Για το διάλογο στο ΚΚΕ και τις μετασυνεδριακές εξελίξεις.

          

           Ας με συγχωρήσουν (πολύ πιθανώς όχι) οι  φίλοι του ΚΚΕ που παρεμβαίνω στις εσωκομματικές τους διαδικασίες και μάλιστα στη μεγαλύτερη, όπως είναι αυτή του συνεδρίου.          

Θεωρώ ότι θα μπορούσαν να φιλοξενηθούν οι απόψεις μου στα πλαίσια  του προσυνεδριακού διαλόγου, (θράσος που έχω έ;) αλλά βέβαια αυτό δεν είναι εφικτό για τα μέσα μαζικής ενημέρωσης του ΚΚΕ. Εγώ άλλωστε  γι αυτούς είμαι «εχθρός του ΚΚΕ», «αντικομμουνιστής»,«οπορτουνιστής», "ρεβιζιονιστής"  και ότι άλλο, όπως «την ευκαιρία που βρήκα(ή τα βόλια)  να χτυπήσω το ΚΚΕ» όπως θα με κατηγορούσε ο Μεντρέκας, ο Μαίλης , αλλά και οι διαδυκτιακοί «φίλοι» του ΚΚΕ.

        Έτσι αποφάσισα  να γράψω στο προσωπικό μου ιστολόγιο, αναλογιζόμενος ότι κι εγώ κάποτε βρισκόμουν στην ίδια θέση με τους τωρινούς διαφωνούντες. Απλά θέλω να τους υπενθυμίσω ότι η κατάληξη είναι πάντα η ίδια.

Μετά από 22 χρόνια το ΚΚΕ όπως όλα δείχνουν, βρίσκεται αντιμέτωπο με μια βαθιά εσωτερική κρίση. Αυτό φαίνεται από τις ακραίες και σπασμωδικές αντιδράσεις της ηγεσίας του με τους διαφωνούντες με τις θέσεις για το 19^ο Συνέδριο. Με μεγάλο ενδιαφέρον παρακολουθώ τον προσυνεδριακό διάλογο, και τις διαφορετικές απόψεις όπως εκφράζονται σ’ αυτόν, αλλά και στα άλλα μέσα, το πορτάλ 902 και αλλού. Οι έχοντες διαφορετική άποψη με τις θέσεις του 19^ου συνεδρίου ανεξάρτητα αν συμφωνώ ή όχι με τις απόψεις τους έχουν βγει με τόλμη μπροστά.  Πιστεύουν δε όπως πίστευαν όλοι οι κατά καιρούς διαφωνούντες, ότι το ΚΚΕ είναι δυνατόν ν’ αλλάξει από τα μέσα. Έτσι πιστεύαμε και μεις τότε το 1991. Μάλιστα τότε οι απόψεις μας είχαν μια δυνατή πλειοψηφία στη βάση του, αλλά και στα ηγετικά κλιμάκια, όμως καθόλου μα καθόλου οργανωμένη( παρά τα όσα ακούστηκαν μετά περί άγριου φραξιονισμού) , παρά το γεγονός ότι υποστηρίχτηκε το αντίθετο. Και χρειάζεται βεβαίως οργάνωση για ν’ αντιμετωπίσεις τον πανίσχυρο εσωκομματικό μηχανισμό. Από πού πηγάζει αυτή η δύναμη του εσωτερικού μηχανισμού; Από τη μη τήρηση  της θεμελιώδους αξίας του Δημοκρατικού συγκεντρωτισμού; Ή από την ίδια τη δομή του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού; 

      Γνωρίζω ότι οι τωρινοί διαφωνούντες θα απαντούν σ’ αυτά τα ερωτήματα με τις φράσεις: «ότι παραχαράσσεται από τη σημερινή ηγεσία η έννοια του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού ο οποίος έχει μεταμορφωθεί  σε συγκεντρωτισμό». Αλλά με τον ίδιο τρόπο δε φέρονταν πάντοτε οι ηγεσίες του ΚΚΕ στους διαφωνούντες; Από πού να ξεκινήσει κανείς; Από τον Άρη και Πλουμπίδη που τους κατηγόρησε ο Ζαχαριάδης, από τον  Ζαχαριάδη που τον κατηγόρησε ο Κολιγιάννης, από  τον Παρτσαλίδη- Δημητρίου κλπ, που τους κατηγόρησε ο Χαρίλαος;  Από τον Χαρίλαο και  Φαράκο που κατηγόρησε τον Γράψα, από την Παπαρήγα   που κατηγόρησε τον  Φαράκο και στην ουσία σήμερα κατηγορεί και την πολιτική Χαρίλαου και του τότε ΚΚΕ; Αυτά είναι τα κορυφαία παραδείγματα, γιατί είναι δυνατόν να διανθιστούν  με πάρα πολλά δευτερεύουσα επεισόδια  που αφορούν στελέχη και μέλη του κόμματος.  Στην ουσία  της απάντησης, ο δημοκρατικός συγκεντρωτισμός χρησιμοποιήθηκε πάντα από την ηγεσία ως εργαλείο για να διαγραφούν και να διαπομπευτούν άνθρωποι και απόψεις.

      Ήδη από το 18^ο συνέδριο υπήρξαν οι διαφορετικές απόψεις σύμφωνα και  με την Α. Παπαρήγα η οποία λέει σε παρέμβασή της σε κομματική συνδιάσκεψη η οποία αναδημοσιεύεται στο ριζοσπάστη:.«Τότε μπορεί να μη βγήκαν πολλοί στο δημόσιο διάλογο γιατί ήταν άλλες οι συνθήκες, πίστευαν τότε ότι δε χρειάζεται να βγουν δημόσια, τώρα θεωρούν ότι είναι πιο εύκολο λόγω του εκλογικού αποτελέσματος - αυτό κι αν είναι οπορτουνισμός- δηλαδή να λέω δημόσια τη γνώμη μου, ανάλογα με το αν με παίρνουν οι συνθήκες. Πρέπει να τη λες, είτε σε παίρνουν είτε δε σε παίρνουν οι συνθήκες, άμα έτσι πιστεύεις». Μάλλον «οι συνθήκες» διόγκωσαν τις διαφορετικές απόψεις εντός κόμματος και ήρθε η ώρα να επέμβει η ηγεσία του κόμματος ανατρέποντας είναι αλήθεια όσα έλεγε σε προηγούμενα συνέδρια, ξεθάβοντας  έως και την ανακαταγραφή των μελών του. Ακόμη περισσότερο σε συνθήκες οπισθοχώρησης που δεν είναι εκλογική μόνο, αλλά ουσιαστική η ηγεσία του ΚΚΕ διαλέγει πανικόβλητη έναν απίστευτο μηχανισμό ένταξης νέων μελών στο ΚΚΕ και  ουσιαστικά περιχαρακώνεται όχι από την κοινωνία αλλά και από τους ανθρώπους που θα θελαν να ρθουν πιο κοντά του. Βεβαίως όλα αυτά δεν προέρχονται από κάποια μπροσούρα των κλασικών του Μαρξισμού, αλλά από το φόβητρο μην αλωθεί το κόμμα από τα μέσα. Έτσι λαμβάνουν τα μέτρα τους. Σε μια επίδειξη της δύναμης του μηχανισμού του ΚΚΕ  η Παπαρήγα καταγγέλλει ως «αγράμματους» και «οπορτουνιστές» όσους διαφωνούν και προχωράει σε δηλώσεις λες και έχει προεξοφλήσει το αποτέλεσμα του συνεδρίου. Ακόμη πιο πέρα στελέχη της ηγεσίας όπως ο Π. Μεντρέκας, Μαίλης, Λούκας κατακεραυνώνουν μέλη τους που δεν  τους κατονομάζουν καν συντρόφους(!!!!!!). Μήπως έχει πάρει απόφαση ο μηχανισμός ήδη να αποβάλλει αυτά τα στελέχη, ενώ ούτε το συνέδριο δεν έχει πραγματοποιηθεί ακόμη; Μήπως ήδη οι σύνεδροι που εκλέγονται  στην πλειοψηφία τους ελέγχονται από το μηχανισμό της ηγεσίας; Είναι ο ίδιος μηχανισμός που πέταξε εν μία νυκτί όχι στελέχη, αλλά χιλιάδες μέλη του κόμματος το 1968 και το 1991. Ακολούθησαν χαρακτηρισμοί, ακόμη και φιλίες χάλασαν. Αυτό το παραγνωρίζουν οι διαφωνούντες με την ηγεσία του ΚΚΕ; Δε νομίζω! Απλά ήλπιζαν επειδή ως τώρα είναι αλήθεια έχουν ακολουθήσει το γράμμα  του καταστατικού ότι η ηγεσία δεν θα έχει πατήματα ώστε να εξαπολύσει επίθεση. Έσφαλαν όμως, όπως σφάλαμε τότε και μείς που πιστεύαμε ότι το ΚΚΕ είναι δυνατόν ν’ αλλάξει από τα μέσα. Ήδη η επίθεση που τους γίνεται ξεφεύγει από κάθε δική τους καταστατική ή άλλη λογική. Δε θέλω να τους υποστηρίξω και να βρει πατήματα για μια ακόμη επίθεση η ηγεσία του ΚΚΕ , αλλά να τους πω ότι θα έχουν ν’ αντιμετωπίσουν πολλά. Ήδη αυτό το αντιμετωπίζουν.  Διαβάζω κοσμητικά επίθετα στο άρθρο του Μεντρέκα: «Οπορτουνιστές», «υπονομευτές του ΚΚΕ», «διαστρεβλωτές», «ψεύτες». Ο κ. Μεντρέκας  σημειώνει: «Προφανώς μπερδεύει (σημ. ο  Π. Γεωργιάδης) τις θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ και του ΠΑΣΟΚ με τις θέσεις του ΚΚΕ», γράφει ο Μεντρέκας . Έτσι και ΠΑΣΟΚος και Συριζαίος ο διαφωνών! Ενώ για την Ε.Μαυρούλη  μέλος της Κ.Ο Ριζοσπάστη  Ο Μεντρέκας γράφει: «Ας αφήσουν, λοιπόν, τα τεχνάσματα και τα μαγειρέματα λέξεων και εννοιών για να μπερδέψουν καθαρά πράγματα». Προχωρώντας παρακάτω για το Γ. Πετρόπουλο μέλος κι αυτός της Κ.Ο Ριζοσπάστη (απολυθείς απ’ ότι διάβασα) βλέπει : «αθλιότητες και τερατολογίες»,  και καταλήγει ότι «Πρόκειται περί κατάντιας…», «Όταν πάνε ορισμένοι να τοποθετηθούν στα συγκεκριμένα, τότε αποκαλύπτονται», «…αυτοί που υιοθετούν όλο τον πυρήνα της πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ (γι όλα φταίει ο ΣΥΡΙΖΑ άλλωστε!) και αξιοποιούν την πολεμική του κατά του ΚΚΕ, αλλά και αστικών κομμάτων, ακόμη και εθνικιστικών, (και εθνικιστές οι διαφωνούντες) όπως στην ουσία με τα περί κατοχής της Ελλάδας και τα περί άβουλης ελληνικής αστικής τάξης...»

Αυτός είναι προσυνεδριακός διάλογος ενός κόμματος που δεν βρίσκεται σε εσωκομματική κρίση; Ας μη γελιόμαστε! Το ΚΚΕ  από καιρό έχει μια συνεχή εσωκομματική κρίση που κατά τακτά χρονικά διαστήματα σκάει. (περίπτωση Α. Χαλβατζή). Κατά τη γνώμη μου, δε φταίνε οι άνθρωποι, αλλά οι μηχανισμοί που τους αναδεικνύουν. Φταίνε οι στείρες απόψεις και ιδεολογήματα που αποκλείουν τις αντίθετες απόψεις. Φταίει η ανυπαρξία τάσεων. Φταίει κατά τη γνώμη μου όλη η  «κομματική οικοδόμηση» η οποία έχει γραφεί όχι από κλασικούς του Μαρξισμού, αλλά από κλασικούς των μηχανισμών. Φταίει ο λεγόμενος δημοκρατικός συγκεντρωτισμός που γεννά με βεβαιότητα τον συγκεντρωτισμό, είτε στο όνομα της «ανανέωσης», είτε στο όνομα της «καθαρότητας», αναλόγως με τις εποχές. Αυτό δεν το χουν καταλάβει ακόμη οι διαφωνούντες με τις θέσεις του 19^ου συνεδρίου του  ΚΚΕ. Η μοναδική λύση είναι η διαφάνεια στις απόψεις του καθενός και  η ανοχή στη διαφορετική άποψη, η διαφορετικότητα μέσα από την ενότητα που λέγαμε στο 13ο συνέδριο και λιθοβοληθήκαμε γι αυτό ακόμη και από τους  τωρινούς διαφωνούντες. Να όμως που τώρα ήρθε η σειρά τους. Έγιναν στόχοι του μηχανισμού της ηγεσίας. Γράφει ο  Αλέξης Θεοδώρου στην ιστοσελίδα Εργατικός Αγώνας: «Γιατί η ΓΓ του κόμματος αποφάσισε να επιτεθεί με τέτοιο αναιδή και προκλητικό τρόπο στις διαφορετικές απόψεις που με απόλυτα κομματικό-καταστατικό τρόπο εκφράστηκαν στο πλαίσιο του προσυνεδριακού διαλόγου; Είναι φανερό πως τόσο η ίδια όσο και η ηγετική ομάδα που συναθροίζεται γύρω της έχουν θορυβηθεί από την έκταση που έχουν πάρει οι διαφωνίες μέσα στο κόμμα. Μάλλον δεν το περίμεναν. Έτσι, μετά την έκπληξη αποφάσισαν να καταφύγουν στην μόνη μέθοδο που γνωρίζουν: Στο τσαλαπάτημα κάθε κομματικής- καταστατικής διαδικασίας. Στην σπίλωση και στην απαξίωση των διαφωνούντων. Στην εσωκομματική περιχαράκωση με στόχο την συσπείρωση δυνάμεων γύρω τους και στο κυνήγι μαγισσών που σημαίνει όποιος δεν είναι μαζί μας είναι εχθρός μα»…

Δε μου κάνει καμιά εντύπωση  η μέθοδος της ηγεσίας. Απλά τώρα το ανακάλυψαν κάποιοι, γιατί στρέφεται εναντίον των απόψεών τους. Διόλου δεν τους κατηγορώ. Απλά ελπίζουν ακόμη, όπως εμείς  το 91.

       Θα με εκπλήξει πολύ το γεγονός αν οι διαφωνούντες μετά το 19^ο Συνέδριο δεν βρεθούν εκτός ΚΚΕ. Πολύ περισσότερο θα μ’ εκπλήξει το γεγονός αν το συνέδριο δεν ψηφίσει τις θέσεις της ΚΕ. Άλλωστε έχουν γνώση οι φύλακες-μηχανισμός της ηγεσίας. Οι σύνεδροι θα είναι από πολύ νωρίς μετρημένοι και δε θα υπάρξουν εκπλήξεις παρά μόνο για τους διαφωνούντες. Θα ακολουθήσουν η ανακαταγραφή, που προβλέπεται από το νέο προς ψήφιση καταστατικό, αλλά πιθανώς και η διάλυση οργανώσεων αλλά και τέλος οι διαγραφές.

      Μόνο η ενότητα  μέσα από τη διαφορετικότητα, σύνθημα του 13^ου Συνεδρίου το οποίο επανέρχεται εκδικητικά, θα στρώσει το δρόμο  σ’ ένα πολιτικό υποκείμενο, σε μια διαφορετική κοινωνία. Δεν ζητώ  για παράδειγμα ως μέλος του ΣΥΡΙΖΑ, να δεχθεί κάποιος την πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ. Απαιτώ να με κριτικάρει σκληρά, αλλά να έχει στο μυαλό του πριν και πάνω απ’ όλα ότι δεν είναι το ΚΚΕ ή ο ΣΥΡΙΖΑ ή η ΑΝΤΑΡΣΥΑ,  ο τάδε, η τάδε, αλλά ο λαός και η χώρα. Μόνο στην αριστερά  μπορεί ο εργαζόμενος λαός να ελπίζει κι από τέτοια οι μηχανισμοί του ΚΚΕ δε καταλαβαίνουν.

          Δεν πρόλαβα να τελειώσω το άρθρο το οποίο έχω ξεκινήσει εδώ και καιρό και ακόμη και σήμερα τρέχουν οι εξελίξεις. Είδα τις απαντήσεις των κκ .Μαίλη  και Γόντικα, αλλά και του κ. Λουκά διευθυντή του Ριζοσπάστη. Ακόμη και χθες-προχθές η Παπαρήγα πάλι με ομιλία της στη κομματική συνδιάσκεψη Αττικής καταγγέλλει τους διαφωνούντες. Ακολούθησε τοποθέτηση  Μπογιόπουλου  στον Προσυνεδριακό διάλογο που διαφωνεί με σαφήνεια με τις θέσεις του 19^ου συνεδρίου και αμέσως μετά το σάλο νέα αρθρογραφία με την αναδίπλωσή του.

        Τέλος οι διαδυκτιακοί μπλόγκερς και σχολιαστές φιλικά προσκείμενους στην ηγεσία του ΚΚΕ ,με τους οποίους έχω ανοίξει διάλογο(τρόπος του λέγειν δηλαδή, μιας και πολλές φορές ξεφεύγουν από τα όρια), απέκρυψαν την παρέμβαση Μπογιόπουλου και των άλλων ΣΥΝΤΡΟΦΩΝ τους διαφωνούντων( Οι Μαίλης-Μεντρέκας απαξιούν να τους αποκαλέσουν συντρόφους), όμως  επανήλθαν θριαμβικοί  δημοσιεύοντας το κείμενο αναδίπλωσής του, (γιατί τέτοιο είναι)με τίτλο: «Μπράβο σ. Μπογιόπουλε κλπ» Δημοσίευσαν λέξη προς λέξη όλα τα άρθρα απαντήσεις στους διαφωνούντες των στελεχών του ΚΚΕ και επιτέθηκαν με κατωτάτου επιπέδου  σχόλια και αναρτήσεις τόσο στους διαφωνούντες όσο και στον Α. Χαλβατζή που δημοσίευσε άρθρο στο προσωπικό του μπλογκ, ασκώντας κριτική. Κάποιοι από αυτούς δημοσίευσαν και τα αποτελέσματα από την ψηφοφορία όπως τα έδωσε η ΚΕ. «Για τις θέσεις της Κεντρικής Επιτροπής και το νέο Πρόγραμμα του ΚΚΕ ψήφισαν υπέρ το 96,8% των κομματικών μελών, κατά το 1,65% και λευκό το 1,55%» Και γιατί είναι αλήθεια αυτά που λέει η ΚΕ του ΚΚΕ; Από πού το γνωρίζετε; Εξ όσων γνωρίζω η οριζόντια ενημέρωση δεν υπάρχει.

Για  συμπέρασμα

      Αντίθετα με άλλους συντρόφους από τον ΣΥΡΙΖΑ που πιστεύουν ότι κάτι μπορεί ν’ αλλάξει στο ΚΚΕ, εγώ πιστεύω ότι δεν θ’ αλλάξει τίποτε. Ο μηχανισμός του ΚΚΕ στηριζόμενος στο «δημοκρατικό συγκεντρωτισμό» είναι πολύ δυνατός για να επιτρέπει διαφωνίες στους κόλπους του κόμματος. Είναι πολύ δυνατός για ν’ απολύσει εργαζομένους και να διαγράψει έναν-έναν όλους εκείνους που θεωρεί οπορτουνιστές. Ήδη το κλίμα έχει προετοιμαστεί καταλλήλως για τέτοιου είδους εκκαθαρίσεις που καμιά αστική φυλλάδα δε θα ασχοληθεί μ’ αυτές.

Κατά τ’ άλλα καλό συνέδριο!

Το Plan B μετά τη Κύπρο.

Μετά την κατάσταση ή καλύτερα τη καταστροφή στη Κύπρο, θα ήθελα ν’ απευθυνθώ σε όλους του διαδυκτιακούς «φίλους» και «εχθρούς», αλλά κυρίως στους συντρόφους και συντρόφισσες,  διατυπώνοντας κάποια ερωτήματα και συμπεράσματα τα οποία γεννιούνται από τις παρούσες καταστάσεις.

Θα κάνω μια σύντομη προσωπική ανασκόπηση όχι για να εξιλεωθώ , αλλά για να προσπαθήσω περεταίρω  να στηρίξω όσο το δυνατόν αντικειμενικά τις απόψεις μου,  σημειώνοντας ότι:

Είμαι μέλος του ΣΥΝ από το 1991.  Δεν ανήκα ποτέ και δεν ανήκω σε καμιά τάση.  Θέλω να καταθέσω την άποψή μου δημόσια,  όπως κάνω από το 2008 στο μπλογκ μου, μιας και δεν ανήκω σε κανένα ανώτατο όργανο του ΣΥΡΙΖΑ. Αυτοί που θα διαβάσουν το κείμενο, θέλω να γνωρίζουν ότι ήμουν  αντίθετος ως μέλος του ΣΥΝ στη συνθήκη του Μάαστριχτ, στην ένταξή μας στην Ευρωζώνη, ήμουν πάντα υπέρ της ενότητας της Αριστεράς, αλλά και υπέρ της ιδεολογικής κριτικής των τμημάτων της και κυρίως του ΚΚΕ, (ήδη για το ΚΚΕ με αφορμή τον προσυνεδριακό διάλογο για το συνέδριό του, έχω ξεκινήσει να γράφω. Για λόγους ευνόητους-δε θέλω αυτή τη στιγμή να εμπλακώ στα εσωκομματικά του ΚΚΕ, αναμένοντας και τα αποτελέσματα του συνεδρίου θα προχωρήσω σε ανάρτηση στο αμέσως προσεχές διάστημα κι αφού θα έχουν διαμορφωθεί νέες καταστάσεις). Θέλω απλά να σημειώσω ότι δε διεκδικώ το αλάθητο των όσων γράφω.

Και φτάνουμε στο τώρα.

Μετά τις εκλογές του περασμένου Ιουνίου  στην ανάρτησή μου: «Ας είμαστε έτοιμοι!»  http://astyanaktas-astyanaktas.blogspot.gr/2012/07/blog-post.html, εξέφραζα τις απόψεις μου για το πως πρέπει να κινηθεί μετεκλογικά ο ΣΥΡΙΖΑ. Ανάμεσα σε όλα αυτά που έλεγα ήταν και τα εξής: «Στα πλαίσια αυτά η πολιτική μας ενάντια στα μνημόνια πρέπει να οξύνεται ώστε να προωθούνται εντονότερα και τα στρατηγικά οράματα όπως:

-Τι κοινωνία θέλουμε μετά την παρέλευση των μνημονίων, κάτι το οποίο κατά τη γνώμη μου δεν έχουμε πλήρως επεξεργαστεί.

-Τι είναι η Ευρωπαϊκή Ένωση;

-ποιοι οι σύμμαχοί μας εκ θέσεως τόσο στο εσωτερικό, όσο και στο εξωτερικό;»

Για το δεύτερο ερώτημα, το οποίο είναι το σημείο που συζητάμε  στην παρούσα ανάρτηση, σημείωνα τα εξής:

«Αμέσως γεννιέται το ερώτημα. Τι ρόλο παίζει η Ε.Ε; Αυτή η Ε.Ε. τι ρόλο θα διαδραματίσει σε μια διαφορετική κοινωνία που θα πρωτοστατήσει η αριστερά και ο εργαζόμενος λαός; Η Ε.Ε και τα όργανά της δεν είναι τίποτε άλλο από εκπρόσωποι της διεθνούς κεφαλαιοκρατικής και χρηματοπιστωτικής τάξης. Χρειάζεται και έτσι την βλέπουμε ως πεδίο μάχης για την υπεράσπιση των συμφερόντων της εργατικής τάξης της Ευρώπης. Η Ευρώπη πρέπει ν αλλάξει, αλλά αν έχουμε διαφορετικές συνθήκες στην Ελλάδα, αυτή η ΕΕ δε θα μείνει με σταυρωμένα χέρια. Η θέση μας στην Ε.Ε θεωρώ ότι πρέπει να διαφοροποιηθεί, ώστε να είμαστε έτοιμοι να συγκρουστούμε μαζί της. Να είμαστε έτοιμοι και να επιβιώσουμε χωρίς αυτή. Ολοκληρωτική σύγκρουση  όχι με τους ευρωπαϊκούς λαούς, αλλά με τη κυρίαρχη αστική τάξη».

Και έφτασε η στιγμή της Κύπρου. Μια βουλή είπε το Όχι που δε τόλμησε να πει καμιά κυβέρνηση άλλου κράτους. Τι έγινε μετά; Οπισθοχώρησε ολοταχώς με ευθύνη του προέδρου Αναστασιάδη της συμπολίτευσης αλλά και με ευθύνη του ΑΚΕΛ που προσυπέγραψε οδυνηρές αποφάσεις,(προσφυγή της χώρας στο ΔΝΤ) που ακόμη και οι μνημονιακοί γνωρίζουν ως τέτοιες. Κι αυτό γιατί δεν είχε εναλλακτικό σχέδιο λένε κάποιοι από τους εν γένει συντρόφους της αριστεράς.  Οι μνημονιακοί και τα παπαγαλάκια τους δε, επιχαίρουν γιατί θεωρούν ότι  το επιχείρημα «μοναδικός δρόμος το μνημόνιο» επιβεβαιώνεται.

Ας δούμε λοιπόν.

Έφτανε η ύπαρξη ενός εναλλακτικού σχεδίου, “Plan B” το λένε κάποιοι. Κατά τη γνώμη μου δεν φτάνει να το έχεις σχεδιάσει. Κατά κύριο λόγο προϋποθέτει να έχεις τον κόσμο με το μέρος σου. Τα “Plan B” θα καταπέσουν αν ο κόσμος δεν έχει ετοιμαστεί να πολεμήσει την Ε.Ε. Ομοίως και η οποιαδήποτε αρνητική μας  θέση ενάντια στην Ε.Ε και την Ευρωζώνη, όπως διακηρύττει η «αριστερή πλατφόρμα» του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και το ΚΚΕ και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ δε θα χει καμιά αξία αν δεν έχεις τον κόσμο μαζί σου. Αυτό το παραβλέπουν κάνοντας άλμα στην πολιτική τακτική τους.

Πρέπει ν’ αλλάξει αυτή η πολιτική;

Την πολιτική δεν την αλλάζεις με κορώνες ενάντια στην Ε.Ε και την ευρωζώνη, αλλά με διαμόρφωση των απόψεων του ίδιου του λαού. Ο σ. Τσίπρας σε πρόσφατη συνέντευξή του σημειώνει: «Δεν αποτελεί επίκεντρο το θέμα του ευρώ. Το δίλημμα που έχουμε μπροστά μας δεν είναι αν θα είμαστε ή όχι στο ευρώ, αλλά το αν θα είμαστε ή όχι στη λιτότητα» Και πολύ σωστά! Την αλλάζεις λοιπόν τη θέση όταν έχεις ήδη ετοιμάσει σειρά χειροπιαστών προτάσεων.

Επομένως  οι προτάσεις μας ως μελλοντική κυβέρνηση,(πολλά απόαυτάπου λέω, συμπεριλαμβάνονται στη διακήρυξη του ΣΥΡΙΖΑ), θα πρέπει να στοχεύουν σε  σειρά ζητημάτων κάποια από τα οποία θα αφορούν:

-στην συνεργασία όλων εκείνων των κοινωνικών δυνάμεων της Ευρώπης που βρίσκονται σε δεινή θέση για την αλλαγή συσχετισμών στην ευρωπαϊκή Ένωση. Το σύνθημα «προλετάριοι όλων των χωρών ενωθείτε, είναι περισσότερο από ποτέ επίκαιρο.

-στη δημιουργία ισχυρού λαϊκού μετώπου (δεν μπορούμε να αναμένουμε συνεργασία με υποταγμένες ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, που εξυπηρετούν τα συμφέροντα του κεφαλαίου) αποφασισμένου τόσο στο εσωτερικό της χώρας, όσο και στην Ευρώπη για την αντιμετώπιση των δυνατών.

-στην ενότητα και εγρήγορση του λαού στην υπεράσπιση των διεκδικήσεων από μια αριστερή κυβέρνηση.

-στην παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας, ώστε να υπάρξει τόσο εντός της Ευρώπης, όσο και εκτός αν οδηγηθούμε εκεί παρά τη θέλησή μας, γιατί τότε μπορεί να δημιουργηθούν προβλήματα.

-στη δημιουργία δικτύου ή δικτύων αλληλεγγύης, ώστε να προστατευθούν άμεσα οι άνεργοι αλλά και οι εργαζόμενοι.

-στην ανασύσταση της μεσαίας τάξης αλλά και της  βαριάς βιομηχανίας, ώστε να στηριχθεί η χώρα. Στα πλαίσια αυτά θα πρέπει να δημιουργηθούν νέες εργασιακές δομές σε όφελος των εργαζομένων, έτσι ώστε να επαναλειτουργήσουν σειρά κομβικών παραγωγικών μηχανισμών που θα διοχετεύσουν στην αγορά τα αναγκαία αγαθά.

-στη δημιουργία θέσεων εργασίας, αναγκαίες να στελεχώσουν τον κρατικό μηχανισμό που θα αποφέρουν έσοδα στη χώρα, αλλά και θα στηρίξουν τις κοινωνικές δομές και κυρίως υγεία και παιδεία.

-στην υπεράσπιση των θέσεων εργασίας στον ιδιωτικό τομέα με συλλογικές συμβάσεις εργασίας και τον απόλυτο έλεγχο των προσλήψεων και απολύσεων μέσα από μια διαφανή πολυμερής αρχή τύπου ΑΣΕΠ, αλλά για τον ιδιωτικό τομέα, η οποία θα ασκεί ουσιαστικό έλεγχο.

-στην αλλαγή των πολιτικών θεσμών η οποία θα ενδυναμώνει τη δημοκρατία, τη συμμετοχή, την πολιτική έκφραση κάθε πολίτη. (τα δημοψηφίσματα σε τοπικόκαι πανελλαδικό επίπεδο, το διάλογο-όχι για το διάλογο- με τα σωματεία για κάθε νόμο που θα είναι προς ψήφιση κλπ)

-στην αλλαγή  της νοοτροπίας των πολιτών. Αυτό είναι ένα κομβικό σημείο. Πρέπει όλοι να καταλάβουν ότι ως πολίτες (και δε μιλώ για τη κυρίαρχη τάξη, αλλά για τους εργαζόμενους) είναι απαραίτητη η συμμετοχή στα σωματεία, η συμβολή τους στη διαμόρφωση των τελικών αποφάσεων, η πρωτοβουλία για νέους θεσμούς, όπως η συνέλευση της γειτονιάς για παράδειγμα, η συνέλευση των πολιτών ενός δήμου                                                                                                             

-στην υπεράσπιση και επαναφορά των εργατικών κατακτήσεων κι αυτό θα συμβεί μόνο με τον περιορισμό της δράσης του κεφαλαίου.

-στην σταδιακή κρατικοποίηση των παραγωγικών δυνάμεων και στη δημιουργία εθνικού τραπεζικού πόλου.

Όποιος νομίζει ότι όλα αυτά γίνονται μονομιάς είναι γελασμένος.

Η Ε.Ε και η ευρωζώνη μπορεί να είναι όπλο προς εκμετάλλευση όταν το κρατάς εσύ, αλλά είναι και όπλο εναντίον σου όταν σε σημαδεύουν μ’ αυτό. Δεν μπαίνουν διλήμματα του τύπου: Σε σημαδεύω κι αν δεν σε πετύχω στη καρδιά, μπορεί και να επιβιώσεις ή προσπαθώ να πείσω αυτόν που κρατά το όπλο να με πετύχει λίγο. Αντίθετα η ενέργεια το όπλο να στραφεί εναντίον σου είναι μια ενέργεια εγκληματική. Πρέπει να πιάσεις το χέρι εκείνου που στρέφεται εναντίον σου και να τον αφοπλίσεις. Να μην τρέξεις προς άγνωστη κατεύθυνση, όπως προτείνουν πολλοί, σαν κυνηγημένος. Η Ε.Ε είναι άκρως εχθρική όταν τα συμφέροντά της το απαιτούν. Το δε «πέλαγος» απέραντο.

Γι’ αυτό η ενότητα της αριστεράς είναι το μοναδικό πολιτικό εργαλείο για να προχωρήσει η ενότητα του λαού και όλα όσα σημείωσα πιο πάνω. Όποιοι δε καταλαβαίνουν τους καιρούς και εγκιβωτίζονται σε «αρχές και ιδεολογήματα» για να σώσουν το «μαγαζάκι» τους ή τις προσωπικές τους απόψεις θεωρώ ότι τα αποτελέσματα είναι ίδια μ’ εκείνα των «μνημονιακών» κυβερνήσεων.

Όποιοι  «κοσκινίζουν» τους ανθρώπους ως αριστερούς, δεξιούς αριστερούς, αριστερότερους αριστερούς, επαναστάτες, αντικαπιταλιστές, πρώην Πασόκους κ.αλ. που βρήκαν την ευκαιρία τώρα με τον ΣΥΡΙΖΑ, δεν έχουν καταλάβει τη κρισιμότητα της χώρας και το τέλμα που βρισκόμαστε.

Αν  δε κάνουμε ούτε έναν συμβιβασμό μεταξύ των τμημάτων της αριστεράς εννοώ, ναι θα είμαστε συνεπείς με τις ιδέες μας, θα βγαίνουμε πρώτοι στο χωριό (το κόμμα μας)και τελευταίοι στην πόλη(στη κοινωνία).

Επίλογος

Τελειώνοντας το κείμενο προέκυψαν ως παράδειγμα των όσων γράφω, οι 20 θέσεις του Α. Αλαβάνου και ένα νέο κόμμα υπό διαμόρφωση ονόματι “Plan B”. Απλά επιβεβαιώνει τα όσα λέω. Ο Α. Αλαβάνος κάνει άλμα στην πολιτική τακτική του. Δεν υπάρχει  στη σκέψη του “Plan Α”, αλλά μόνο “Plan B”. Θεωρεί ότι αυτό το “Plan B”, μπορεί να το φέρει σε πέρας μια οποιαδήποτε κυβέρνηση. Το παράδειγμα της Κύπρου άλλα έδειξε. Το “Plan B” είναι δυνατό να καταρρεύσει εν μία νυκτί όταν ο κόσμος δεν είναι έτοιμος  να το υπερασπιστεί, όταν δεν έχει δει το “Plan Α”.

Ένα τραγούδι για τον πολιτισμό

Το έλαβα και το δημοσιεύω με χαρά!

αστυάνακτας

Όλοι και όλες, μαζί με την παρέα μας, στη συναυλία για τον πολιτισμό,

το απόγευμα της Τρίτης 2 Απριλίου, στην πλατεία Κλαυθμώνος!   

https://www.facebook.com/events/351682124941716/

3

ΕΝΙΑΙΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ ΥΠ.ΠΟ. 

ΑΤΤΙΚΗΣ – ΣΤΕΡΕΑΣ & ΝΗΣΩΝ

 ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Ένα τραγούδι για τον πολιτισμό!

Ο πολιτισμός είναι κοινωνικό δικαίωμα

           

Ο Ενιαίος Σύλλογος Υπαλλήλων ΥΠΠΟ συνεχίζοντας τις κινητοποιήσεις ενάντια στα 

κυβερνητικά σχέδια συρρίκνωσης και διάλυσης των υπηρεσιών πολιτισμού διοργανώνει 

την Τρίτη 2 Απρίλη, στις 6 μ.μ. στην Πλατεία Κλαυθμώνος καλλιτεχνική εκδήλωση διαμαρτυρίας 

για την ενημέρωση των πολιτών και την προβολή των κεντρικών αιτημάτων:   

·         Προστασία της πολιτιστικής κληρονομιάς

·         Ενίσχυση της καλλιτεχνικής δημιουργίας

·         Καμιά θέση εργασίας χαμένη στον πολιτισμό

·         Αυτόνομο Υπουργείο Πολιτισμού

Η ανασύσταση του Υπουργείο Πολιτισμού ως αυτόνομου Υπουργείου, με αυτοτελείς

διοικητικές και οικονομικές υπηρεσίες, με διαφύλαξη όλων των αρμοδιοτήτων 

και όλων των θέσεων εργασίας, με χρηματοδότηση και επαρκή στελέχωση δεν είναι 

ένα συντεχνιακό αίτημα. 

Είναι η προϋπόθεση για την υλοποίηση μιας κοινωνικής αναγκαιότητας: της προστασίας 

και ανάδειξης της πολιτιστικής κληρονομιάς και της στήριξης 

της σύγχρονης καλλιτεχνικής δημιουργίας.

H υπεράσπιση του δημόσιου χαρακτήρα και περιεχομένου του πολιτισμού απέναντι 

σε κάθε μορφή άμεσης ή έμμεσης ιδιωτικοποίησης είναι, σήμερα, περισσότερο επείγουσα από ποτέ.

 Όπως αναγκαία είναι και η ενοποίηση των αγώνων ενάντια στις μνημονιακές πολιτικές διάλυσης

 των κοινωνικών αγαθών, της υγείας, της παιδείας, της πρόνοιας, του πολιτισμού, ενάντια στις 

πολιτικές διάλυσης του Δημοσίου και των χιλιάδων απολύσεων.

Ενώνουμε τη φωνή μας με όλους όσους στην Ελλάδα και παντού αντιστέκονται 

στα σχέδια εκποίησης του δημόσιου πλούτου, στα προγράμματα οικονομικής λιτότητας 

και εξαθλίωσης των λαών.Τσαμπουνοσύναξη (μεταξύ άλλων συμμετέχουν οι Γιώργος και 

Γιάννης Ρεφενές, Χρήστος Δανάκης, Φραγκίσκος Τζιωτάκης) και καλλιτεχνικά δρώμενα.

 

 6 μ.μ. Τσαμπουνοσύναξη (μεταξύ άλλων συμμετέχουν οι Γιώργος και Γιάννης Ρεφενές, Χρήστος Δανάκης, Φραγκίσκος Τζιωτάκης) και καλλιτεχνικά δρώμενα

7 μ.μ. Τραγουδούν οι:

Καλλιόπη Βέττα / Σπύρος Γραμμένος / Elektrobalkana / Encardia / Εργαστήρι πολυφωνίας Μουσείου Λαϊκών Οργάνων - Πολυφωνικό σύνολο ΧΑΟΝΙΑ / Χρήστος Θηβαίος / Καίτη Κουλιά / Δημήτρης Κώτσικας / Μάρθα Μαυροειδή / Πάνος Μουζουράκης / Νίκος Οικονομίδης / Ορφέας Περίδης / Ναταλία Ρασούλη / Θέμος Σκανδάμης / ΓΚastΑΡbeitΕΡ / Cart Postal / Γιώργος Λυκούρας και το συγκρότημά του «Ο πάπυρος του κ. Fackelmann»  7.00 μ.μ.  

Ο κατάλογος των καλλιτεχνών παραμένει ανοιχτός