηρίας. Αμ δε! Η λύση είναι Αριστερά, να αλλάξει το τοπίο, και η κοινωνία. Θα βοηθήσουμε σ’ αυτό γιατί δεν βλέπουμε τις δημοσκοπήσεις, αλλά γιατί είμαστε με τα κινήματα. Ο καθένας από εμάς συντασσόμαστε μαζί τους όχι για να το καθοδηγήσουμε, αλλά να μάθουμε απ’ αυτό, να διεκδικήσουμε μια καλύτερη κοινωνία.