Να μείνει όρθιος ο Λαός!

Διαβάζοντας το άρθρο του Μαϊλη  στο Κυριακάτικο Ριζοσπάστη http://www1.rizospastis.gr/page.do?publDate=27/5/2012&id=14054&pageNo=11&direction=1 δεν είχα διάθεση ν’ απαντήσω. Στην απάντησή μου συνέβαλλε  η τραγική και πανικόβλητη παρέμβαση της κ. Παπαρήγα σε πρωινή εκπομπή της ΝΕΤ τη Κυριακή με επίθεση ενάντια στο ΣΥΡΙΖΑ. Μια παρέμβαση που προδίδει την πραγματική κατάσταση στην ηγεσία του ΚΚΕ, αλλά και ο κ. Μαϊλης  στο παραπάνω σημείωμά του.

Πρώτη διαπίστωση σημειολογική μαζεύοντας σκόρπιες λέξεις και φράσει; Του άρθρου του. «φανατισμός, «ταξικό μίσος», «συναγερμός» , «το ΚΚΕ να βγει όρθιο και ενισχυμένο» κλπ. Δηλαδή λέξεις και φράσεις που θέλουν να υπερτονίσουν, να συσπειρώσουν, να διαμορφώσουν κόκκινες γραμμές, όχι ανάμεσα στην υπόλοιπη αριστερά και το ΚΚΕ, αλλά πλέον ανάμεσα στα μέλη του και τους ψηφοφόρους από τη μια και στη κυρίαρχη άποψη της  ηγεσίας  από την άλλη. Ο Μαίλης απαντάει χρησιμοποιώντας αυτές τις λέξεις γαιτί νομίζει έτσι ότι θα περάσει στην επίθεση, όχι ενάντια στο πολιτικό κατεστημένο, αλλά ενάντια στις αντίθετες απόψεις που εκφράζονται από μέλη και ψηφοφόρους του.

Ο Μαίλης θεωρεί ότι εξυφαίνεται σχέδιο της άρχουσας τάξης και μάλιστα της διεθνούς να διαλυθεί το ΚΚΕ.  Κι αυτό όπως εξηγεί μπορεί να γίνει πιέζοντας το ΚΚΕ σε μια κυβέρνηση της Αριστεράς. Σαφή απάντηση στις αντίθετες απόψεις. Όμως τοΚΚΕ δε κινδυνεύει από τηνάρχουσα τάξη, αλλά από τηνίδια την πολιτική του, που φαίνεται ότι απέτυχε να συγκεντρωσειμια ικανή αποδοχή από μια πλειοψηφία του κόσμου.

Τα επιχειρήματα που ακολουθεί: Απόσπασμα από την Monde Diplomatique: «Ανομολόγητος σκοπός και ευχή όλων των αριστερών Ελλήνων: να διαλύσουν το ΚΚ και να το αναμορφώσουν σε νέες βάσεις και να δώσουν στην ελληνική Αριστερά τη σωστή της θέση στην κοινωνία»!...

 Δεν έχω διαβάσει το κείμενο, αλλά η αποσπασματικότητα βλάπτει. Καμμιά αστική πολιτική, κανένα πολιτικό κατεστημένο δε φαίνεται να φοβάται την πολιτική του ΚΚΕ που διαμορφώθηκε μετά το 90-91. Αντίθετα επιχαίρουν(ας θυμηθούμε το Δεκέμβρη του 2008)που δεν συντάσσεται με το κακό ΣΥΡΙΖΑ γιατί από τις προηγούμενες εκλογές θα είχαμε αριστερή κυβέρνηση με θέσεις και του ΚΚΕ μέσα. Εκείνο, που όπως λέει: «κατέκτησε το ΚΚΕ τα τελευταία χρόνια» είναιμια πολιτική εντελώς ακίνδυνη, που αντιμετωπίζεται με γραφικό τρόπο. Μια πολιτική που διασπά τις μεγάλες συγκεντρώσεις, που δημιουργεί φανατισμό ανάμεσα στα τμηματα της αριστεράς, μίσος μόνο και μόνο για να κρατηθεί όρθιο τοκόμμα. Δηλαδή η ηγεσία. Τα καλά λόγια που ακούμε από τα ΜΜΕ για το συνεπή λόγο του ΚΚε ένα στόχο έχουν. Ν’ αποφευχθεί οποιαδήποτε άλλη κυβερνητική αριστερή λύση. Από την πολιτική του ΚΚΕ τα τελευταία χρόνια  λείπει η πολιτική των συμμαχιών ετσι όπως οικοδομήθηκε με επιμέλεια από το77 έως το90. Λείπουν οι άνθρωποι. Λείπει το στελεχιακό δυναμικό εκείνο  που θα ερμηνεύσει το μαρξισμό λενινισμό, που θα σκεφτεί πρώτα πως θα κρατηθεί όρθιος ο Λαός και μετά πως θα κρατηθεί όρθιο το κόμμα.

Επιστρατεύει ο κ.Μαίλης επιχειρήματα του τύπου «το «non paper» που μοίρασαν ηγετικά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ στους καναλάρχες πριν από τις εκλογές της 6ης Μαΐου, δίνοντας γραμμή να παίζουν τα κανάλια (αλλά και εφημερίδες, και ραδιόφωνα) ότι η ηγεσία του ΚΚΕ έχει χωριστεί στα δύο…» για να συκοφαντηθεί υποτίθεται το ΚΚΕ.Η ηγεσία του ΚΚΕ βλέπει φαντάσματα  ή χρησιμοποιεί την προπαγάνδα της λάσπης και της προβοκάτσια για να πείσει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι αγαπημένο παιδί των καναλαρχών; Ποιος ο ΣΥΡΙΖΑ ο οποίος ήταν κομμένος  από όλη την προ προεκλογική περίοδο Ψαρεύει στα θολά νερά ο κ. Μαίλης.

Επιβεβαιώθηκε η πολιτική του ΚΚΕ; Πως με το 8 και %  με κίνδυνο να πάει ακόμη πιο κάτω; Η επικαιρότητα της πρότασής του μήπως; 

Για την εργατική-λαϊκή εξουσία και οικονομία; Αλήθεια το αντιμονοπωλιακό αντιιμπεριαλιστικό μέτωπο του 15^ου συνεδρίου που πήγε; Τι έκανε προς αυτή τη κατεύθυνση το ΚΚΕ; Τίποτε! Απλώς απείχε, λέγοντας ότι αφού είναι καπιταλιστική η κρίση αναμένουμε από ώρα σε ώρα, από μήνα σε μήνα από χρόνους σε χρόνους ,από  αιώνα σε αιώνα …το σοσιαλισμό. Δυστυχώς για το ΚΚΕ και για τα μέλη του η ακολουθούμενη πολιτική είναι αυτοκαταστροφική. Δε θα μ΄ ενδιέφερε αν δεν είχε σχέση με το λαό μας.

Ναι είναι πιθανή η χρεοκοπία με τη συνεχιζόμενη πολιτική του μνημονίου  Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν το κρύβει. Το ΚΚΕ αν θεωρεί ότι πρέπει να φύγουμε από ΕΕ και ευρωζώνη ,επομένως δραχμή γιατί δεν το υπερασπίζεται όπως κάνει η ΑΝΤΑΡΣΥΑ ας πούμε; Τελειώνει λέγοντας: «Το ΚΚΕ να βγει όρθιο και ενισχυμένο». Κινδυνεύει να μην είναι  δηλαδή όρθιο κι ενισχυμένο;

Άποψή μου: Το ΚΚΕ θα έπρεπε να είναι μπροστάρης στον αγώνα του λαού Δε τα κάνει καλά ο ΣΥΡΙΖΑ; Ας τα έκανε το ΚΚΕ. Απλά το ΚΚΕ απείχε. Απείχε και απέχει και ο λαός τιμωρεί αυτούς που δεν βλέπουν ότι η ιστορία τους χτυπάει την πόρτα.

Ο ΣΥΡΙΖΑ από το 2004 δεν έκανε πόλεμο με το ΚΚΕ. Μόνο προτάσεις ενότητας σε σημείο που να  κινδυνεύει να θεωρηθεί ότι τρέχει πίσω από το ΚΚΕ για την εκλογική του σωτηρία. Ο ΣΥΡΙΖΑ έκανε αυτό που το ΚΚΕ δεν έκανε. Έφτιαξε πλατύ μέτωπο του λαού. Κι ο λαός κατάλαβε. Αυτός ο λαός που καλεί η Αλέκα να διορθώσει τη ψήφο του.

Εμείς ως ΣΥΡΙΖΑ θέλουμε να κρατηθεί όρθιος ο ΛΑΟΣ!...αυτό θα το προσπαθήσουμε έστω και με την απουσία της ηγεσίας του ΚΚΕ.

Εμείς και οι άλλοι αριστεροί…

Διαβάζω κι ακούω αυτό το καιρό δεκάδες, ίσως και εκατοντάδες απόψεις για τον ΣΥΡΙΖΑ και την προεκλογική και μετεκλογική πολιτική του. Με περίσσια σκέψη κάθισα κι έγραψα αυτό το σημείωμα για να συμβάλω αν μπορώ με τον τρόπο μου. Να μείνει για να το έχω εγώ ως σημείο αναφοράς. Η κριτική γίνεται κακοπροαίρετα, αλλά και καλοπροαίρετα από διαφορετικούς χωρους της αριστερά κι από το ΚΚΕ (αφού του αρέσει, το ξεχωρίζω).

Κάποιες παρατηρήσεις:

Οι επικριτές της πολιτικής και τακτικής του ΣΥΡΙΖΑ, χρησιμοποιούν την ίδια δυστυχώς γλώσσα, τα ίδια επιχειρήματα με το ΠΑΣΟΚ και ΝΔ και κατ’ επέκταση με το πολιτικό κατεστημένο. Θλιβερή η εικόνα του κάθε στελέχους του ΣΥΡΙΖΑ  στα τηλεοπτικά πάνελς να βομβαρδίζεται απ’όλες τις πλευρές. Ποια τα επιχειρήματά τους;Η επιστολή του προέδρου της ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ προς την Ευρώπη, δηλώσεις στελεχών του που βγήκαν μετά από δημοσιογραφική πίεση, το πρόγραμμά του που επιτέλους κάποιοι αποφάσισαν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ  έχει εκπονήσει, η πολυφωνία των συνιστωσών του, ακόμη και επιλογές προσώπων για την Υπηρεσιακή κυβέρνηση.

Ξεχνούν ή καλύτερα καμώνονται ότι ξεχνούν. Ότι: Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι μια συμμαχία ρευμάτων με διαφορετικούς στόχους. Μέσα από κει κατάφερε να συσπειρώσει αρκετό κόσμο. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν μπήκε σε καμιά κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας. Αν και πολλοί υπέγραφαν ότι κάτι τέτοιο είναι βέβαιο. Δεν έκανε, μετεκλογικά, πολιτική μακριά από το λαό, αλλά αντίθετα τα μέλη και οι φίλοι του συνέχισαν να μιλούν κάθε στιγμή με τους ψηφοφόρους και τα στελέχη του κι ο πρόεδρος της Κ.Ο να βρίσκεται σε πολυπληθείς λαϊκές συνελεύσεις.

Συναντήθηκε και μίλησε, όπως όφειλε, με κόμματα εξωκοινοβουλευτικά και με συνδικάτα.

Αυτοί λοιπόν που, θα το πω κομψά, κάνουν κριτική στο ΣΥΡΙΖΑ καταλήγουν στο ίδιο συμπέρασμα, αλλά με διαφορετικά επιχειρήματα. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι συνεπής, είναι φιλοευρωπαϊστής, δεν είναι ευρωπαϊστής, ότι είναι με τη δραχμή, δεν είναι με τη δραχμή, ότι έχει πολυφωνία, κλπ,κλπ.

Η Ελλάδα στα πλαίσια της ΕΕ έχει συρθεί σένα μνημόνιο το οποίο γονάτισε τους εργαζομένους. Αυτό έγινε αφού παραβιάστηκε το ευρωπαϊκό θεσμικό πλαίσιο, αλλά και τη δημοκρατία στη χώρα κατι για το οποίο το κατεστημένο έσκιζε τα ιμάτιά του Τι είχε μείνει αλώβητο. Οι εκλογές! Εκεί ήλπιζαν οι μνημονιακές δυνάμεις. Κι αυτές θελουν να φαλκιδεύσουν.

Ο ΣΥΡΙΖΑ από πολύ νωρίς και έγκαιρα κατανόησε τη κατάσταση και επεξεργάστηκε την πολιτική και τη τακτική του. Στόχος του ήταν να δημιουργηθεί ένα πλατύ μέτωπο το οποίο θα σταθεί εμπόδιο στις κυρίαρχες πολιτικές. Βρέθηκε στους δρόμους και στα κινήματα π[ου αυθορμήτως διαμορφώθηκαν χωρίς να τα πατρονάρει, αλλά αντίθετα τα ενίσχυε με την παρουσία του. (βλ. αγανακτισμένους, κίνημα δεν πληρώνω, επιτροπές για τα χαράτσια κ.αλ.) Προχώρησε πιο πέρα. Πρότεινε την ενότητα της αριστεράς. Δεν το είδε μικροκομματικά γιατί και ο διπλασιασμός της δύναμής του θα μπορούσε να αποτιμηθεί ως επιτυχία. Αντίθετα πίστεψε ότι, τώρα είναι η ώρα της Αριστεράς. Εκεί που άλλες αριστερές δυνάμεις έχτιζαν ιδεολογικά τείχη γύρω τους, ο ΣΥΡΙΖΑ γκρέμιζε τα δικά του για ν’ απευθυνθεί στο κόσμο κρατώντας τον προσανατολισμό του. Ετσι όπως αρμόζι σε μια δύναμη αριστερή ,πραγματικά υπεύθυνη. Εργαλείο γι αυτή την ενότητα ήταν η καταγγελία του μνημονίου και της πολιτικής της τρόικας. Στόχος η αναδιάρθρωση της κοινωνίας, η ριζοσπαστικοποίησή της, η διαμόρφωση αγωνιστικής συνείδησης, η συμμετοχή από τα κάτω. Όλοι οι άλλοι τι έκαναν;

Ο ΣΥΡΙΖΑ λοιδορήθηκε γιατί δεν πρότεινε, όπως άλλες δυνάμεις, την έξοδο από την ΕΕ ,τη διαγραφή χρέους, την επιστροφή στη δραχμή. Κανείς τους δεν υπολόγισε ότι ο κόσμος θα επικροτούσε εκκωφαντικά την πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ. Ότι θα επικροτούσε τον ΣΥΡΙΖΑ τοποθετώντας την αριστερά στο επίκεντρο των εξελίξεων. Έτσι ακριβώς όπως είχαμε διακηρύξει. Μετά τα εκλογικά αποτελέσματα αντί οι αριστερές δυνάμεις να δουν, να πουν: «ναι κάναμε λάθος», να σκεφτούν γιατί δεν ήταν αυτοί στη θέση του ΣΥΡΙΖΑ, άρχισαν ταυτόχρονα με ΝΔ και ΠΑΣΟΚ   επίθεση εναντίον του, καλώντας τον κόσμο «να διορθώσει την ψήφο του». Στόχος τους η διαφύλαξη του κομματικού τους μηχανισμού, των ιδεοληψιών τους. Αντί να ενταχθούν στο μεγάλο εγχείρημα, βάζοντας και τους δικούς τους όρους, για να ριζοσπαστικοποιηθεί ακόμη περισσότερο το μέτωπο της αριστεράς αμπαρώνουν και την πόρτα, σφαλούν και τα παράθυρα. Ακολουθούν το δόγμα: Όσο λιγότερο βλέπεις την αλήθεια, τόσο πιο εύκολα μιλάς εναντίον της και την περιγράφεις στους δικούς σου ως δράκο. Την ίδια αλήθεια δεν ήθελαν και δε θέλουν να δουν επίσης και το ΠΑΣΟΚ και ΝΔ για άλλους λόγους φυσικά.

Είμαι από εκείνους που πίστευα ότι το ΚΚΕ θα είχε τη τόλμη να σηκώσει το βάρος που από την ιστορία του που του αναλογεί. Προτίμησε να κλειδαμπαρωθεί με επιθέσεις του τύπου: «Μην εμπιστεύεσθε τον ΣΥΡΙΖΑ» Να  ο εχθρός!

Άλλες αριστερές δυνάμεις μικρότερες, αλλά σημαντικές στη συμμετοχή τους στο μαζικό κίνημα ανήγαγαν την επιστροφή στη δραχμή ως μοναδικό επιχείρημα. Άκουσα το πραγματικά όμορφο επιχείρημα του σ. Αλέκου Αλαβάνου την ώρα της μεγάλης επίθεσης του κατεστημένου: «Όποιος φοβάται τους σκύλους  δεν του λες: δεν υπάρχουν σκύλοι» υπονοώντας την πιθανή επιστροφή στη δραχμή και κάνοντας κριτική της τακτικής του ΣΥΡΙΖΑ. Θα αντέστρεφα εγώ: «Όποιος φοβάται τους σκύλους δεν τον ρίχνεις σένα κοπάδι σκύλων και μάλιστα άγριων κι αν καταφέρει να ζήσει έχει καλώς»

Η αλήθεια βρίσκεται μπροστά μας. Διαχωριστικές ιδεολογικές γραμμές υπάρχουν στα ρεύματα της αριστεράς. Και θα ήταν παράλογο να τις αγνοούμε. Υπάρχει κάτι όμως που τώρα μας ενώνει. Η ανέχεια των εργαζομένων. Μια αλήθεια που ενώνει πέρα από αριστερούς κι άλλον κόσμο που αναγνωρίζει την ταξική του θέση. Μόνο ο ΣΥΡΙΖΑ έκανε την υπέρβαση προσπαθώντας η Αριστερά να διαδραματίσει ρόλο και να δώσει στο κόσμο ελπίδα. Το βλέπαμε εμείς τα μέλη του καθημερινά. Άνθρωποι καταπονημένοι μας ζητούσαν να σταματήσει το κακό αυτό. Τώρα. Δεν μπορώ να προδικάσω τα αποτελέσματα, όμως μετά την 6^η Μαίου, είναι κοινά αποδεκτό ότι η αριστερά απέκτησε ρόλο για πρώτη φορά στην ιστορία της μετά το 44-46. Κάποιοι προσπαθούν να την αποδομήσουν και γίνεται αυτό και από τ΄ αριστερά. Θλιβερό. Χρησιμοποιούν επιχειρήματα «νέο Πασοκ» , «αριστερό ανάχωμα», «αυταπάτες» κλπ,κλπ.

Κι εγώ ρωτάω καλοπροαίρετα. Που βρίσκονταν όλοι αυτοί να δημιουργήσουν αυτό που δημιούργησε ο ΣΥΡΙΖΑ, άντε και καλύτερο απ’ αυτό;

Αν ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ένα «νέο ΠΑΣΟΚ» ,ακίνδυνο τότε γιατί αυτή η λυσσώδη επίθεση από το πολιτικό κατεστημένο; Αν δεν τον φοβόνταν δεν θα αντιδρούσαν, θα  τον χάιδευαν Μα κανείς στην υπόλοιπη αριστερά δεν το βλέπει; Γιατί τα ίδια επιχειρήματα με ΠΑΣΟΚ,ΝΔ και παραφυάδες της;

Η αριστερά έχει την ευκαιρία ν’ αναδειχθεί καθοριστικός παράγοντας και κάποιοι δεν το βλέπουν. Μα θα μου πει κάποιος Εκεί δεν έκανε καλά, αλλού είπε εκείνο το τάδε στέλεχος ενώ έπρεπε να πει κλπ… κλπ..

Ένα μπορώ να πω να συνταχθούμε με τον εργαζόμενο λαό που αναζητά ελπίδα Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι γνήσιος εκφραστής των ανησυχιών του κόσμου Γνωρίζω τις ιδεολογικές και οργανωτικές του αναντιστοιχίες ανάλογα με τους καιρούς. Αλλά οι καιροί μας προσπερνούν. Εμείς στον ΣΥΡΙΖΑ δεν είμαστε διατεθειμένοι να το κάνουμε.  Εκείνο που γνωρίζω είναι ότι μια σειρά δυνάμεων περιχαρακώνεται και απομονώνεται.

Η επανάσταση των ονείρων μας μπορεί να γίνει! Δεν την είχαμε προγραμματίσει. Δεν γνωρίζω αν ο ΣΥΡΙΖΑ πάρει την εξουσία, αν αλλοτριωθεί απ’ αυτήν αν..αν..κλπ..κλπ. Γνωρίζω, καταλαβαίνω ότι ένα είδος επανάστασης είναι σε εξέλιξη, διαφορετική από «την επίθεση στα χειμερινά ανάκτορα» που είχαν κάποιοι στο μυαλό τους. Οι υπόλοιποι στην αριστερά έχουν βγάλει τα κιτάπια των κλασικών και προσπαθούν ν’ αντιστοιχίσουν τις συνθήκες. Προσπαθούν να βρουν τους χάρτες προς την επανάσταση. Ματαίως…

 Εμείς δίνουμε τη μάχη ΤΩΡΑ. Μια μάχη που δεν έχει δώσει ποτέ η Αριστερά. Άμαθοι, ανοργάνωτοι ακόμη, με αντιφάσεις, αλλά είμαστε ΕΔΩ, δίπλα στο κόσμο.  

Η κοινωνία μετά απ’ αυτή τη μάχη θ’ αλλάξει, αλλά η Ιστορία θα μετρήσει απουσίες. Εγώ ήμουν και θα είμαι ΠΑΡΩΝ, έτσι όπως πρέπει να είναι όλοι οι αριστεροί.

Ο Ε. Βενιζέλος και η αλαζονεία.

Ο Ευ. Βενιζέλος καθηγητής συνταγματολόγος, (αν και δε το θυμάται),πρώην υπουργός Πολιτισμού, Άμυνας, σήμερα Αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Παπαδήμου και Υπουργός Οικονομικών της εξαθλίωσης της χώρας, είναι αντιπροσωπευτικό δείγμα του καταρρέοντος  πολιτικού κατεστημένου. Ένα δείγμα ,το οποίο από πολύ νωρίς έδειξε την ποιότητά του. Ο ίδιος κ. Βενιζέλος θεώρησε και θεωρεί, έχοντας υπέρμετρη αυτοπεποίθηση, ότι μπορεί να εμφανίζεται στο πολιτικό αυτό σκηνικό, όταν τα πράγματα είναι δύσκολα για το ΠΑΣΟΚ. Στόχος του είναι να αποκομίσει προσωπικά οφέλη. «Βγήκε μπροστά»  το 1991 υπερασπίζοντας ένα ΠΑΣΟΚ ,το οποίο είχε καταρρεύσει από το σκάνδαλο Κοσκωτά. Το οποίο ήταν σκάνδαλο ΠΑΣΟΚ. Στόχος του τότε ήταν να χρησιμοποιήσει αυτή του την κίνηση όταν ήρθε ο καιρός για να διεκδικήσει την Προεδρία του ΠΑΣΟΚ. «Βγήκε μπροστά» και σήμερα, σε μια δύσκολη συγκυρία, όταν το ΠΑΣΟΚ καταβαραθρώνεται δημοσκοπικά εξ αιτίας της νεοφιλελεύθερης άσκησης πολιτικής, την οποία προασπίστηκε   με σθένος ο κ. Βενιζέλος. Η άμετρη φιλοδοξία του τον κράτησε μακριά από μεγάλες θέσεις  και οι Α. Παπανδρέου και Κ. Σημίτης αλλά και ο Γ. Παπανδρέου(στην αρχή)  τον περιόρισαν σε θέσεις περιορισμένης ευθύνης.

Η προσωπικότητα του κ. Βενιζέλου είναι διαμορφωμένη από πλείστα προτερήματα και πολύ περισσότερα ελαττώματα που συμπλέκονται προς εξυπηρέτηση  των σκοπών του. Εγωισμός, αυταρχισμός, υπέρμετρη αυτοπεποίθηση εκδικητικότητα, συμπλέκονται με καινοφανή δικονομική ευφράδεια, τη δυνατότητα να μιλάς εκ του ασφαλούς μιας και είσαι εξουσία, ξοδεύοντας την ευφυΐα λασπολογώντας και ψευδολογώντας.  Όσοι κατά καιρούς υπήρξαν υφιστάμενοί του, έχουν «λουστεί» τις «δυνατότητές» του.

Ο κ. Βενιζέλος όπως ο κ. Βαξεβάνης  δημοσιογραφικά αποκάλυψε, (Λίγο πριν ο δημοσιογράφος, έβγαλε και τρίτη επιστολή που ουδέποτε οκ.Βενιζέλος απάντησε) βρίσκεται πίσω από το κάθε νόμο απαλλαγής προσώπων ή καταστάσεων που ενέχονταν σε σκάνδαλα. Ο κ. Βαξεβάνης απάντηση δεν πήρε και όταν μέσω εκπομπής προκλήθηκε. Ο κ. Βενιζέλος είναι το πρόσωπο στο οποίο είναι δυνατόν να στηριχτούν πολυποίκιλα συμφέροντα.

Ο κ. Βενιζέλος ως μοναδικός υποψήφιος-όπως θα ήθελε για να είναι σίγουρος- ήρθε η ώρα να αναλάβει την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ. Αυτούς που εκπροσωπεί είναι οι ευνοημένοι του πολιτικού συστήματος, αυτοί που εξαθλίωσαν τη χώρα και τους κατοίκους της. Ναι σήμερα ο Βενιζέλος εκπροσωπεί το πιο ακραίο νεοφιλελεύθερο κομμάτι-συντεχνία- της ελληνικής κοινωνίας. Εκπροσωπεί τους ευνοημένους, το Λοβέρδο, που κλείνει νοσοκομεία, τη Διαμαντοπούλου που κατέστρεψε το χώρο της παιδείας κι άφησε τα παιδιά χωρίς βιβλία, τον Ανδρουλάκη και Δαμανάκη που ως ακροβάτες προσπαθούν να εκμεταλλευτούν το αριστερό τους παρελθόν, τον Πάγκαλο του «μαζί τα φάγαμε», τα μεγάλα εκδοτικά συγκροτήματα, τους ιδιώτες τύπου Λαυρεντιάδη Ασπίς και Ziemens.Η λαϊκή βάση του ΠΑΣΟΚ  εξαθλιωμένη κι αυτή απομακρύνεται από την παραπάνω συντεχνία. Παραμένουν βεβαίως συμφωνα με τα τελευταία επίσημα στοιχεία του ΠΑΣΟΚ, 240.000  οπαδοι,ως σκληρός πυρήνας. Τι να πεις κανείς όμως; Οι κοινωνίες ευτυχώς δεν είναι ομοιόμορφες.Οι κ. βενιζελο-Σαμαράς προσπαθούν να μας κάνουν ομοιόμορφους προς τα κάτω. Ο κ. Βενιζέλος επιδιώκει να καταστήσει  υφισταμένους-υπαλληλίσκους του, εξαθλιωμένους και φοβισμένους τον Ελληνικό λαό. Τα «προτερήματά» του  είναι δυνατόν να συμβάλουν στο σκοπό αυτό. Ο Βοναπαρτισμός σε όλο του το μεγαλείο.

Αυτό είναι το Πασοκ σήμερα. Ο Βενιζέλος δε κινδυνεύει από το σημερινό εσωτερικό του ΠΑΣΟΚ μιας και τέτοιο δεν υπάρχει. Ούτε καν από τη ΝΔ, αφού και η ίδια πολιτική. Κινδυνεύει από την αριστερά ως πολιτικό υποκείμενο και από τον ίδιο το λαό που υποτίθεται ότι τον καταλαβαίνει.Γι αυτό εξαπολύει ρητορικούς μύδρους προς την Αριστερά, παρέα με το Σαμαρά. Τη καταγγέλλει για λαϊκισμό. Λέει ότι, η αριστερά δεν έχει προτάσεις. Φοβάται οκ. Βενιζέλος ότι θα είναι μεν πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, αλλά το ΠΑΣΟΚ δε θα διαδραματίζει τον ίδιο ρόλο. Φοβάται ο κ. Βενιζέλος. Είναι ακόμη μια ιδιότητα της προσωπικότητάς του, που μαζί με θρασύτητα τον οδηγεί σε κινήσεις πανικού. Όπως εκείνη τη νύχτα στο Ζάππειο.

Όλοι «λαϊκιστές» και «άθλιοι» λοιπόν εκείνοι οι οποίοι αντιτίθεται στην πολιτική που εκπροσωπεί ο Βενιζέλος και η Τρόικα. «Λαϊκιστές» οι συνταξιούχοι, οι εργαζόμενοι που χάνουν τη ζωή τους. Ο κ. Βενιζέλος και οι Βενιζελικοί δημοσιογράφοι του ΔΟΛ και του ΣΚΑΙ διασπείρουν ψεύδη ενάντια στην αριστερά. Θα μας κάνει η Αριστερά λένε Β.Κορέα ή Αλβανία, κρύβοντας την Αλήθεια. Στην πραγματικότητα εκεί μας οδηγούν ΠΑΣΟΚ και ΝΔ. Τα τελευταία μαντάτα για το κατώτερο μισθό αυτό δείχνουν

Βλέποντας τη δυναμική της έστω κατακερματισμένης αριστεράς οι Βενιζέλος και Σαμαράς επιτίθενται με σφοδρότητα τυφλού ταύρου χρησιμοποιώντας ότι φαιό υπάρχει. Ο κ. Βενιζέλος κατονομάζει το ΣΥΡΙΖΑ «εκτελωνιστές τραπεζικών συμφερόντων» ξέροντας ότι λασπολογεί. «Δεν έχει συγκεκριμένες θέσεις η αριστερά» συμπληρώνει, πανικόβλητος βλέποντας ότι μπορεί να χάσει την εξουσία μέσα από τα χέρια του.

Ο κ. Βενιζέλος κάνει άλλη μια φορά λανθασμένη πολιτική εκτίμηση, την οποία στηρίζει στην αυτοπεποίθηση και τη σιγουριά του. Επαναλαμβάνω, λειτουργεί όπως εκείνη τη νύχτα στο Ζάππειο που έτρεξε ως άλλος Ναπολέων να αυτοανακηρυχτεί  Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ  και πρωθυπουργός. Τότε δε του το συγχώρεσε η βάση του ΠΑΣΟΚ, τώρα δε θα του συγχωρήσουν οι Έλληνες. Η πολιτική τύφλωση του κ. Βενιζέλου, την οποία παρακολουθεί και ο κ. Σαμαράς. Ενδυναμώνει το κύμα προς την αριστερά. Υπάρχουν βέβαια τρόποι να ανακοπεί και ήδη άρχισαν και οι δύο εταίροι να τους χρησιμοποιούν.

Υπάρχει όμως ένα «αλλά». Ποιος μπορεί σήμερα από τους απλούς πολίτες να συνταχθεί με Λοβέρδο, Διαμαντοπούλου, Παπαϊωάννου, Παπουτσή;

Ναι! Η βοναπαρτική αντίληψη του κ. Βενιζέλου για την εξουσία είναι δυνατόν να μεταφραστεί υπό προϋποθέσεις σε άνοδο της Αριστεράς… Και οι προϋποθέσεις εξαρτώνται κυρίως από την αριστερά.

Το σημείωμα το έγραψα όχι για να αποδώσω προσωπικές πολιτικές αλλά για ν’ αναφερθώ στο αξίωμα ότι μία προσωπικότητα εκφράζοντας την εποχή της και το αντίστοιχο πολιτικό κατεστημένο μπορεί να διαδραματίσει ουσιαστικό ρόλο. Ρόλο τροχοπέδης για τη κοινωνία.

Η προεκλογική περίοδος που έρχεται θα είναι γεμάτη από ψευδολογίες, από τρομοκρατία και διλήμματα. Θα δούμε και εδώ συμφωνώ με την Παπαρήγα έναν από τους πιο δύσκολους προεκλογικούς περιόδους.

Η αριστερά θα αποκλειστεί και θα κατασυκοφαντηθεί από τα ΜΜΕ. Θα τις αποδοθούν ευθύνες που δεν έχει. Θα ταυτιστεί με το ακραίο , τη Χρυσή Αυγή, τη Β.Κορέα και την Αλβανία…. ακόμα και κονσερβοκούτια θα ξεθάψουν.

Η απάντησή μας πρέπει να είναι, έστω και χωρίς συνεννόηση με τα αλλά τμήματα της αριστεράς, θα πρέπει να είναι οργανωμένη, επιθετική, χωρίς ενδοαριστερές αντιπαραθέσεις και διλήμματα του τύπου Ευρώ ή δραχμή. Διαχείριση καπιταλισμού η  σοσιαλισμός και ποιος είναι ο καλύτερος αντιπρόσωπος.

Ο κ. Βενιζέλος και Σαμαράς  στηρίζονται σ΄αυτές τοις ενδογενείς αδυναμίες της αριστεράς για να προβάλλουν ως σωτήρες. Ας τον διαψεύσουμε. Ας τους κάνουμε τον εφιάλτη πραγματικότητα.

Ή αυτοί ή εμείς!!

Δημοκρατία, Αυτονομία, Οικονομία

ΤΟΥ ΕΥΚΛΕΙΔΗ ΤΣΑΚΑΛΩΤΟΥ*

Στην κυρίαρχη προσέγγιση η οικονομία είναι εν δυνάμει σταθερή - μπορεί να αντιμετωπίσει ενδεχόμενες κρίσεις με τις δικές της δυνάμεις. Αντιθέτως, η πολιτική αποτελεί τη βασικότερη πηγή κλυδωνισμών, και άρα η οικονομία πρέπει να προστατευτεί από την επιζήμια επίδραση των πολιτικών και των συντεχνιών. Τη δεκαετία του ενενήντα οι εκσυγχρονιστές του Τρίτου Δρόμου πρόσθεσαν ένα επιπλέον επιχείρημα στο αντιδημοκρατικό οπλοστάσιο: καθώς η ευημερία προχωρά, τα άτομα γίνονται όλο και πιο αναστοχαστικά, απορρίπτουν τις συλλογικές ταυτότητες και περιορίζουν την ενασχόλησή τους με τα κοινά αφήνοντας τους ειδικούς να ασχοληθούν με τα, κατά βάση τεχνοκρατικά, ζητήματα της οικονομίας.

Ζούμε τις συνέπειες αυτής της, κατά βάση Πλατωνικής, θεώρησης των πραγμάτων. Οι χρηματαγορές που ρύθμιζαν τις επιχειρήσεις και τις οικονομίες πριν το 2008 συνεχίζουν να επιβάλλονται, και ιδιαίτερα στην Ε.Ε. που αδυνατεί έναν χρόνο τώρα να διαμορφώσει ένα στοιχειωδώς βιώσιμο πολιτικό πλαίσιο για την επίλυση του προβλήματος του χρέους. Φαντάζομαι ότι οι ισχυροί της Ε.Ε. κωλύονται από τους κοινωνικούς και οικονομικούς νόμους που μπορεί να μην είναι «[...] ακριβώς σαν τους νόμους της φύσης, αναλλοίωτοι. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι σε κάθε χρονική περίοδο δεν ισχύουν συγχρονικά τέτοιοι νόμοι» (the books' journal, τχ. 6, Απρίλιος 2011). Ευτυχώς, όπως μας θυμίζουν οι 32 προσωπικότητες, τα άτομα μπορούνε να «τολμήσουνε», να δουλέψουν σκληρότερα, αφού αφήσουν στην άκρη ξεπερασμένες ιδέες και άσκοπες συζητήσεις για εναλλακτικές επιλογές.

Όπου η «αποπολιτικοποίηση» της οικονομίας έχει εφαρμοστεί πιο πολύ, οδήγησε στην ενίσχυση του διευθυντικού δικαιώματος και σε μεγάλες κοινωνικές ανισότητες και διακρίσεις. Κάτι που δεν σήμαινε ούτε λιγότερο κράτος ούτε λιγότερη πολιτική -ας αναλογιστούμε μόνο το πόσο χρηματοδοτούν οι τράπεζες τα κόμματα εξουσίας. Σήμανε, όμως, τη δημιουργία μιας πρωτόγνωρης κρίσης, και ένα πολιτικό σύστημα αποκομμένο από νέα δεδομένα, κοινωνικές διεργασίες και εναλλακτικές σκέψεις. Η ελίτ ξέρει καλά ότι η επιστροφή της πολιτικής δεν θα αμφισβητήσει μόνο την ασκούμενη οικονομική πολιτική, αλλά τους κοινωνικούς και πολιτικούς συσχετισμούς. Ο ρόλος της αριστεράς είναι να πείσει ότι η δημοκρατική οικονομία μπορεί να λειτουργεί αποτελεσματικά και να ανταποκριθεί στις κοινωνικές ανάγκες. Η συζήτηση πρέπει να ενσωματώσει τις δυνατότητες των συνεταιρισμών, της αυτοδιαχείρισης, της κοινωνικής και αλληλέγγυας οικονομίας, ενός λιγότερο ιεραρχικού και αυταρχικού δημόσιου τομέα.

Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν θα μιλήσουμε για τα παραδοσιακά οικονομικά εργαλεία. Όντως, πρέπει να πείσουμε ότι η νομισματική πολιτική πρέπει να είναι κάτω από κοινωνικό έλεγχο. Αλλά το αν αυτό ισοδυναμεί με έξοδο από το ευρώ είναι μιας δεύτερης τάξης κουβέντα, μια και ούτε σε χώρες όπως οι ΗΠΑ και η Βρετανία, με το δικό τους νόμισμα και «ανεξάρτητες» κεντρικές τράπεζες, υπάρχει αυτός ο έλεγχος. Το ζήτημα για την έξοδο από το ευρώ είναι θέμα συσχετισμών και δυνατοτήτων -σε πιο επίπεδο(α) μπορεί πιο εύκολα να εδραιωθεί ο κοινωνικός έλεγχος; Μια χώρα με το δικό της νόμισμα μπορεί να έχει δυνατότητα για αυτόνομη νομισματική πολιτική, αλλά αν αναγκάζεται σε συνεχείς υποτιμήσεις, αυτή η αυτονομία δεν έχει και πολύ νόημα (όπως έχει δείξει και η ελληνική εμπειρία εξάλλου). Από την άλλη, ενώ η υποτίμηση, υπό προϋποθέσεις, αποτελεί χρήσιμο βραχυπρόθεσμο εργαλείο (αλλά σε βάρος των μισθωτών), σε μια νομισματική ένωση υπάρχουν εναλλακτικές - στην Ευρωζώνη, η αύξηση των μισθών στις βόρειες χώρες θα λειτουργούσε σαν υποτίμηση για τις χώρες του Νότου, με καλύτερες επιπτώσεις για τους εργαζόμενους και των δύο περιφερειών. Παρόμοια επίπτωση θα είχε ένα μεγάλο επενδυτικό πρόγραμμα, ένα νέο σχέδιο Μάρσαλ όπως έχει υποστηριχτεί, που θα αύξανε την παραγωγικότητα στις χώρες του Νότου. Επιπλέον, η δυνατότητα αυτόνομης νομισματικής πολιτικής ή υποτίμησης (δεν μπορεί να ασκείς τα δύο συγχρόνως) περιορίζεται από τις χρηματαγορές. Άρα, οποιαδήποτε στρατηγική που συνδέει την οικονομία με τη δημοκρατία πρέπει να εξηγήσει πώς θα δαμάσουμε τις χρηματαγορές. Και στο εθνικό επίπεδο, αυτό φαίνεται δύσκολο.

Η συζήτηση στις πλατείες αυτή την περίοδο έχει αναδείξει το θέμα της άμεσης δημοκρατίας. Αυτή η ατζέντα αφορά και την οικονομία και είναι κρίμα να εξαντλείται από το θέμα του ευρώ και της στάσης πληρωμών. Η ηγεμονία δεν χτίζεται μόνο για το τι λες για το τώρα, αλλά πώς συνδυάζεις το βραχυπρόθεσμο με το μεσοπρόθεσμο. Και εκεί είναι που πρέπει να πείσουμε ότι η δημοκρατία, η ενεργούς συμμετοχή και η πολιτική αποτελούν μέρος της λύσης και όχι του προβλήματος.

*Ο Ευκλείδης Τσακαλώτος είναι καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών

Μνημόνιο ή Αριστερά; Το πραγματικό δίλημμα!

Όταν ήρθε στη Βουλή προς ψήφιση το μνημόνιο οι συνέπειες του φάνταζαν μακρινές. Όσοι αντέδρασαν και ήταν ΜΟΝΟ η αριστερά και κάποιοι λίγοι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ (οι οποίοι αυτομάτως τέθηκαν εκτός),ούτε καν αυτοί δε ήταν δυνατόν να φανταστούν πόσο γρήγορα και  πόσο διογκωμένα θα παρουσιάζονταν τα προβλήματα στη κοινωνία. Όμως η ώρα ήρθε και η κοινωνία όπως ήταν αναπόφευκτο αντιδρά. Αντιδρά στην εξαθλίωση, στη φτώχεια, στην ανεργία, στο κλείσιμο των μαγαζιών, στη γενικότερη ύφεση.

Η κυβέρνηση προσπάθησε με επικοινωνιακούς ελιγμούς στην αρχή, και αργότερα με εκβιασμούς να ντύσει τα φορομπηχτικά μέτρα, με μέτρα αλλαγής. Έστρεψε τμήματα της κοινωνίας ενάντια σε άλλα τμήματα με στόχο να δείξει με το δάχτυλο τους «φταίχτες» δημόσιους υπαλλήλους, τους «υψηλόμισθους» στον ιδιωτικό τομέα. Όλα αυτά βεβαίως γιατί η κυβέρνηση έχει κάνει την επιλογή της. Ήταν εξ αρχής με το κεφάλαιο. Η κυβέρνηση υπερασπίζεται  τις αγορές και τις τράπεζες. Πολύ χειρότερα. Φέρεται σαν υπαλληλίσκος των διεθνών χρηματιστηριακών  κέντρων και του κεφαλαίου. Ακόμη περισσότερο  η ενδοτικότητά της είναι τόση που δεν έχουμε δει ως ελληνικός λαός εδώ και πάρα πολλά χρόνια. Από τον καιρό των δωσιλογικών κυβερνήσεων της κατοχής. Ουσιαστικά μας κυβερνούν άνθρωποι οι οποίοι έχουν δεχτεί να παίξουν το ρόλο του αχυράνθρωπου. Συμμετέχουν σ’ ένα σχέδιο παράδοσης της χώρας. Υπογράφουν τη καταδίκη της κοινωνίας. Δεν ενδιαφέρονται  για την πατρίδα όπως λένε, αλλά για τους κυκλους εκείνους διεθνείς και ντόπιους οι οποίοι έχουν βάλει στόχο να εξαγοράσουν φιλέτα τη χώρα. Για ποια πατρίδα λοιπόν ενδιαφέρονται; Πατρίδα δε θα υπάρχει. Άνθρωποι εξαθλιωμένοι θα κινούνται σα φαντάσματα.

Σε όλη αυτή τη κατάσταση  υπήρχαν φωνές από την Αριστερά. ΠΑΝΤΑ! Σε όλες τις περιπτώσεις. Μπορεί να υπήρχαν διαφοροποιήσεις, αλλά υπήρχαν αντιδράσεις από όλα τα τμήματά της. Υπήρχε η προσπάθεια να αφυπνίσει και να συντονίσει τη κοινωνία. Όμως αυτό δεν έφτανε και ούτε φτάνει. Γι αυτό την υπόθεση την πήρε στα χέρια του ο κόσμος στο Σύνταγμα. Μπορεί να κουβεντιάσουμε πολύ για το αν είναι «θολές» ή όχι αυτές οι συγκεντρώσεις ως προς το ιδεολογικό τους στίγμα. Σε παλαιότερη ανάρτηση μου, είχα πει ότι πρέπει να δούμε ως αριστερά την οργάνωση και τη δράση μας, γιατί σύντομα θα ξεπηδήσουν άνθρωποι ή συλλογικότητες που θα μας ξεπεράσουν. Και τα πράγματα μπορεί να γίνουν επικίνδυνα όταν στο παλιό σκηνικό συμπεριλάβουν και την Αριστερά η οποία δεν έχει ευθύνη για την έως τώρα πορεία της χώρας. Όλες καλές οι φωνές της κριτικής. Εμείς ,η αριστερά τι κάνουμε; Θα συνεχίζουμε να αναδεικνύουμε τις διαφωνίες μας ως κυρίαρχες ή θα συμμετάσχουμε ουσιαστικά δίνοντας έναν άλλο χαρακτήρα, παρακινώντας τον κόσμο να παραμείνει στους δρόμους; Κι όλα αυτά χωρίς καπελώματα. Η σωστή πολιτική δράση της αριστεράς που περνάει μέσα από την ενότητά της, μπορεί να γίνεται με διακριτικό τρόπο, με ώριμο τρόπο με πολιτικές προτάσεις και ουσιαστικές παρεμβάσεις.

Μιλάω μετά από πολύ καιρό στο blog μου. Κι αυτό γιατί πιστεύω περισσότερο στη συμμετοχή παρά στο λόγο. Τα λόγια τελειώνουν σιγά - σιγά κι ο κόσμος μας καταλογίζει ανικανότητα ως προς το ζήτημα της ενότητας. Δεν θα χει καμιά αξία αν το ΚΚΕ πάρει 10% ο ΣΥΡΙΖΑ 5%  οι Οικολόγοι Πράσινοι και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ ανεβάσουν τα ποσοστά της. Θα έχει αξία ως άθροισμα σε ένα πολιτικό υποκείμενο το οποίο είναι έτοιμο να αντιπαλέψει από τη μια το καταστροφικό σχέδιο που μηχανεύτηκαν οι Κυβέρνηση και το χρηματιστηριακό κεφάλαιο και από την άλλη να συγκεντρώσει την αποδοχή του κόσμου, την οργή του και την αγανάκτησή του.

Πρέπει να ετοιμαστούμε χωρίς κομματικές παρωπίδες και υπερασπίζοντας την άποψή μας ως το τέλος. Μόνο έτσι θα καταφέρουμε να υπερασπιστούμε δημοκρατικές (αστικές) αξίες, τις οποίες πάντα υπερασπίστηκε η αριστερά σ’ αυτό το τόπο και να ετοιμάσουμε τη νέα πραγματικότητα, τη νεα κοινωνία. Πείτε με ονειροπόλο, αλλά πιστεύω στο κόσμο της αριστεράς, εκεί ακουμπάω τις ελπίδες μου. Αν δει κανείς το πήγαινε έλα των ανακοινώσεων του ΚΚΕ για το θέμα των συγκεντρώσεων στο Σύνταγμα τότε θα διακρίνει ότι και ο δικός του κόσμος πιέζει την ηγεσία του γι κάτι άλλο. Ας γίνουμε η εναλλακτική λύση, ας καθίσουμε όλη η αριστερά στο ίδιο τραπέζι, ας μιλήσουμε, ας προτείνουμε μια άλλη κοινωνία.

Η Κυβέρνηση χτυπάει στο ψαχνό.Να φύγουν...!!

Κατά τη διάρκεια της  σημερινής πορείας χτυπήθηκαν άγρια διαδηλωτές από τα ΜΑΤ με αποτέλεσμα το σοβαρό τραυματισμό διαδηλωτή ο οποίος βρίσκεται στην εντατική. Να πουμε τα πράγματα με το όνομά τους....Η κυβέρνηση έχει αποφασίσει να χτυπήσει στο ψαχνό με στόχο να φοβίσει το κόσμο. Δε θέλει απλά συναίνεση από το κόσμο,θέλει φοβισμένους ανθρώπους. Τα αντικοινωνικά μέτρα που εχει σκοπό να περάσει θελει να μη βρουν καμια αντίσταση,μας θελουν ανήμπορους και φοβισμένους. Μας εχουν κατακερματίσει ως κοινωνία,αλλά δεν τους φτάνει. μας χτυπούν στο ψαχνό. Ο υπουργός προστασία του πολίτη πρεπει να παραιτηθεί και να ακολουθήσει όλη η κυβέρνηση. Είναι η τελευταία τους ευκαιρία,αλλοιώς θα φύγουν με άλλο τρόπο..με ελικόπτερο!
 
αστυάνακτας

(οι φωτό είναι από το Κυριακάτικο Σχολείο Μεταναστών)

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΓΡΑΦΕΙΟΥ ΤΥΠΟΥ ΤΟΥ ΣΥΝ ΓΙΑ ΤΑ ΕΠΕΙΣΟΔΙΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΤΡΑΥΜΑΤΙΣΜΟ ΔΙΑΔΗΛΩΤΗ

Καταγγέλλουμε την πρωτοφανούς βιαιότητας επίθεση των αστυνομικών δυνάμεων των ΜΑΤ ενάντια στην ειρηνική πορεία των διαδηλωτών στα πλαίσια της σημερινής πανελλαδικής απεργίας που  είχε σαν αποτέλεσμα το βαρύτατο  τραυματισμό  ενός 30χρονου με αβέβαιη την κατάσταση της υγείας  του, ενώ δεκάδες άλλοι βρίσκονται στα νοσοκομεία. Η κυβέρνηση φέρνει ακέραια την ευθύνη για την σημερινή βάναυση και αναίτια δολοφονική επίθεση .

Είναι φανερό πως όσο εντείνεται η ανάλγητη και αντικοινωνική πολιτική της κυβέρνησης τόσο πιο βάρβαρη και αυταρχική είναι η στάση της απέναντι στους εργαζόμενους και στο λαό που αντιστέκεται .

Ο αγώνας ενάντια στο μνημόνιο δεν καταστέλλεται. Απέναντι στον ολισθηρό δρόμο του αυταρχισμού της βίας και του εκφασισμού της κοινωνίας ορθώνουμε τους μαζικούς, ειρηνικούς, ενωτικούς αγώνες για την ανατροπή της κυβέρνησης και της πολιτικής της.

To Γραφείο Τύπου

Δεν μας προσφέρουν λουλούδια, μη τους προσφέρετε κι εσείς! Συντρίψτε τους!

 Έχω καιρό να γράψω την άποψή μου για όλα αυτά που συμβαίνουν στη χώρα μας. Συμβαίνουν άλλωστε πολλά και εμείς οι ίδιοι που συμμετέχουμε στα τεκταινόμενα αδυνατούμε να τα προλάβουμε. Αδυνατούμε να καταλάβουμε. Είναι σαν να  καταρρέουν οι δίδυμοι πύργοι και να καλούμαστε να περιγράψουμε με ποιο τρόπο  και σε ποια κατεύθυνση εκτοξεύονται τα τούβλα….. Γιατί να το κάνουμε αυτό άλλωστε. Έχουμε  δύο επιλογές: Ή να τρέξουμε να καλυφθούμε η να  πάρουμε με τις πέτρες αυτούς που προκάλεσαν τη συμφορά.

Τι συμβαίνει λοιπόν;

Ας το πούμε ακόμη μία φορά! Κυβέρνηση και τρόικα ως ενεργοί τρομοκράτες ανατινάζουν τη χώρα και το μέλλον των ανθρώπων. Κι αυτό γίνεται στο όνομα της διάσωσής μας. Οι  «έξυπνοι» έχουν διαφύγει σε ασφαλή σημεία και έχουν αφήσει εμάς εκτεθειμένους στην παγίδα. Όλα αυτά  οι κρατούντες με προσωπεία Παπανδρέου- Ραγκούση –Πάγκαλου-Παπακωνσταντίνου, τα ονομάζουν «διάσωση», «ανάπτυξη» και επινοούν σωρηδόν  άλλες ωραίες κουβέντες, ενώ στην πραγματικότητα δημιουργούν συνθήκες ξεθεμελίωσης των δικαιωμάτων ,όσων έχουν πετύχει έως τα σήμερα οι εργαζόμενοι. Και δεν έχει να κάνει μόνο με δευτερεύουσες κατακτήσεις, αλλά με κύριες όπως το 8ωρο,την εργασία κ.αλλ. Οι κυβερνώντες επικαλούνται προσχηματικές δικαιολογίες , όταν μετά από κάθε νομοσχέδιο είναι φανερό ότι η κοινωνία οδηγείται προς τα πίσω.

Στα πλαίσια αυτά  σειρά γεγονότων μας οδηγούν στο συμπέρασμα ότι η αστική τάξη στην Ελλάδα, αλλά και στην Ευρώπη δεν είναι σε θέση να υπερασπιστεί ούτε καν τα δημιουργήματά της, όπως είναι η αστική δημοκρατία ή η Ευρωπαϊκή Ένωση. Υποχωρεί ακόμη και σ’ αυτά με στόχο να εγκαταστήσει άλλους ελεγκτικούς μηχανισμούς,  ίσως και άλλη πολιτεία. Ιστορικά είναι συχνή η καταφυγή της εξουσίας σε τέτοιους μηχανισμούς. Προχωρεί σε μια πολιτεία που κύριους άξονες θα έχει τον αυταρχισμό, τον απολυταρχισμό του κεφαλαίου, το κατακερματισμό της κοινωνίας  καταρχάς σε ιδιωτικούς και δημόσιους υπαλλήλους και κατόπιν  σ΄ατό που ουσιαστικά επιδιώκει μεσω της ανακατανομής κεφαλαίου, σε αριστοκράτες και  πληβείους σε κεφαλαιοκράτες και προλετάριους.

Η όξυνση των ταξικών αντιθέσεων  που επιδιώκει η αστική τάξη, θεωρεί ότι την οδηγεί στην  σταθερή  άλλωστε επιδίωξή της ,στη κατοχύρωσή του κεφαλαίου ως κυρίαρχη κοινωνική και οικονομική δύναμη. Μόνο που αυτή τη φορά διεξάγεται αμείλικτος πόλεμος και δεν προσφέρει λουλούδια . Επομένως γιατί περιμένει λουλούδια; Αυτή τη φορά κηρύσσει πόλεμο στο λαό, μόνο που αντί για βόμβες πέφτουν ή μάλλον ανεβαίνουν σπρέντς και σενάρια χρέους και  χρεοκοπίας.

Με τα προηγούμενο κεφάλαια προσπαθώ να εξηγήσω  την αμηχανία του πολύ κόσμου από τη μια για τα τεκταινόμενα, αλλά και από την άλλη, τις επιδιώξεις των κεφαλαιοκρατικών δυνάμεων έτσι όπως αυτές εκφράζονται από τη κυβέρνηση Παπανδρέου και των διαπλεκόμενων ΜΜΕ . 

Η  Αριστερά

Στη χώρα μας η πολυκερματισμένη αριστερά αποτελεί εύκολο ή γραφικό αντίπαλο για τη κυρίαρχη τάξη. Όσο καιρό δεν οργανώνει με ενότητα και συντονισμένα την αντίσταση του λαού, απέναντι στην επίθεση ,τόσο ο λαός δέχεται τα πλήγματα το ένα πίσω από το άλλο. Όσο η αριστερά   με επιθετικό ή όχι προσδιορισμό ,προσπαθεί να εξηγήσει πως ονειρεύεται το νέο κόσμο το σοσιαλιστικό τόσο χάνεται η Δημοκρατία, αυτή η αστική κατάκτηση στην οποία  μπορεί να αποτελέσει την αφετηρία του νέου. Όσο δε μάχεται  ενωμένα για τα καθημερινά τόσο θα βρεθεί  κάποιος άλλος να τα διεκδικήσει. Ο κόσμος διψασμένος θα δεχθεί οτιδήποτε ξεπερνά το παλιό σκηνικό, οτιδήποτε θα δείξει ότι τον βγάζει από τη δύσκολη θέση. Οτιδήποτε του προσφέρει χέρι βοηθείας. Οτιδήποτε είναι απέναντι στις λύσεις τύπου μνημονίου και των συνεπειών του.

Μαζί με το παλιό σκηνικό πιθανώς να ξεπεραστεί και η αριστερά, ορθόδοξη ή ριζοσπαστική, η οποία απλά ή θα παραγκωνισθεί ή  θα παρασυρθεί χωρίς να έχει πραγματική ευθύνη για τη κοινωνική κατάσταση. Τη μόνη ευθύνη που θα έχει, δε θα είναι μικρή άλλωστε, θα είναι η ΜΗ υλοποίηση μια αριστερής πειστικής απάντησης στα κοινωνικά προβλήματα. Κι αυτή την ατολμία θα την πληρώσει ακριβά! Παραδείγματα όπως της Αργεντινής ή του Ισημερινού δείχνουν ότι ο λαός πιάστηκε από την πρώτη σανίδα που βρέθηκε μπροστά του. (Θα δούμε πως θα τους βγει) Σάρωσε οτιδήποτε παλιό βρέθηκε μπροστά του. Ακόμη και σήμερα το παλιό παράδειγμα της δημιουργίας του ΕΑΜ, δείχνει ότι όταν σαρώνεται το παλιό σκηνικό δε κάνει διακρίσεις.

Η άρνηση  του ΚΚΕ δια στόματος Παπαρήγα, για διάλογο  της αριστεράς και ουσιαστικά η υπεράσπιση του μικροκομματικού συμφέροντός του  θα αναδείξει άλλες δυνάμεις στο προσκήνιο.  Ο ΣΥΡΙΖΑ θα επιδιώξει να είναι σ’ αυτές τις δυνάμεις που έχει ανάγκη ο λαός σήμερα. Θα επιδιώξει να απαντήσει με οργή στην  ολοένα ογκούμενη επίθεση του κεφαλαίου. Θα επιδιώξει να απαντήσει επιθετικά  στις προσπάθειες να δημιουργηθεί «μέτωπο σωτηρίας»  από τους κρατούντες  το οποίο θα αποτελείται από τμήματα του παλιού σκηνικού διανθισμένα από πρόθυμους  να συνεισφέρουν. Ο ΣΥΡΙΖΑ θα απαντήσει ουσιαστικά . Θα παρασύρουμε ότι παλιό υπάρχει!